Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Η κάθαρση που δεν έρχεται


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Αλέξανδρου Κρητικού*
Σε μια σύγκριση της Ελλάδας με παρόμοιου μεγέθους κράτη της Ευρωζώνης, όπως η Φινλανδία, η Ολλανδία ή το Βέλγιο, γίνεται σαφής μια σημαντική διαφορά: οι οικονομίες αυτές οδηγούνται από την καινοτομία και τη συνεχή βελτίωση, με την τακτική εισαγωγή νέων προϊόντων και τεχνολογιών. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που δεν είναι και δεν θα γίνει καινοτόμος απλώς μειώνοντας το κόστος ή αυξάνοντας και πάλι τις δημόσιες δαπάνες, όπως ορισμένοι υποστηρίζουν.
* Ο κ. Κρητικός είναι διευθυντής Έρευνας DIW Berlin, καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο Potsdam, συνεπιμελητής της έρευνας «Ελληνική κρίση: Ελληνική τραγωδία;»
Ένα «κουβάρι» κανονισμών στην Ελλάδα παραλύει την επιχειρηματική δραστηριότητα με χρονοβόρες και κοστοβόρες διαδικασίες που επίσης δημιουργούν αβεβαιότητα. Υπονομεύει τον ανταγωνισμό με άκαμπτες τιμές, περιορισμούς εισόδου και κλειστά επαγγέλματα, αποτρέποντας τις επενδύσεις και επιβραδύνοντας την οικονομική ανάπτυξη. Η ρύθμιση της αγοράς προϊόντων αποτρέπει την επιχειρηματική δραστηριοποίηση διεθνών εταιρειών στην Ελλάδα.
Ακόμη χειρότερα, οι τελευταίες ενέργειες της σημερινής κυβέρνησης -σημαντικές αυξήσεις φόρων και εισφορών- και τα capital controls αναστέλλουν την υψηλότερη επένδυση και καινοτομία, οδηγώντας τις επιχειρήσεις είτε στο κλείσιμο είτε στη μεταφορά τους εκτός Ελλάδας.
Έπειτα από 7 χρόνια οικονομικής ύφεσης, η συνακόλουθη συζήτηση εξάγει ένα σαφές συμπέρασμα: η Ελλάδα θα επιτύχει τη μεταστροφή μόνο όταν θα αρχίσει να αξιοποιεί καλύτερα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και θα θέσει τα θεμέλια για την παραγωγή εμπορευμάτων υψηλότερης προστιθέμενης αξίας.
Επί του παρόντος, οι καινοτόμοι, προσανατολισμένες στο μέλλον, βιομηχανίες υψηλής προστιθέμενης αξίας είναι σχεδόν απούσες από την Ελλάδα και το ερώτημα είναι κατά πόσο η χώρα πληροί τις προϋποθέσεις ώστε να διαθέτει τέτοιες βιομηχανίες.
Μια βαθύτερη ματιά αποκαλύπτει ότι υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός άριστων Ελλήνων ερευνητών και επιχειρηματιών, επαγγελματιών και διευθυντικών στελεχών, οι οποίοι ωστόσο δεν έχουν στην Ελλάδα την απαιτούμενη οικονομική, θεσμική και πολιτική στήριξη που θα τους επιτρέψει να υλοποιήσουν τις ιδέες τους. Ως εκ τούτου, βλέπουμε μια μαζική έξοδο εκείνων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μελλοντικές βιομηχανίες προς τις βόρειες χώρες της Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Το δυστυχές λοιπόν είναι ότι η Ελλάδα έχει «κρύψει» προσόντα που είναι ιδιαιτέρως υποτιμημένα στην ανάλυση των οικονομικών προοπτικών της.

"Η πολιτική της λιτότητας και τα μυστικά της"

The Crypt of Banking


Γράφουν οι Νούλα Χρυσοχοϊδου και  Κατερίνα Παπαφωτίκα

Γενικά, τον τελευταίο καιρό ακούμε πολλές φορές να γίνεται συζήτηση για τα μέτρα λιτότητας, την οικονομική πολιτική της στενότητας και αν πρέπει η Ευρώπη να ακολουθήσει το μοντέλο των ΗΠΑ και να αυξήσει την προσφορά χρήματος. Πολλοίεπίσης κατηγορούν την Γερμανία για στενή δημοσιονομική πολιτική, πράγμα που σίγουρα οδηγεί σε ανεργία πολύ κόσμο, σε μείωση κατανάλωσης, σε μείωση εισοδημάτος, συνεπώς σε μείωση της ζήτησης κλπ.
Είναι σίγουρο ότι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ακολουθούσε αυστηρή πολιτική λιτότητα τότε η Ευρώπη δεν θα είχε υποστεί τόσες μεγάλες συνέπειες από την χρηματοπιστωτική κρίση. Ωστόσο, για να καταπολεμηθούν οι αιτίες της θα πρέπει να γίνουν νέες επενδύσεις και να ερμηνευθεί το σύμφωνο σταθερότητος, φυσικά με πιο ευέλικτο τρόπο. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει στην πράξη, όσο πιο απλά μπορούμε να το εξηγήσουμε:

Ποιός είναι όμως ο λόγος ;;;

Γιατί να μην τυπώσουμε λίγο ακόμα χρήμα να βγεί και αυτός ο χρόνος;;; (Να πάω διακοπές βρε παιδί μου!!!!)
Ναί, ο λόγος είναι ο κακός πληθωρισμός...δηλαδή η αύξηση τιμών των αγαθών-υπηρεσιών και η υποτίμηση του νομίσματος. Σε μία εθνικη οικονομία (όχι ευρωπαϊκή), είναι αντιμετωπίσμος, δηλαδή μπορεί να υποτιμήσει για λίγο το νόμισμα της, να αυξήσει τον ανταγωνισμο και πάλι προς στη δόξα τραβά... Η ουσία όμως του πράγματος, δυστυχώς δεν είναι τόσο απλή. Διότι ξεκινάει απο πολύ παλιά, βασικά από το σημείο εκείνο που κάποιοι σκέφτηκαν να αποσυνδέσουν το νόμισμα με το μέταλλο (κανόνας του χρυσού-σκληρό νόμισμα). Σε γενικές γραμμές λοιπόν, οι υπεύθυνοι έκδοσης χρήματος, πλέον δεν έχουν κανένα περιορισμό έτσι τυπώνουν όσο θέλουν και σε όποιους θέλουν( Ααα, ναι εκτός από το fractional reserve banking..)

Π.Λιαργκόβας : Ασάφεια μεσοπρόθεσμα για την Οικονομία

Νέα Κρήτη


Ο Συντονιστής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής και καθηγητής Οικονομικών Παναγιώτης Λιαργκόβας , μιλώντας στον 9.84 για την τριμηνιαία  έκθεση της Βουλής , σημείωσε ότι παρά τα θετικά της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων της πρώτης αξιολόγησης, το ζητούμενο είναι να κλείσει γρήγορα και η δεύτερη. Η μείωση των εξαγωγών, η έλλειψη επενδύσεων,  το κλείσιμο και μεγάλων επιχειρήσεων, η φυγή εξειδικευμένου δυναμικού στο εξωτερικό και η υπερφορολόγηση,   δημιουργούν αρνητικό κλίμα στη οικονομία . Ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα μετά το 2018 , 3,5% είναι πρακτικά άπιαστος.
Η συζήτηση για ρύθμιση του ελληνικού δημόσιου χρέους που δεν είναι βιώσιμο σε συνδυασμό με μία επενδυτική «έκρηξη» θα μπορούσαν να είναι οι μοχλοί μίας αναπτυξιακής στροφής της οικονομίας. Διαφορετικά είπε ο κ. Λιαργκόβας, μεσοπρόθεσμα η ασάφεια στην Οικονομία , μπορεί να οδηγήσει σε νέες αρνητικές εξελίξεις.

Πώς θα μαζέψουν το «φρέσκο χρήμα» οι τράπεζες


Νέα καταθετικά προϊόντα «πολλαπλών επιλογών» ετοιμάζονται από τις τράπεζες, για να προσελκυστούν τα κεφάλαια που «κρύβονται» στο στρώμα. Η δυσκολία προσφοράς υψηλών επιτοκίων και τα «αντίδοτα». Ποιες είναι οι στρατηγικές ενόψει της χαλάρωσης των capital controls.

Λίλυ Σπυροπούλου 
Με «δέλεαρ» την επιστροφή ποσών και άλλες παροχές, οι τράπεζες «απαντούν» στη νέα εποχή προθεσμιακών καταθέσεων και στην αναμενόμενη ζήτηση επιλογών από το «φρέσκο» χρήμα.
Οι προσδοκίες για την επιστροφή καταθέσεων συνδυάζονται με τις προωθούμενες κινήσεις χαλάρωσης των capital controls, αλλά η εποχή που οι ίδιες οι τράπεζες επιδίδονταν σε μια μάχη για το ποια θα δώσει το μεγαλύτερο επιτόκιο για να πάρει τον πελάτη της άλλης έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Σήμερα, στην Ευρώπη των αρνητικών επιτοκίων, όπου οι τράπεζες εκτός Ελλάδος σχεδόν χρεώνουν τον καταθέτη για.... την υπηρεσία της κατάθεσης, είναι εκτός τόπου και χρόνου ένας τέτοιος ανταγωνισμός. Οι τράπεζες προσπαθούν να προσελκύσουν την πελατεία τους με... το marketing και όχι πια με υψηλά επιτόκια-κράχτες.
Στο πλαίσιο αυτό, συνδυάζουν τη χρήση πιστωτικών καρτών με προθεσμιακά πακέτα καταθέσεων, χωρίς βέβαια να εκλείπουν και οι παραδοσιακές καταθέσεις προθεσμίας με το κατά τι υψηλότερο, διαπραγματεύσιμο επιτόκιο (μέσω δικτύου καταστημάτων αλλά και on line).

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ: ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - NAUSINOUS - ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ


ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ

ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 1: ΚΑΤΑΒΑΣΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 2: Ο ΝΟΜΟΣ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 3: ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΜΥΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 4: Η ΙΕΡΗ ΛΙΟΝΤΑΡΙΝΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 5: ΑΞΙΟΚΕΡΣΟΣ, ΚΑΔΜΗΛΟΣ & ΑΞΙΟΚΕΡΣΑ 
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 6: ΣΕΛΗΝΗ ΣΕΛΕΝΗ ΕΛΕΝΗ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 7: ΒΑΚΧΕΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 8: ΟΡΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ Α’
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 9: Η ΑΡΧΙΕΡΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 10: ΤΟ ΙΕΡΟ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 11: ΠΥΡ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 12: ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 13: ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 14: ΑΣΤΡΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 15: ΧΡΗΣΜΟΙ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 16: ΑΡΚΑΔΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 17: Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 18: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
ΜΥΗΣΤΗΡΙΑ 19: ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ

ΛΙΣΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

1) ΕΙΣΑΓΩΓΗ: MOUNTAINS
2) ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΝΟΜΟΥ: ΣΕΛΑΣ
3) ΑΣΤΕΡΟΥΣΙΑ ΟΡΗ: ΙΔΑΙΑ ΓΗ ΤΡΕΗΛΕΡ: ΦΟΙΒΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ
4) ΑΡΧΑΙΑ ΛΕΒΗΝΑ Η ΙΕΡΗ ΛΙΟΝΤΑΡΙΝΑ: ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ
5) ΤΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ (ΑΜΦΙΠΟΛΗ): ΑΡΙΕΣ
6) ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
7) ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ: ΔΙΟΝΥΣΟΣ 21
8) ΟΡΦΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ Α’ : ΟΡΦΕΑΣ 25
9) ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΜΥΡΤΑΛΗ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
10) ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ: ZEUS-TEMPLE
11) ΑΝΑΣΤΕΝΑΡΙΑ: SPARK THE FIRE
12) ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ & ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΕΣ: ROUNDS
13) ΕΡΩΣ & ΑΝΤΕΡΩΣ: 2 LONELY
14) ΠΕΡΙ ΔΙΟΣΗΜΕΙΩΝ: PREPARING THE WAR
15) Ο ΚΡΟΙΣΟΣ & ΤΑ ΜΑΝΤΕΙΑ: ΠΟΙΕΙΝ
16) Η ΜΑΝΤΙΣΣΑ ΑΠ’ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ: ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ
17) Ο ΚΑΙΡΟΣ: WORKING THOUGHTS
18) Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΩΣ ΜΑΘΗΜΑ: SILENCE
19) Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ & Ο ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ: ΑΤΡΟΠΟΝ




Για το πραξικόπημα στην Τουρκία

evprattein



Από την εκπομπή του Ανδρέα Μαζαράκη στον σταθμό Παραπολιτικά FM.
Συνεργάτες οι Γιώργος Τσαγκρινός, Λεωνίδας Αποσκίτης.
Καλεσμένοι οι Πέτρος Κασιμάτης, δημοσιογράφος, Γιώργος Καραμπελιάς εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ





Τα ελληνοτουρκικά μετά το πραξικόπημα

Το Ποντίκι


του Δημήτρη Μηλάκα
Το μέγεθος και η γεωγραφική της θέση καθιστούν την Τουρκία «γεωπολιτικό παίκτη». Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια χώρα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις στον περίγυρό της. Υπό αυτήν την έννοια  είτε μια ισχυρή Τουρκία αυξάνει την επιρροή της είτε  εισέρχεται σε μια φάση  έντονων εσωτερικών προβλημάτων και συρρίκνωσης, (και) οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα επηρεαστούν άμεσα.
Η εκτίμηση της κατάστασης των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, προϋποθέτει την εξισορρόπηση στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο χρόνος θα δείξει αν: Ο Ερντογάν κυριάρχησε ή αν πέτυχε μια «Πύρρειο Νίκη»
Από τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν θα (δια)χειριστεί τη «νίκη» του θα διαφανούν και οι δυνατότητες του συστήματος εξουσίας του να γεφυρώσουν τα χάσματα που χωρίζουν και διαιρούν εθνικά/ πολιτικά/ ιδεολογικά- πολιτισμικά τη χώρα.  Οι διαιρέσεις αυτές άλλωστε, έχουν  οδηγήσει σε παρατεταμένες συγκρούσεις:

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΥΠΡΟΥ 1974:Πως φθάσαμε στην εισβολή του Αττίλα.Φωτογραφίες ντοκουμέντο.

onalert


Πραξικόπημα στη Κύπρο και εισβολή του Αττίλα.Το  Onalert,παρουσιάζει ένα αφιέρωμα,γραμμένο από έναν άνθρωπο που έχει μελετήσει  τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Το κείμενό του συνοδεύεται από σπάνιο φωτογραφικό υλικό. Σήμερα το πρώτο μέρος του αφιερώματος.
Κάθε Ιούλιο «συναντιόμαστε» με δύο θλιβερά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της πατρίδας μας , το πραξικόπημα και την εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο.

Πως όμως φτάσαμε στην εισβολή; Ποίοι και γιατί έκαναν το παλαιό όνειρο των Τούρκων , που για πολλά χρόνια το έτρεφαν και το συντηρούσαν , πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσουμε ρίχνοντας φως στα ιστορικά γεγονότα από την ημέρα που η Κύπρος έγινε ανεξάρτητη (1960) μέχρι την εισβολή (1974) να καταλάβουμε τους λόγους και να δούμε τους πρωταγωνιστές στη στημένη αυτή παράσταση που πληρώθηκε με το αίμα του Κυπριακού λαού 

Στις 11 Φεβρουαρίου 1959, με την υπογραφή της συνθήκης της Ζυρίχης, η Κύπρος έβρισκε το είδος της ανεξαρτησίας που καθιέρωνε γι’ αυτήν η παραπάνω συνθήκη που υπογράφηκε από τις κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας και της Τουρκίας . 

Η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, θα είχε πρόεδρο Ελληνοκύπριο ,αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο, που θα εκλέγονταν χωριστά από τις δύο κοινότητες. Το υπουργικό συμβούλιο θα αποτελούνταν από επτά Ελληνοκύπριους και τρεις Τουρκοκύπριους υπουργούς, ενώ η Βουλή θα αποτελούνταν κατά 70% του αριθμού των μελών της από Ελληνοκύπριους και το 30% από Τουρκοκύπριους. Η κάθε κοινότητα θα εξέλεγε και ένα χωριστό αντιπροσωπευτικό σώμα, αρμόδιο για τα πολιτιστικά, εκπαιδευτικά και θρησκευτικά θέματά της. Στη διοίκηση, το στρατό και την αστυνομία θεσπίστηκε μια αντιπροσώπευση των Τουρκοκυπρίων μεγαλύτερη από την αριθμητική τους αναλογία στον πληθυσμό του νησιού, ενώ παραχωρήθηκε στον Τούρκο αντιπρόεδρο και το δικαίωμα του βέτο, δίνοντάς του πρακτικά τη δυνατότητα να παραλύει τη δραστηριότητα της κυβέρνησης και της Βουλής.
Η Μεγάλη Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία, ως εγγυήτριες δυνάμεις, θα μπορούσαν να επεμβαίνουν στην Κύπρο, μαζί ή χωριστά, για την προστασία της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς της. 

ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η " ΣΥΝΤΡΙΒΗ" ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Cretetv Antitheseis


Ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης και ο Γεωπολιτικός Αναλυτής ειδικός σε θέματα Τουρκίας Σάββας Καλεντερίδης σχολιάζουν με αφορμή το μακελειό στο Μόναχο και αναλύουν το τι σηματοδοτείται στη Τουρκία μετά το "πραξικόπημα" και τις ραγδαίες γεωπολιτικές αλλαγές στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

OI «ΚΙΧΩΤΕΣ» ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΟΥ

Outside the Wall


Στις 18 Ιούλη 1936 ο στρατηγός Φράνκο κάνει πραξικόπημα, μια κίνηση που ήταν αναμενόμενη από όλους…


Η μεσοπολεμική Ισπανία ήταν κυριολεκτικά ένα καζάνι που έβραζε. Η C.N.T. αριθμούσε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο. Την ίδια μέρα του πραξικοπήματος ξεκινά ένοπλη εξέγερση που μετατρέπεται σε επαναστατικό γεγονός σ’ ολόκληρη την Καταλωνία.


Όμως τα λάθη που διαπράχτηκαν εκ μέρους των αναρχικών οδήγησαν στην καταστροφή της επανάστασης. Λαθεμένες εκτιμήσεις, ιδεολογικοποιήσεις, γραφειοκρατικοποίηση, ρεφορμισμός, μετατροπή του αναρχικού αγώνα σε αντιφασιστικό, στήριξη και νομιμοποίηση της δημοκρατικής κυβέρνησης, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν, είναι μερικά από τα λάθη που καταγράφονται.


Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά: Το P.C.E. (K.K.I) από μια περιθωριακή δύναμη έγινε, με τη βοήθεια του Στάλιν, κυρίαρχος της κατάστασης, προβαίνοντας σε απανωτές δολοφονίες, σφαγές αγωνιστών (βασικά αναρχικών αλλά και αιρετικών Τροτσκιστών του P.O.U.M) με αποκορύφωμα την επίθεση των κομμουνιστών ενάντια στους Αναρχικούς το 1937, στη Βαρκελώνη.

Σταύρος Λυγερός: Περί πραξικοπήματος στην Τουρκία

Νέα Κρήτη


Η απειλή πραξικοπήματος συνόδευε τον Ερντογάν από την πρώτη στιγμή που το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές του 2002 και σχημάτισε κυβέρνηση. Το μετακεμαλικό καθεστώς έλεγχε τότε όχι μόνο τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και την αστυνομία, τις μυστικές υπηρεσίες, το δικαστικό σώμα και τους υπόλοιπους κρατικούς μηχανισμούς.
Του Σταύρου Λυγερού
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και ο αρχηγός του, όμως, είχαν ένα σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα που εκείνα τα κρίσιμα χρόνια τους βοήθησε να επιβιώσουν στην εξουσία και σταδιακά να θέσουν υπό τον έλεγχό τους κρίσιμους τομείς του κράτους. Η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη αντιμετώπιζαν τον Ερντογάν σαν εκφραστή ενός ήπιου και κυρίως δυτικόφιλου πολιτικού Ισλάμ. Προσδοκούσαν αφενός την αποδόμηση με δημοκρατικό τρόπο του αρτηριοσκληρωτικού και αυταρχικού μετακεμαλικού καθεστώτος, αφετέρου την ανάδειξη της Τουρκίας σε πρότυπο για τις άλλες μουσουλμανικές χώρες.
Ας σημειωθεί ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης υποστήριζε σαφώς την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ πριν σχηματίσει κυβέρνηση. Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, μάλιστα, ο Ερντογάν χρησιμοποιούσε τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις για μέτρα εκδημοκρατισμού, σαν μέσο αποδυνάμωσης της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας και κατ' αντιδιαστολή σαν μέσο ενίσχυσης της δικής του εξουσίας. Προβάλλοντας τις αναγκαίες για την προώθηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταρρυθμίσεις, κατάφερε να ξηλώσει σταδιακά το θεσμικό-νομικό πλέγμα, μέσω του οποίου οι στρατηγοί ποδηγετούσαν την πολιτική ζωή.

Για το άσυλο στους Τούρκους αξιωματικούς

ardin-rixi


S.L.W. Norblin de la Gourdaine, Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται, ενώ ρίχνει χώμα στον νεκρό Πολυνείκη. 1825. Ελαιογραφία. Παρίσι, Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών.
Του Κώστα Σαμάντη 
Η Αντιγόνη του Σοφοκλή γράφτηκε το 441 π.Χ. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες των αρχαίων τραγωδιών. Σε αυτήν παρακολουθούμε την αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κρέοντα και την Αντιγόνη αναφορικά με την ταφή ή όχι του πτώματος του Πολυνείκη. Ο Πολυνείκης, αδελφός της Αντιγόνης και γιός του Οιδίποδα, έχει διοργανώσει εκστρατεία κατά της πατρίδας του (ένα είδος πραξικοπήματος δηλαδή) συμμαχώντας με τους εχθρούς Αργείους σε μια προσπάθεια να σφετεριστεί την εξουσία. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κρέοντας: «Αλλά για τον άνθρωπο που είχε ίδιο αίμα / – και λέω τον Πολυνείκη / ήταν εξόριστος και γύρισε / θέλοντας με φωτιά να κατακάψει απ’ άκρη σ’ άκρη / γη πατρική θεούς της χώρας / και τους συμπατριώτες του να σύρει στη σκλαβιά…»*
Η εκστρατεία του είναι το θέμα μιας άλλης τραγωδίας, του Αισχύλου αυτή τη φορά, της Επτά επί Θήβας. Στο Σοφοκλή η Αντιγόνη διεκδικεί την ταφή του αδελφού της ως δικαίωμα στους νόμους θεών και ανθρώπων ενάντια στην απόφαση του Κρέοντα να μην ταφεί το πτώμα του νεκρού ως τιμωρία για την έσχατη προδοσία που διέπραξε.

Οι 8 πραξικοπηματίες, το Μαξίμου και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Το Ποντίκι


Η Τουρκία απαιτεί, το Μαξίμου θέλει, η δικαιοσύνη αποφασίζει…
Η τήρηση της  νομιμότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  από τη μία και από την άλλη η πάγια κατευναστική πολιτική που ακολουθεί (και αυτή) η κυβέρνηση έναντι της Τουρκίας, περιγράφουν τη δύσκολη άσκηση που έχει να επιλύσει το Μέγαρο Μαξίμου σχετικά με την ικανοποίηση του τουρκικού αιτήματος για την έκδοση των 8 πραξικοπηματιών οι οποίοι κατάφυγαν –δραπετεύοντας με ελικόπτερο- το περασμένο Σάββατο στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης.
Σύμφωνα με όσα διαρρέουν τουρκικές πηγές  ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ανέφερε σε ομιλία του ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν το Σάββατο του είπε ότι μέσα σε 15 με 20 μέρες η Ελλάδα θα εκδώσει τους οκτώ στρατιωτικούς που το έσκασαν στην Αλεξανδρούπολη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της Παρασκευής.

Λιβύη – 5 χρόνια μετά το θάνατο του Καντάφι

Νέα Πολιτική


του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Τον Οκτώβριο του 2011, ο πρώην πανίσχυρος ηγέτης της Λιβύης, Μαουμάρ αλ-Καντάφι, εύρισκε τραγικό τέλος στα χέρια των αντιπάλων του. Ένας αμφισβητούμενος και αιματοβαμμένος κύκλος στη σύντομη ιστορία της Λιβύης (ως ανεξάρτητο κράτος) τελείωνε και ο δρόμος προς το ανεξερεύνητο χάος μιας καταρρέουσας πολιτείας και του εμφυλίου πολέμου άνοιγε. Τραγικές οι ευθύνες του θανόντος και πολλαπλά τα εγκλήματα του αλλά και οι ικανότητες που του επέτρεψαν να επιβιώσει 42 χρόνια στην εξουσία (1969-2011) ερχόμενος σε ρήξη με υπερδυνάμεις, γειτονικές χώρες, συνωμότες και με αυτόν τον ίδιο το λαό του. Τραγικές και οι χαμένες ευκαιρίες να ολοκληρώσει την αναμόρφωση της χώρας του και μέσω των άφθονων πετρελαϊκών αποθεμάτων να την καταστήσει ευημερούσα όαση στο Maghreb. Δυστυχώς και αυτός δεν μπόρεσε να αποφύγει τη μοίρα των περισσοτέρων δικτατόρων και τυράννων που ισορροπούν μεταξύ ευρέων κοινωνικών παροχών και στυγνής καταστολής των λαϊκών μαζών. 
Αναμφισβήτητα, ο συνταγματάρχης Καντάφι και η περίοδος του πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα του αραβικού εθνικισμού, του αντιαποικιακού αγώνα, του ψυχρού πολέμου και του γενικότερου αγώνα για τον έλεγχο των υδρογονανθράκων της περιοχής. Αποδείχτηκε όμως ότι όταν οι περισσότερες από τις παραπάνω συνθήκες εξέλειψαν, η συνέχιση της μακροημέρευσης του καθεστώτος κατέστει προβληματική. Η διάχυση της «αραβικής άνοιξης» και στη Λιβύη το Φεβρουάριο του 2011 αντιμετωπίστηκε από τον Καντάφι με το μοναδικό τρόπο που γνώριζε και είχε στο παρελθόν εφαρμόσει επιτυχώς: την αιματηρή καταστολή. Ίσως μάλιστα να επιβίωνε και αυτή τη φορά αν οι δυτικές δυνάμεις δεν επενέβαιναν ενεργά και δυναμικά υπέρ των αντιπάλων του. Η δυτική αεροπορική ισχύς, ο αποκλεισμός του καθεστώτος και η ενίσχυση των ανταρτών έγειραν μετά από 5 μήνες σκληρών συγκρούσεων την πλάστιγγα υπέρ των τελευταίων. Το χάος όμως ήρθε αμέσως μετά τη νίκη και την επικράτηση των ετερόκλητων εξεγερμένων: ιδεολόγων, καταπιεσμένων ομάδων, ακραίων ισλαμιστών, τοπικών φυλάρχων, αδίστακτων λήσταρχων, εγκληματικών στοιχείων και φιλόδοξων στρατιωτικών.

Οι τράπεζες βορά στους... γύπες*

Το Ποντίκι


του Δημήτρη Μηλάκα
Οι κατά το μνημόνιο αφεντάδες του τραπεζικού συστήματος
Όσοι έχουν διαβάσει μέχρι τις σελίδες 329, 330 και 331 του τρίτου μνημονίου, που ψηφίστηκε πέρυσι κατακαλόκαιρο μέσα στον Αύγουστο, δεν πέφτουν από τα σύννεφα σήμερα παρακολουθώντας τη συντεταγμένη και άγρια εφόρμηση των «γυπών των αγορών» στο «ψητό».
 
Σ’ αυτές τις σελίδες του τρίτου μνημονίου, που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛΛ και ψήφισε μαζί με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, περιγράφεται χαρτί και καλαμάρι ο τρόπος «διακυβέρνησης του ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και των τραπεζών». Με άλλα λόγια, περιγράφεται η διαδικασία παράδοσης του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος και της επιχειρηματικής ζωής της χώρας στα «κοράκια»…
Στη σελίδα 329 του μνημονίου και με τίτλο «Διακυβέρνηση του ελληνικού ΤΧΣ» διαβάζουμε:

«Συμβαίνουν γεγονότα δεκαετιών»

Νέα Πολιτική


του Αντώνη Παπαγιαννίδη*
Ο μακαρίτης ο Βλαντίμηρ Ίλιτς ήταν που έλεγε: «Υπάρχουν δεκαετίες όπου τίποτε δεν συμβαίνει. Ύστερα έρχονται εβδομάδες όπου συμβαίνουν γεγονότα δεκαετιών». Η αλήθεια είναι πως η επιτάχυνση της ιστορίας είναι στις μέρες μας τέτοια, που το πρώτο μισό της ρήσης του Λένιν δεν επαληθεύεται – είχαμε φτάσει κάποια στιγμή να ακούμε για «Το τέλος της Ιστορίας», τώρα πιο πρόσφατα για τις ισορροπίες που αποκαθίστανται… Όμως, το δεύτερο τμήμα της λενινιστικής προσέγγισης απέναντι στις ιστορικές ανατροπές κινδυνεύει να επαληθευθεί για μίαν ακόμη φορά μπροστά στα μάτια μας. Επικίνδυνα. Για διάφορους λόγους ισχύει αυτό το «επικίνδυνα» – πάντως επειδή οι σύγχρονες κοινωνίες και τα πολιτικά τους συστήματα με τα οποία έχουν εξοπλισθεί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι προλαβαίνουν να απορροφήσουν τις εξελίξεις…
Δείτε τις ανατροπές στο διεθνές περιβάλλον των εντελώς τελευταίων ημερών: είχαμε πριν είκοσι μέρες το Brexit, τις σπασμωδικές αντιδράσεις των «Ευρωπαϊκών ηγεσιών». Πάει να κατασταλάξει η ατμόσφαιρα κι ένα βράδυ βγαίνει – στον Αλέξη Παπαχελά, στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ – ο Αλέξης Τσίπρας και κάνει μια σειρά από σημαντικές τοποθετήσεις που προδιαγράφουν μέλλον (porteur de futur που θάλεγαν κι οι Γάλλοι), με κυριότερη την ταύτιση του «τι σημαίνει Αριστερά σήμερα» με την δημιουργία απασχόλησης, θέσεων εργασίας – και όχι πλέον με τις εφηβικές διεκδικητικότητες και τα συναφή. Προτού καλά-καλά χωνευτεί η τοποθέτησή του αυτή – που υπόσχεται/απειλεί να αλλάξει πολικότητες και συνολικά το πολιτικό μας σύστημα! – έρχεται η τρομοκρατική επίθεση στην Νίκαια, με το φορτηγό που λιώνει στην Promenade des Anglais 84 ανθρώπους και βλέπουμε (διεκδικήθηκε από τον ISIS οπότε πάει η ερμηνεία περί μοναχικού λύκου!.) και κυριεύει το προσκήνιο. Προτού καλά-καλά χωνευτεί κι αυτό, έχουμε την απόπειρα νυκτερινού πραξικοπήματος στην Τουρκία.

Η διάλυση του ευρώ

analyst



του Βασίλη Βιλιάρδου
Η ευρωπαϊκή τραγωδία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου, με τον οποίο αρχικά ευημερούν και στη συνέχεια καταρρέουν οι νομισματικές ενώσεις – όταν δεν μετατρέπονται έγκαιρα σε πολιτικές, όπως οι Η.Π.Α.
.
«Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να εμποδίσει την κατάρρευση μίας χώρας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την τελική έξοδο της από τη νομισματική ένωση, όταν προσβληθεί από μία οικονομική κρίση – γεγονός που τεκμηριώθηκε ήδη από το 1992, όπου η Βρετανία και η Ιταλία εγκατέλειψαν τον πολύ πιο ήπιο μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ θα αποδειχθεί ξανά στο μέλλον.
Ως εκ τούτου, ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο που ηΒρετανία επέλεξε την έξοδο από την ΕΕ, ενώ η πλειοψηφία της Ιταλίας τάσσεται υπέρ της εξόδου από την Ευρωζώνη – κάτι που θεωρείται απαραίτητο, εάν δεν θέλει να καταστραφεί εντελώς».
.

Ανάλυση

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα, λόγω του οποίου δεν διενεργούνται και δεν πρόκειται να διενεργηθούν επενδύσεις, οπότε είναι αδύνατον να υπάρξει εκείνη η βιώσιμη ανάπτυξη που θα αύξανε ορθολογικά τα έσοδα του προϋπολογισμού (χωρίς εκποιήσεις της κρατικής περιουσίας και χωρίς υπερβολικούς φόρους), θα μείωνε την ανεργία, θα επέλυε το ασφαλιστικό, ενώ θα οδηγούσε στην έξοδο από την κρίση, είναι το δημόσιο χρέος.

H θανάσιμη παγίδα του παραλογισμού


Η ιστορία βρίθει δεδομένων που αποδεικνύουν ότι κοινωνίες και πολιτισμοί καταστρέφονται, όταν οι παραλογισμοί αποκτούν μαζικό χαρακτήρα. 
Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.
Ο Γουσταύος Λε Μπον ήταν αυτός που στο βιβλίο του «Η Ψυχολογία των Όχλων» έγραφε ότι στη μάζα, τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω, με αποτέλεσμα η ατομική συνείδηση να διαλύεται και να μετατρέπεται σε συλλογικό ασυνείδητο.
Στη φάση αυτή κυριαρχούν βαθύτερες ανορθολογικές τάσεις, οι οποίες εντείνονται όσο η μάζα διέπεται από την ανωνυμία και την ανευθυνότητα. Στο επίπεδο αυτό, η επικοινωνία με τη μάζα έχει μία ανορθολογική βάση -τις συλλογικές πεποιθήσεις και, κυρίως, ένα εργαλείο, την άμεση ή από απόσταση υποβολή.
Η τελευταία, όπως υποστηρίζει και ο καθηγητής Ψυχολογίας κ. Νικ. Χρηστάκης, συνίσταται στο να «βάζουμε» στο μυαλό του «μαζικού ανθρώπου» μία ιδέα και αυτός να αισθάνεται ότι την έχει σκεφθεί ο ίδιος, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με αυτήν. Συνεπώς, τα «μαζικά άτομα» δεν μπορούν να σκεφθούν λογικά, δεν γνωρίζουν τις αποχρώσεις, δεν ανέχονται τον αντίλογο και δεν προάγουν στο εσωτερικό τους τις διαλεκτικές συζητήσεις, υιοθετώντας ή απορρίπτοντας τις απόψεις στο σύνολό τους.
Είναι ετεροκίνητα, εύπιστα, ευμετάβλητα, ασταθή, παρορμητικά, μισαλλόδοξα, δογματικά, ουτοπικά, αυταρχικά και συντηρητικά -ειδικά δε το τελευταίο σημαίνει ότι τείνουν πάντα να επαναφέρουν την τάξη πραγμάτων την οποία μόλις ανέτρεψαν και, συνεπώς, η επαναστατικότητά τους είναι μυθώδης και φαινομενική.

Τράπεζες, ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης



Αναμφισβήτητα, το ενδιαφέρον της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας για την οικτρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο τραπεζικός κλάδος της Ευρώπης ξεχειλίζει από ιδιοτέλεια.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ
Μόλις πριν λίγες εβδομάδες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χαρακτήρισε την Deutsche Bank ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για την παγκόσμια χρηματοοικονομική σταθερότητα, με αφορμή την έκθεσή της σε παράγωγα που ξεπερνούν τα 50 τρισ. ευρώ, ενώ η φυγή των επενδυτών από τα χαρτοφυλάκια της τείνει να λάβει διαστάσεις πανικού. Το πρώτο πεντάμηνο του 2016 έκαναν φτερά από την Deutsche Asset Management κεφάλαια ύψους 4,8 δισ. ευρώ, σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία του γερμανικού συνδέσμου επενδυτικών ταμείων, την ίδια ώρα που οι τοποθετήσεις σε άλλα ανταγωνιστικά χαρτοφυλάκια αυξάνονταν σταθερά. «Πτήση στην ποιότητα», ο σχετικός όρος. Τη δεινή θέση της Deutsche Bank τη δείχνει κι η πορεία της μετοχής της, όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε όπου φαίνεται ότι σε διάστημα ενός έτους έχει χάσει το 60% της τιμής της.
Η Deutsche Bank ωστόσο, δεν είναι μόνη της. Σε άσχημη θέση βρίσκονται δεκάδες ακόμη τράπεζες σε όλη την Ευρώπη. Είναι μάλιστα μια κατάσταση που μπορεί να μην αποτυπωθεί στα αποτελέσματα των στρες αντοχής που θα ανακοινωθούν στις 29 Ιουλίου, θεωρείται ωστόσο ωρολογιακή βόμβα. 

Έρχεται «Αρμαγεδδώνας» στις ελληνικές τράπεζες;


Του Κωνσταντίνου Βέργου*
Η παραίτηση του Μιχαήλ Σάλλα από την Τράπεζα Πειραιώς φαίνεται σαν μια «απλή κίνηση», μια προσπάθεια ενός παλαίμαχου τραπεζίτη να αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση του έργου του. Είναι όμως, απλά, μια κίνηση συμβολική ή μήπως κρύβει κάτι βαθύτερο, ένα «σήμα κινδύνου» ή κάτι άλλο για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα;
Ο Δρ. Σάλλας, με διδακτορικό στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, ένα από τα καλύτερα Πανεπιστήμια στον κόσμο, έστησε, σε συνεργασία με τους βασικούς μετόχους της Τράπεζας Πειραιώς, μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, με παρουσία σε οκτώ χώρες και σχεδόν 20 χιλιάδες εργαζόμενους. Πρόκειται για έναν τραπεζίτη που κέρδισε τον σεβασμό εργαζομένων και της αγοράς. Όμως η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008, σε συνδυασμό με τους σημαντικούς συστημικούς κινδύνους της τράπεζας, εν μέρει οφειλόμενους στο ευρύτερο σύστημα διαπλοκής του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα με την πολιτική και οικονομική ελίτ, και σε συνδυασμό με το ανάλγητο πρόγραμμα λιτότητας που επέβαλε η γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση του κυρίου Σόιμπλε, γονάτισε και τελικά εκμηδένισε ουσιαστικά την αξία της τράπεζας. Τα χαρτοφυλάκια βούλιαξαν. Όχι μόνο τα χαρτοφυλάκια της Πειραιώς, αλλά τα χαρτοφυλάκια όλου του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Ενώ τα «κόκκινα» δάνεια του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ανέρχονταν σε λιγότερο από 5% πριν το 2010, η επιβολή των μνημονίων τα έφτασε στο 1/3 των δανείων!

Πιάνει... πάτο η Ελλάδα σε Ερευνα και Καινοτομία στην ΕΕ


Η κρίση, οι πολιτικές αρρυθμίες και το έλλειμμα χρηματοδότησης, κατατάσσουν την Ελλάδα στους ουραγούς της καινοτομίας. Το έλλειμμα επιχειρηματικής κουλτούρας. Δεν φαίνεται να αλλάζει η κατάσταση στο άμεσο μέλλον.

Σταμάτης Ζησίμου
Ως χώρα «μέτριας καινοτομίας», χαρακτηρίζει την Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και... μέτρια θα παραμείνει και τα επόμενα χρόνια, αφού οι δαπάνες για την Έρευνα και Ανάπτυξη (Ε&Α) θα κινηθούν σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τους στόχους που έχουν τεθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία που δημοσίευσε το Παρατηρητήριο Έρευνας και Καινοτομίας (ΠΕΚ) της ΕΕ για το έτος 2014, το οποίο αναφέρει ότι οι επιδόσεις της Ελλάδας αντιστοιχούν στο 66% του διάμεσου δείκτη καινοτομίας, σημειώνοντας πτώση κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2013.
Δυσοίωνα, ωστόσο, τουλάχιστον σε επίπεδο χρηματοδότησης, θα είναι και τα επόμενα έτη, καθώς τη στιγμή που ο δείκτης-στόχος της στρατηγικής «Ευρώπη 2020» είναι να αποτελούν οι δαπάνες Ε&Α το 3% του ΑΕΠ της ΕΕ το 2020, ο εθνικός στόχος περιορίζεται μόλις στο 1,2%.
Ωστόσο, ακόμα κι αυτός ο στόχος χαρακτηρίζεται φιλόδοξος αφού το 2014 η δημόσια δαπάνη για Ε&Α (ΔΔΕΑ) ανήλθε σε 0,83 % του ΑΕΠ, παρουσιάζοντας μάλιστα και σταθερή αύξηση από το 2011 (0,67 %). Η καταβαράθρωση των δαπανών αποδίδεται στην κρίση. Αλλά και πριν την κρίση, η κατάσταση σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως καλύτερη.

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Cretetv Antitheseis


Συνέντευξη του πανεπιστημιακού καθηγητή Γλωσσολογίας και συντονιστή του Λεξικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών Χριστόφορου Χαραλαμπάκη.

Τα σωστά και τα λάθος στη γλώσσα μας γιατί είναι διαφορετικά από αυτά που πιστεύουμε. Οι λέξεις «ταμπού», οι δάνειες λέξεις, οι νεολογισμοί και η γλώσσα της Νεολαίας.

Τι αποκαλύπτει για την λεξιπενία και τι απαντά για το πόλεμο μεταξύ αρχαίων και νέων ελληνικών στα σχολεία.

Μοντεσκιέ:πολιτική ελευθερία είν'η πνευματική ηρεμία - πεποίθηση οτι υπάρχει ασφάλεια για όλους!


Eλένη Ξένου κ Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1 της Λάρισας,στην εκπομπή ''ακροβάτες τ'ονείρου''(11.7.2016) για το διαδύκτιο sportnews901.gr κάθε μέρα 8-10 π.μ.






Ο Ερντογάν δεν είναι μαριονέτα

Το Ποντίκι


του Δημήτρη Μηλάκα
Η προσπάθεια απόλυτης πρόσδεσης της Τουρκίας στη Δυτική/ αμερικανική ατζέντα  απέτυχε, προς το παρόν. Ο Ερντογάν (και το καθεστώς του) όχι απλώς επιβίωσε, αλλά απέδειξε τις βαθιές ρίζες που πρόλαβε να δημιουργήσει (από το 2004) στην κοινωνία και τις δομές (στρατός) του κράτους.
Οι (προφανείς) λόγοι αποτυχίας του πραξικοπήματος επιβεβαιώνουν το «βάθος» του καθεστώτος:
  1. Ο στρατός ως σύστημα εξουσίας αποδείχτηκε, τελικά, πιστός στο καθεστώς απομονώνοντας τους πραξικοπηματίες
  2. Το κόμμα του Ερντογάν (ΑΚΡ) εξακολουθεί να ηγεμονεύει στην πολιτική σκηνή και να ασκεί ισχυρότατη επιρροή (και γοητεία) με μεγάλο τμήμα (50% τουλάχιστον) της τουρκικής κοινωνίας.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Henry David Thoreau: Ο πατέρας της «Πολιτικής Ανυπακοής»

Outside the Wall



Στις 12 Ιουλίου 1817, γεννήθηκε ο αμερικανός συγγραφέας, φιλόσοφος και πρώιμος οικολόγος, Henry David Thoreau. Στις 26 Ιανουαρίου 1848, ο Thoreau παρέδωσε στον εκδότη του τα χειρόγραφα του δοκιμίου του «Πολιτική Ανυπακοή» το οποίο εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο και έμελλε να επηρεάσει βαθύτατα τη φιλοσοφία και θεωρία της μη βίαιης αντίστασης καθώς και την πολιτική σκέψη φυσιογνωμιών όπως ο Martin Luther King και ο Mahatma Gandhi.


Ο Thoreau θεμελίωσε τη μη βίαιη αντίσταση μέσα από το δοκίμιο που τιτλοφορείται «Περί Πολιτικής Ανυπακοής», το οποίο αρχικά είχε τον τίτλο «Αντίσταση στην Αστική Κυβέρνηση». Το θεμελιώδες σκεπτικό του Thoreau αφορά την αυτονομία του πολίτη και την αντίστασή του κατά των μη ηθικών επιλογών της κυβέρνησης. Βασική σκέψη του Thoreau ήταν ότι ο πολίτης που υπακούει στις επιταγές της κυβέρνησης με μέσα όπως η καταβολή των φόρων, στην ουσία υποστηρίζει τις ανήθικες επιλογές της.


Ο Thoreau εξηγεί ότι οι κυβερνήσεις τις περισσότερες φορές κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και γι’ αυτό δε μπορούν να έχουν ηθική νομιμοποίηση αποκλειστικά και μόνο εκ του γεγονότος ότι χαίρουν της υποστήριξης της πλειοψηφίας. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία επιθυμεί κάτι δε σημαίνει ότι το εν λόγω μέτρο είναι ορθό και δίκαιο. Κατά συνέπεια, δεν χρειάζεται να «καλλιεργείται ο σεβασμός του νόμου, αλλά ο σεβασμός του σωστού και του δικαίου», σημειώνει ο Thoreau. Και προσθέτει ότι δεν υπηρετεί κανείς τη χώρα του με το να καταπιέζει την ηθική του συνείδηση και να υπακούσει στους ανήθικους νόμους. Αντιθέτως, η χώρα χρειάζεται συνειδήσεις και όχι ασυνείδητα ρομπότ.