Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Γ. Κοντογιώργης - Ο πολιτισμός ως διακύβευμα της δημοκρατίας


Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ο πολιτισμός ως διακύβευμα της δημοκρατίας», που έγινε στις 8.11.2017 στην Αίθουσα Τελετών του Παντείου Πανεπιστημίου, στο πλαίσιο Ημερίδας με θέμα «Ο πολιτισμός της Δημοκρατίας και το μέλλον της Ευρώπης».



Όταν σε τιμούν οι άτιμοι

Το Ποντίκι


του Στάθη
Εν τέλει οι Επικυρίαρχοι έχουν χιούμορ! Επιβραβεύουν τον Τσίπρα για το σθένος του. Το σθένος του να ευτελίσει την ελληνική Αριστερά σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. (Η Αριστερά που αντιστέκεται υφίσταται κι αυτή – άκουσα μεν – τα επίχειρα για τον διασυρμό από την εγχώρια προσκυνημένη Αριστερά τόσον της ίδιας της τής μήτρας, όσον και κάθε μελλοντικής προοπτικής). Έχουν όντως χιούμορ οι Επικυρίαρχοι. Σατανικό. Βραβεύουν τον Κωλοτούμπα, όπως θα βράβευε και ο Μεφιστοφελής τον ΦάουστΗ πώληση της ψυχής δεν είναι αστείο πράγμα, αλλά η επιβράβευση αυτής της πράξης υπερβαίνει τα αστεία σε κάθε τους εκδοχή. Αγγίζει τον βυθό του καγχασμού
  των Δυνατών για «τη στρίγγλα που έγινε αρνάκι», για τον Σπάρτακο που αποδείχθηκε γατάκι. Υποκλιθείτε, πολίτες, στον κυνισμό, το μαύρο χιούμορ και την παραδοξολογία – ο Τσίπρας βραβεύεται για το σθένος του να διατηρήσει τον λαό σε κατάσταση σκλαβιάς και τη χώρα σε κατάσταση αιχμαλωσίας και λεηλασίας.
  Έχει πλάκα για τους ξένους Αποικιοκράτες και τους ιθαγενείς Σέμπρους (και σμπίρους) να βλέπουν έναν τύπο  που πάει και προσκυνάει στη Μακρόνησο να τους παραδίδει κι αυτός, όπως οι επίγονοι των συνεργατών της κατοχής, την Ελλάδα στο πιάτο. Ένα πιάτο γεμάτο αίματα από μισθούς, οικίες, όνειρα, συντάξεις, υποδομές, προοπτικές. Αυτός που τους έδωσε τα λιμάνια, θα τους δώσει τώρα και τα νερά. Τη ΔΕΗ, τον ΔΕΣΦΑ κι ό,τι δεν έχουν αρπάξει ακόμα οι γύπες. Οι γύπες που τον επιβραβεύουν.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Οι εκλογές του Νοεμβρίου 1920

Νέα Πολιτική


του Λυγκούρη Σπύρου*
Λίγες εκλογικές αναμετρήσεις έχουν σχολιαστεί ποικιλοτρόπως και έχουν βρει δεσπόζουσα θέση στον δημόσιο διάλογο κατά καιρούς. Οι εκλογές του 1946, παραδείγματος χάριν, για δεκαετίες μετά εκφράζουν το συμβολικό πέρασμα στην εποχή του ανοιχτού εμφυλίου πολέμου, ενώ αντίστοιχα οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 έφεραν βίαια στην δημόσια πραγματικότητα το οριστικό χάσμα μεταξύ δεξιών και αντιδεξιών δυνάμεων στην λεγόμενη «σύντομη δεκαετία του 1960». Στην προεκλογική εκστρατεία του Ιανουαρίου 2015 είχε δημιουργηθεί από πολλούς εκπροσώπους της συντηρητικής παράταξης, ακόμη και από έγκριτους εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας, μία φημολογία περί επανάληψης του φαινομένου των εκλογών του 1920. Όπου επανάληψη των εκλογών του 1920 αναφέρεται η μαζική επιλογή ενός ολόκληρου λαού σε μια πορεία αυτοκαταστροφής, καθώς έχει αναπτυχθεί το επιχείρημα, ότι τότε τοποθετείται η αρχή του τέλους της Μικρασιατικής Εκστρατείας και το τέλος της «Ελλάδας των Σεβρών».
To φθινόπωρο του 1920 βρίσκει την ελληνική υπόθεση στην απόληξη μίας δεκαετίας πολεμικών επιχειρήσεων, εθνικών επεκτάσεων, πολιτικών παλινωδιών και ενός ραγδαίου Εθνικού Διχασμού. Η διαμάχη μεταξύ το νόμιμου πρωθυπουργού, Ελευθερίου Βενιζέλου, και του κατόχου του Θρόνου, Κωνσταντίνου, ξεκίνησε ως μία διαφωνία περί του ζητήματος της εισόδου ή μη της χώρας στο καμίνι του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Γρήγορα, όμως, το ζήτημα εξελίσσεται σε μία ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ των αστικών στρωμάτων, που αναδείχτηκαν την περίοδο διακυβέρνησης των Φιλελευθέρων και που υποστήριζαν την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου για επέκταση στην Μικρά Ασία, και αυτών που νιώθουν να απειλούνται τα συμφέροντά τους από την εισδοχή νέων κατοίκων και αντιλήψεων στο μέχρι τότε στενό ελληνικό βασίλειο. Είναι αυτή η διαμάχη μεταξύ της λεγομένης «Παλαιάς Ελλάδας» (Στερεά, Πελοπόννησος), που θα ενωθεί κάτω από το πρόσωπο του Βασιλιά και της αντιβενιζελικής μερίδας (η οποία με την σειρά της θα συσπειρωθεί κάτω από αυτά τα συνθήματα) και των «Νέων Χωρών» (κυρίως Μακεδονία, Θράκη , Νησιά) , η οποία θα εκφραστεί πρώτα με την έκρηξη του κινήματος της «Εθνικής Αμύνης» και τον χωρισμό του ελληνικού κράτους στα δύο και μετά στην εκλογική αναμέτρηση του 1920, οπότε και θα λάβει τον χαρακτήρα και του γεωγραφικού χωρισμού.

Θιασώτες της «αυθεντικής» συμφοράς


του Χρήστου Γιανναρά
Τ​​ο μάταιο κάθε καταγγελίας, το ατελέσφορο της διαμαρτυρίας παγιώνουν την παθητικότητα των πολιτών. Εχουμε όλοι πεισθεί ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Επομένως, περιττεύει κάθε προσπάθεια.
Αρκετά χρόνια πριν από τη χρεοκοπία, την επιτρόπευση, τη δίχως προσχήματα υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, ήταν προκλητικά φανερή η κοινωνική μας αποσύνθεση και κρατική διάλυση. Οι επιφάσεις του τάχα και πολιτικού συστήματος υπηρετούσαν μόνο τη συντήρηση ψευδαισθητικών εντυπώσεων, όχι κοινωνικές ανάγκες και στοχεύσεις. Η παντομίμα της «δημοκρατίας» κάλυπτε την ωμή και χυδαία καταλήστευση του κράτους από τον υπόκοσμο της καμαρίλας των κομμάτων. Η τσοχατζοπούλεια εκδοχή διαχείρισης της εξουσίας ήταν ο κανόνας για ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας – αν υπήρχαν εξαιρέσεις, βαρύνονται με την ενοχή της ειδεχθούς κακουργίας, επειδή, ενώ ήξεραν, σιωπούσαν.
Η διαφθορά και σήψη των κομμάτων έγινε αχαλίνωτη και ακατανίκητη, όταν προσέλαβε τη δυναμική της γάγγραινας, με τη «διαπλοκή»: Δηλαδή, όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας όπλισε την κομματική εξουσιολαγνεία με τη δυνατότητα να φαμπρικάρει «κροίσους» προσφέροντας αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών του Δημοσίου. Και να παραχωρεί σε ιδιώτες την εξουσία πλύσης εγκεφάλου των μαζών με εμπορικά ΜΜΕ.

Στ. Λυγερός: Οι σχέσεις Τσίπρα – Καμμένου, το Γερμανικό Αδιέξοδο και οι εξελίξεις στο Κέντρο

Νέα Κρήτη


Από βολικός εταίρος σε βαρίδι αλλά αναγκαστικής συγκατοίκησης , μετατρέπεται ο Καμμένος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, εκτιμά ο αναλυτής Σταύρος Λυγερός, μιλώντας στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη, εξηγώντας γιατί οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα δεν διαφαίνονται ακόμη να παίρνουν ταχύτητα.
Αντίθετα οι εξελίξεις στη Γερμανία χωρίς να αποκλείουν εκλογές , δημιουργούν πίεση για ένα κυβερνητικό σχήμα Μέρκελ- Σούλτς και Πράσινων , παγώνοντας όλες τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη, αποδεικνύοντας  έτσι ότι η Ευρώπη έχει Γερμανικό άξονα πλήρως.
Τέλος ο Σταύρος Λυγερός , σημείωσε πως  το εγχείρημα στο κέντρο για την ώρα εξελίσσεται ως μια προσπάθεια διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ , χωρίς κρίσιμες απαντήσεις με ποιους θα συνεργαστεί και σε ποια βάση ή αν δεν συνεργαστεί  πως θα επιβιώσει μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ , όταν τεθεί θέμα κυβερνησιμότητας της χώρας μετά από εκλογές.

Κ.Μελάς: Η αβεβαιότητα στην οικονομία συνεχίζεται και το 2018

Νέα Κρήτη


Τα του, προϋπολογισμού του 2018 αποκωδικοποιεί ο Κώστας Μελάς καθηγητής διεθνούς χρηματοοικονομικής και τραπεζικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,  μιλώντας στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη.
Επαναλαμβάνει ότι η πολιτική της Δημοσιονομικής Προσαρμογής συνεχίζεται, εκφράζει την επιφύλαξη της καταβολής των οφειλών των φορολογούμενων προς το κράτος το 2018 και προσθέτει ότι η αβεβαιότητα θα συνεχιστεί καθώς το 2018 θα είναι κρίσιμη χρονιά για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι πολιτικές εξελίξεις από το Στ.Χριστακόπουλο

Νέα Κρήτη


Η «Ρήξη ΗΠΑ-ΝΑΤΟ με τον Ερντογάν»,  οι πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία, οι κόντρες κυβέρνησης - αντιπολίτευσης για σειρά θεμάτων , η βράβευση του Αλέξη Τσίπρα σήμερα στο Παρίσι, αντικείμενο της ανάλυσης σήμερα του Σταύρου Χριστακόπουλου, διευθυντή σύνταξης στο Ποντίκι, στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Υπερπλεόνασμα κυνικής εξαπάτησης

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Μάκη Βάσιλα
Το πλεόνασμα που «μοιράζει» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, όχι μόνο το έχει ήδη προεισπράξει συνεχίζοντας και βαθαίνοντας την πολιτική της ακραίας λιτότητας, αλλά θα εξακολουθήσει να το προεισπράττει και στο μέλλον. Το αφήγημα των στελεχών της περί υπεραπόδοσης της ελληνικής οικονομίας και επιστροφής μέρους της σε όσους το έχουν ανάγκη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά τερατώδες ψέμα.
Διθυραμβικοί οι τίτλοι στον φιλικό τύπο της κυβέρνησης και στην κυβερνητική ΕΡΤ την περασμένη εβδομάδα. Διπλάσιο θα είναι φέτος το κοινωνικό μέρισμα. Περισσότεροι από πέρυσι οι δικαιούχοι του κοινωνικού μερίσματος. Με τη σειρά του και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δηλώνει σε συνεντεύξεις του ότι «πάνω από ένα εκατομμύριο νοικοκυριά θα επηρεάσει φέτος το κοινωνικό μέρισμα», ενώ ο έτερος Καππαδόκης του υπουργείου Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης στην παρέμβασή του στη επιτροπή οικονομικών της βουλής, είπε ότι η κυβέρνηση «θα μοιράσει σαν κοινωνικό μέρισμα ένα ποσοστό που αντιστοιχεί στο 0,6% με 0,7% του ΑΕΠ», ενώ το υπόλοιπο 2,8% του αιματοβαμμένου πλεονάσματος θα παραμείνει στα ταμεία του κράτους ως μαξιλάρι ασφαλείας. Από κοντά και ο πρωθυπουργός, ο οποίος σχεδόν πανηγυρίζοντας, δήλωνε ότι το φετινό κοινωνικό μέρισμα που αγγίζει τα 1,4 δις. ευρώ θα επηρεάσει περίπου τέσσερα εκατομμύρια πολίτες της χώρας, με θετικές επιπτώσεις στις ζωές τους αλλά και στην οικονομία γενικότερα.
Όσοι βέβαια δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου –και είμαστε πάρα πολλοί αυτοί– θυμόμαστε ακόμα τις αγανακτισμένες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα μόλις το 2014. Ήταν τότε που η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Α. Σαμαρά, λέγοντας ακριβώς τα ίδια με τους σημερινούς κυβερνώντες, θριαμβολογούσε για το δικό της κοινωνικό μέρισμα που θα αποκαθιστούσε τις αδικίες, τις παραλείψεις και τα λάθη των δύο –μέχρι τότε– μνημονίων.

Στη δίνη του Brexit στροβιλίζεται η Μέι

iskra


του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Τίποτα δεν πάει καλά για την Τερέζα Μέι. Αφότου πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένη στις πρόωρες εκλογές του Ιουνίου, όπου έχασε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αντιμετωπίζεται ως πρωθυπουργός με ημερομηνία λήξης, που επιβιώνει μόνο γιατί οι αντίπαλες φατρίες των Συντηρητικών δεν συμφωνούν στην επιλογή διαδόχου.
Το επεισοδιακό συνέδριο του Οκτωβρίου, στο οποίο φιλοδοξούσε να δώσει ένα πιο φιλολαϊκό προφίλ στο κόμμα της και «να γίνει η φωνή όσων δεν έχουν φωνή», εξελίχθηκε σε επικοινωνιακό φιάσκο – μεταξύ άλλων ατυχιών, ήταν η δική της φωνή που έκλεισε λόγω κρυολογήματος, ενώ εκφωνούσε τον λόγο της.
Αποπομπές
Την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αστάθειας ήρθε να ενισχύσει η πρόσφατη αποπομπή του υπουργού Αμυνας Μάικλ Φάλον για σεξουαλικές παρενοχλήσεις εντός Κοινοβουλίου και της υπουργού Διεθνούς Αναπτυξιακής Βοήθειας, Πρίτι Πατέλ, λόγω των μυστικών συναντήσεων που είχε, ερήμην της κυβέρνησής της, με Ισραηλινούς αξιωματούχους. Αλλά και ο πρώτος τη τάξει υπουργός, Ντάμιαν Γκριν, βαρύνεται με κατηγορίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κατά συρροήν πρόσβαση σε σκληρή πορνογραφία. Ολα αυτά, όμως, μοιάζουν με τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό μπροστά στην πραγματική θύελλα που μαίνεται αυτή την ώρα στο Γουεστμίνστερ γύρω από το πρόβλημα των προβλημάτων που διχάζει όχι μόνο τους Τόρις, αλλά το σύνολο της βρετανικής κοινωνίας: την ομιχλώδη πορεία προς το Brexit.

Ο ευρωπαϊκός ΕΟΦ και... το προσούτο


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Νατάσας Στασινού

Τον Δεκέμβριο του 2003 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι πέτυχε μία μεγάλη νίκη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η Πάρμα επελέγη για την έδρα της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA). Είχε προηγηθεί σκληρή μάχη των Ιταλών με τους Φινλανδούς, που είχε διχάσει τα μέλη. Από τη μία είχαν μία χώρα με φημισμένη γαστρονομική κουλτούρα και από την άλλη ένα κράτος με τεχνογνωσία στους μηχανισμούς ελέγχου τροφίμων. Χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια από τη σύσταση του οργανισμού έως ότου «βαρύνει» στη ζυγαριά τους το... προσούτο. Το δημοφιλές αλλαντικό είχε επικαλεστεί ο «καβαλιέρε» για να εξηγήσει γιατί στην Πάρμα και όχι στο Ελσίνκι ή έστω στην ιταλική πρωτεύουσα, Ρώμη. 
Σε εκείνη τη Σύνοδο οι Γάλλοι κέρδισαν την έδρα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων (Λιλ), οι Γερμανοί του Οργανισμού Ασφάλειας Αεροπορίας (Κολονία), οι Πορτογάλοι την έδρα της υπηρεσίας για τη θαλάσσια ασφάλεια (Λισαβόνα) και οι Σουηδοί του Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (Στοκχόλμη). 

Το συναρπαστικό ταξίδι του Κώστα Βεργόπουλου


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Ο Κώστας Βεργόπουλος αποφάσισε λοιπόν να τερματίσει το ταξίδι της ζωής του στην Αθήνα, μια βροχερή ημέρα (πέθανε στο Παρίσι, αλλά δεν θέλησε να «μείνει εκεί» κι ας έζησε κυρίως στην – όπως έλεγε – «σκιερή Πόλη του Φωτός») του Νοέμβρη 2017.
Από την εποχή που είχε γράψει «Tο αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα» και τον «Δύσμορφο Καπιταλισμό» (σε Εξάντα και Παπαζήση αντιστοίχως), δεκαετία του ΄80 και μέχρι την τελευταία του κατάθεση, «Η νέα παγκόσμια αναταραχή» (2017, στις Εκδόσεις Gutenberg), ο Κώστας Βεργόπουλος – ζωντανή μνήμη τού τι υπήρξε και τι ξεκλείδωσε ο Μάης του ΄68 – έμεινε προσηλωμένος στην μελέτη της πραγματικότητας της άνισης ανάπτυξης. Αυτή βρισκόταν στον πυρήνα της προσέγγισής του στα Οικονομικά, αλλά και στην πολιτική πραγματικότητα. Από το «ανθρώπινο εργαστήρι», όπως το χαρακτήριζε, της Λατινικής Αμερικής και την συνολική μελέτη-αμφισβήτηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης μέχρι την πάντα κριτική αντιμετώπιση της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και (φυσικά) την συνεχή παρακολούθηση του «πώς μεταφράζονται όλα αυτά για την δική μας άκρια του κόσμου: την Ελλάδα», είχε κάνει αντικείμενο όχι απλώς μελέτης και ανάλυσης αλλά  ενός είδους στράτευσης το να φωτίζει αθέατες, παραγνωρισμένες ή και αντιδημοφιλείς πλευρές της οικονομίας.   Η οποία, επέμενε, είναι και δεν μπορεί παρά να είναι Πολιτική Οικονομία.
Η μετάβαση από τις αρχικές σπουδές Νομικής στην Αθήνα στα Οικονομικά στο Παρίσι/Σορβόννη, η «έξοδος απελευθέρωσης του μυαλού» από την Σορβόννη στο Paris-VIII, αλλά και το πέρασμα από σειρά Πανεπιστημίων των ΗΠΑ και της Λατινικής Αμερικής, όμως και οι ατελείωτες συζητήσεις «στο περιβάλλον café, το αληθινά πιο δημιουργικό” (στο Dolce, ήδη Φίλιον της Σκουφά και Λυκαβηττού η παρουσία του θα κάνει καιρό να σβήσει…) σηματοδότησε μια ζωή που ήταν – προπαντός – συζήτηση. Μαχητική, στρατευμένη («χωρίς στράτευση/engagement η σκέψη ατονεί») αλλά κατά κανόνα ανοιχτή στην αντίθετη γνώμη, η παρουσία του Κώστα Βεργόπουλου σημάδεψε πολλούς με την διάσταση της «ιστορικής και φιλοσοφικής μελαγχολίας» κατά Κώστα Μελά στον αποχαιρετισμό του , «αλλά χωρίς πικρία για τις συναντήσεις με την Ιστορία που δεν πραγματώθηκαν». Στην πολιτική σκηνή πλησίαζε – και πλησιαζόταν – κάθε φορά που κάτι το ριζοσπαστικό επιχειρούνταν. Ύστερα, χωρίς πολύν θόρυβο, απομακρυνόταν – τελευταίως στις αναζητήσεις του ΣυΡιζΑ.

Χωρίς καπετάνιο το γερμανικό καράβι


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Αγγελικής Κοτσοβού

Όταν το καράβι παραμένει ακυβέρνητο και δη σε καιρούς τρικυμίας, παραμονεύει ο κίνδυνος να τσακιστεί στα βράχια. Και όταν αυτό το καράβι δεν είναι άλλο από τη Γερμανία -η μοίρα της οποίας είναι στενά συνυφασμένη με τη μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης-, η πολιτική κρίση που ξέσπασε στο Βερολίνο ταράζει ήδη τις Βρυξέλλες και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Σχεδόν δύο μήνες μετά τις εκλογές και έπειτα από σχεδόν πέντε εβδομάδες εντατικών διαβουλεύσεων, δεν στάθηκε δυνατόν να σχηματιστεί ο λεγόμενος κυβερνητικός συνασπισμός «Τζαμάικα», μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών, Χριστιανοκοινωνιστών, Φιλελευθέρων και Πρασίνων. Η επόμενη ημέρα βρίσκει το Βερολίνο να αντιμετωπίζει τη χειρότερη πολιτική κρίση στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας. Φορολογικό, περιβαλλοντική πολιτική και κυρίως προσφυγικό ήταν τα τρία βασικά ζητήματα διχασμού μεταξύ των κομμάτων που συμμετείχαν στις άκαρπες διαβουλεύσεις.
Όσο για την ίδια την Άγκελα Μέρκελ, που επί 12 χρόνια ήταν στην εξουσία, έχοντας αναδειχθεί σε σύμβολο σταθερότητας και καθοδηγώντας τη χώρα μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις, το ναυάγιο των συνομιλιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης και ανανέωσης της θητείας της για τέταρτη φορά ίσως να προοιωνίζεται τέλος εποχής. Τα εναλλακτικά σενάρια μιας κυβέρνησης μειοψηφίας ή των επαναληπτικών εκλογών με αβέβαιο αποτέλεσμα ή με ενίσχυση του ακροξεδιού AfD οδηγούν το γερμανικό καράβι σε αχαρτογράφητα νερά. Η έλλειψη πολιτικής σταθερότητας θα μπορούσε να απειλήσει το γερμανικό οικονομικό «θαύμα», αλλά και την ανάπτυξη της ίδιας της Ευρωζώνης.

ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ

analyst


του Βασίλη Βιλιάρδου
Η έννοια ή ο όρος «αποτυχημένο κράτος» (failed state) χαρακτηρίζει μία χώρα, η οποία δεν έχει επιτύχει σε ορισμένες ή σε όλες τις βασικές λειτουργίες της – έχοντας ενδεχομένως χάσει έμμεσα την εθνική της κυριαρχία.
Μεταξύ άλλων, «αποτυχημένη» θεωρείται μία χώρα, η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της οποίας αδυνατεί να λάβει αποφάσεις, να παρέχει σωστές δημόσιες υπηρεσίες ή να συνεργάζεται με άλλα κράτη ισότιμα, ως μέλος της διεθνούς κοινότητας (της Ε.Ε., της Ευρωζώνης κλπ.).
Τυχόν αδυναμία της χώρας δε να επιβιώσει με δικά της μέσα, εξαρτώμενη από τρίτους, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, η οποία ευρίσκεται στο «χρηματοδοτικό ορό» της Τρόικας, είναι ένα ακόμη βασικό στοιχείο ενός «αποτυχημένου κράτους».
Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική βιβλιογραφία, «αποτυχημένο» θεωρείται ένα κράτος που δεν μπορεί να εκπληρώσει τρεις κεντρικές λειτουργίες για τους Πολίτες του: να τους παρέχει ασφάλεια, ευημερία και νομιμότητα, με την έννοια του ολοκληρωμένου Κράτους Δικαίου.
Με την πλήρη ανασφάλεια από οικονομικής και όχι μόνο πλευράς, στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα, με την «κατάρρευση» των συνθηκών ευημερίας, με την απορρύθμιση του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης με την περιορισμένη λειτουργία του Κράτους Δικαίου (μεταξύ άλλων, επειδή ορισμένες αποφάσεις των δικαστηρίων δεν γίνονται αποδεκτές από την κυβέρνηση ή τίθενται σε αμφιβολία από το ΔΝΤ, ενώ το σύνταγμα γίνεται ελάχιστα σεβαστό), είναι δύσκολο να αποδεχθεί κανείς ότι, δεν είναι ένα σχεδόν πλήρως αποτυχημένο κράτος.

Από το 1985 είχε προβλεφθεί η... πτώχευση της Ελλάδας


Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της οικονομίας είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση και τα μνημόνια στη συνέχεια όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχε επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.
Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο, σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988. Χωρίς περιστροφές, ο κ. Δ. Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέωσε την κυβέρνηση Αν. Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Γεράσιμο Αρσένη.
Την περίοδο αυτή, ο κ. Δ. Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:
«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ. Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Του είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας.

Το φαινόμενο της σύσφιξης των επιτοκίων

analyst


του Σαράντου Λέκκα
H έναρξη της κρίσης των στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης στις ΗΠΑ που στην ουσία αποτελεί και την έναρξη της μεγαλύτερης από το 1928 παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης βρήκε το βασικό επιτόκιο του δολαρίου στα επίπεδα του 5,25%.
Επίπεδο υψηλό όχι όμως τέτοιο που να θυμίζει την δεκαετία του 80 όταν το βασικό επιτόκιο είχε καταγραφεί στα επίπεδα του 11,5% με το ημερολόγιο να γράφει 9 Αυγούστου 1984.
Οι νομισματικές αρχές των ΗΠΑ ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως με την έναρξη της κρίσης την αποκλιμάκωση των επιτοκίων του δολαρίου με αποτέλεσμα με 10 κινήσεις να μειώσουν το βασικό επιτόκιο από τα επίπεδα των 5,25% που καταγράφονταν στις 18/9/2007 σε μηδενικά επίπεδα στις 16/12/2008.
Βασικός στόχος της κεντρικής τράπεζας ήταν ο επηρεασμός των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων.
Μηδενίζοντας τα επιτόκια της η FED έγραψε ιστορία αφού μηδενικά επίπεδα η οικονομία των ΗΠΑ δεν είχε ξαναδεί.
Το πόσο δύσκολες και επείγουσες ήταν οι καταστάσεις κατά τα τέλη τον χειμώνα 2007 και των αρχών του  2008 φάνηκε και από άλλο ένα ρεκόρ, την μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση των επιτοκίων σε μια κίνηση των 75 μονάδων βάσης στις 22 Ιανουαρίου 2008 στα επίπεδα των 3,5% από 4,25% που είχε καταγραφεί από τις 11 Δεκεμβρίου 2007.

Τι πραγματικά ισχύει για τις παραγραφές φορολογικών ελέγχων


Η απόφαση του ΣτΕ και τα δεδομένα για τα συμπληρωματικά στοιχεία. Τι ισχύει για ελληνικούς και αλλοδαπούς λογαριασμούς. Η αλληλεπίδραση στοιχείων και ποια ερωτήματα παραμένουν. 

Γράφει ο Μ. Μαρκουλάκος.

Η απόφαση 2934/2017 του ΣτΕ δεν λύνει ολοκληρωτικά το ζήτημα των συμπληρωματικών στοιχείων και της επέκτασης της παραγραφής στη δεκαετία, όμως θέτει τις βάσεις ελέγχου κατά τρόπο ορισμένο, ώστε να καθοδηγηθούν οι Φορολογικές Αρχές και οι φορολογούμενοι.
Ειδικότερα:
• Οι ελληνικοί τραπεζικοί λογαριασμοί δεν είναι συμπληρωματικά στοιχεία, καθότι οι Φορολογικές Αρχές μπορούσαν να τους έχουν στη διάθεσή τους εντός της πενταετίας.
• Οι αλλοδαποί τραπεζικοί λογαριασμοί είναι συμπληρωματικά στοιχεία, επομένως η παραγραφή γι’ αυτούς είναι 10 έτη από το τέλος του έτους που έπρεπε να υποβληθεί η φορολογική δήλωση.
• Αν στους ελληνικούς τραπεζικούς λογαριασμούς προκύπτει αλληλεπίδραση με αλλοδαπούς τραπεζικούς λογαριασμούς (βλ. χωρίο απόφασης «ουδόλως αφορά συναλλαγές του με την προαναφερόμενη αλλοδαπή τράπεζα»), τότε ελέγχονται οι ελληνικοί τραπεζικοί λογαριασμοί ως προς τις πιστώσεις που προέρχονται από τους αλλοδαπούς λογαριασμούς του φορολογούμενου.
• Αν οι αλλοδαποί τραπεζικοί λογαριασμοί ανήκουν σε τρίτον, και οι πιστώσεις γίνονται από τρίτον στον Έλληνα φορολογούμενο, τότε αυτό δεν αποτελεί συμπληρωματικό στοιχείο και έχουν παραγραφεί τα προ 5ετίας έτη.

12 νέες φορολογικές επιβαρύνσεις από 1ης Ιανουαρίου


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Γιώργου Κούρου

Το τελικό κείμενο του προϋπολογισμού, που έχει και την έγκριση των δανειστών, περιλαμβάνει 12 νέες επιβαρύνσεις για σχεδόν όλους τους φορολογούμενους, μισθωτούς, συνταξιούχους και για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Ειδικότερα, το «πακέτο» των νέων μέτρων που θα εφαρμοστεί το επόμενο έτος, περιλαμβάνει τα εξής:
1 Την κατάργηση της έκπτωσης κατά 10% επί του φόρου στις ιατρικές δαπάνες, εφόσον οι δαπάνες αυτές υπερβαίνουν συνολικά το 5% του ετήσιου ατομικού εισοδήματός του, με στόχο την εξοικονόμηση φορολογικών δαπανών 121 εκατ. ευρώ.
2 Την κατάργηση της έκπτωσης φόρου κατά 1,5% που ισχύει για την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων μισθωτών και συνταξιούχων, με στόχο την εξοικονόμηση 68 εκατ. ευρώ.
3 Τη μείωση κατά 50% του κονδυλίου που διατίθεται κάθε χρόνο για την καταβολή επιδόματος θέρμανσης με στόχο την εξοικονόμηση 47 εκατ. ευρώ.
4 Την επιβολή φόρου επί των εισοδημάτων από περιστασιακές και βραχυπρόθεσμες μισθώσεις ακίνητης περιουσίας, οι οποίες συνήθως εξυπηρετούνται μέσω της διεθνούς διαδικτυακής πλατφόρμας Airbnb με βάση την κλίμακα φορολόγησης των ενοικίων.

Εμπόλεμη Ζώνη~Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΒΑΪ



Πάνω από 13.000 αιχμάλωτοι πολέμου και 85.000 ασιάτες εργάτες πέθαναν στην Ταϊλάνδη και τη Βιρμανία για την κατασκευή από τον ιαπωνικό στρατό της "σιδηροδρομικής γραμμής του θανάτου". Η ιστορία τους θα ήταν άγνωστη, αν δεν υπήρχε το Χόλυγουντ και μια γέφυρα στη άκρη της ζούγκλας...,,

Μέσα από τη ζούγκλα της Ταϊλάνδης, ο Σωτήρης Δανέζης και οι δημοσιογραφικοί παραγωγοί της σειράς, φέρνουν στο φως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: την πραγματική ιστορία της "Γέφυρας του Ποταμού Κβάι", πάνω στην οποία βασίστηκε η θρυλική, ομώνυμη ταινία των επτά Όσκαρ.

Στα μέσα του Β' Παγκοσμίου πολέμου, χιλιάδες Βρετανοί, Αυστραλοί, Ολλανδοί και Αμερικανοί αιχμάλωτοι πολέμου και εκατοντάδες χιλιάδες ασιάτες, εξαναγκάστηκαν από τον ιαπωνικό στρατό να εργαστούν στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Ρανγκούν-Μπανγκοκ που θα έμενε στην ιστορία ως «ο Σιδηρόδρομος του Θανάτου».

Οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες. Ατέλειωτες ώρες σκληρής εργασίας, δίχως φαγητό, ύπνο, βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η συμπεριφορά ορισμένων Ιαπώνων αξιωματικών άγγιζε τα όρια του σαδισμού. Ένας στους τέσσερις εργάτες θα δούλευε μέχρι θανάτου που θα προκαλούσε η εξάντληση η ασιτία και οι ασθένειες όπως η χολέρα, η ελονοσία και ο τυφοειδής πυρετός.
Συνολικά, 16.000 αιχμάλωτοι πολέμου και περισσότεροι από 85.000 ασιάτες θυσιάστηκαν στο βωμό αυτού του μεγαλεπήβολου τεχνικού έργου που κατασκευάστηκε χωρίς κανείς να υπολογίσει το ανθρώπινο κόστος, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά, τα στρατιωτικά σχέδια της Ιαπωνίας.
Το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει τις ανακρίβειες της ταινίας του 1957, φέρνει στην επιφάνεια τον πραγματικό ρόλο των πρωταγωνιστών της ιστορίας και καταγράφει συγκλονιστικές μαρτυρίες από βετεράνους πρώην αιχμαλώτους των Ιαπώνων που συμμετείχαν στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής και κάθε χρόνο, επιστρέφουν στην Ταϋλάνδη στις 11 του Νοέμβρη, για να τιμήσουν τη μνήμη των συντρόφων τους. Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας και αποτελεί μια σημαντική τουριστική ατραξιόν.
Η σιδηροδρομική γραμμή λειτούργησε για 22 μήνες, πριν καταστραφεί από τις συμμαχικές δυνάμεις, στις 13 Φεβρουαρίου 1945. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, οι αμερικανοί κατασκεύασαν το πρώτο «έξυπνο όπλο», γνωστό ως βόμβα ΑΖΟΝ.






ΣΕ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΚΙΝΔΥΝΟ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ)



Στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ” στον ραδιοφωνικό σταθμό “ΕΛΛΑΣ FM” (11 Νοεμβρίου 2017)

www.konstantakopoulos.gr




Δεν υπάρχουν συμπτώσεις

Το Ποντίκι


του Στάθη 
Τι ευαγγελίζεται και επιδιώκει η παγκοσμιοποίηση; Την υπερφαλάγγιση (και, ει δυνατόν, τον εκμηδενισμό) των εθνών. Ποια δύναμη στέργει αρωγός σε αυτή την ιστορικών διαστάσεων διαδικασία; Η Αριστερά, 1ον εκείνη που συμπαρατάχτηκε με τον «εκσυγχρονισμό», 2ον εκείνη που ενσωματώθηκε στον νεοφιλελευθερισμό και 3ον εκείνη που, εκφυλισμένη, διατηρεί σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με τον αριστερισμό και το μπάχαλο. Στις ιστορικές εξελίξεις δεν υπάρχουν συμπτώσεις.
Τι επιφυλάσσει για τα εθνικά κράτη η παγκοσμιοποίηση; Την ενίσχυση των ισχυρότερων (ακόμη και με την ανάκληση εξ εφέδρων του εθνικισμού) και την αποδυνάμωση των ασθενέστερων (με τη μετατροπή τους σε προτεκτοράτα, ειδικές οικονομικές ζώνες και «ζωτικούς χώρους»). Ποιος υποστήριξε τοις πράγμασι αυτή τη νεοϊμπεριαλιστική και νεοαποικιοκρατική διαδικασία; Η εν λόγω Αριστερά, όταν υποστήριζε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τους τυχοδιωκτισμούς στο Ιράκ, την «εξαγωγή δημοκρατίας» και τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις»Στην Ιστορία δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Αυτή η εκφυλισμένη Αριστερά είναι εκείνη που συκοφαντεί τον πατριωτισμό ως εθνικισμό. Είναι η ίδια που ζητά την κατάργηση των εθνικών συνόρων ενώ ταυτοχρόνως συμπράττει στην ύψωση οικονομικών συνόρων. 

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Το Ορφανοτροφείο της Near East Relief στη Σύρο

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας


(αναδημοσιεύεται χάρις την γραπτή άδεια της ομάδας του http://www.syrosagenda.gr)
Το 1923, η Ελλάδα συμφώνησε να δεχθεί περισσότερα από 16.000 ορφανά από τη Near East Relief μετά την εκκένωση από την Τουρκία. Πολλά από αυτά τα ορφανά έχτισαν ένα νέο σπίτι (κυριολεκτικά) στο όμορφο νησί της Σύρου.

Πλέοντας προς την ασφάλεια

Μετά την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922, η Near East Relief  βρέθηκε αντιμέτωπη με το καθήκον να μετακινήσει πάνω από 20.000 ορφανά από την Τουρκία. Η ελληνική κυβέρνηση προσφέρθηκε απλόχερα να αποδεχθεί την πλειοψηφία αυτών των παιδιών - προσφύγων. Κατά μέσο όρο, οι ορφανά ταξίδεψαν μεταξύ τριών και έξι εβδομάδων για να φθάσουν στην Ελλάδα. Με τη βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης, η Near East Relief μετέφερε περισσότερα από 16.000 παιδιά κατά μήκος του Αιγαίου από το τέλος του 1923. Περίπου 9.000 από τα παιδιά ήταν Αρμένιοι. Οι άλλοι ήταν ελληνικής εθνικότητας που είχαν μείνει ορφανά και εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του ελληνικού πληθυσμού της Ανατολίας.

Ένα νησί σπίτι

Αν και η Ελλάδα είχε προτείνει να δεχθεί τα ορφανά παιδιά, δεν υπήρχαν αρκετά υφιστάμενα ορφανοτροφεία στην Ελλάδα για να τα φιλοξενήσει. Τα περισσότερα από τα παιδιά πέρασαν το καλοκαίρι ζώντας σε προσωρινά καταλύματα, τα οποία περιελάμβαναν παραθαλάσσια θέρετρα και τα ξενοδοχεία που παραχώρησαν χώρο γι' αυτό το σκοπό. Η Near East Relief διαβεβαίωσε την ελληνική κυβέρνηση ότι τα παιδιά δεν θα γίνουν βάρος Η ελληνική κυβέρνηση χορήγησε Near East Relief  τη χρήση ενός μεγάλου αγροτεμαχίου στη Σύρο στις Κυκλάδες. Η γη, επελέγη ειδικά εξαιτίας της εξαιρετικής γεωργικής προοπτικής της.

Η ανευθυνότητα των Ελλήνων πολιτικών


του Αθανάσιου Έλλις
Ακούγοντας τον Γιώργο Παπανδρέου, στην εκπομπή «Ιστορίες», να τονίζει ότι η κυβέρνησή του σήκωσε μόνη της το βάρος της μη κατάρρευσης της χώρας, και να εκφράζει την ελπίδα «να είχε υπάρξει μια οικουμενική προσέγγιση στην κρίση», έρχεται για πολλοστή φορά στον νου ο πολιτικός εγωκεντρισμός που χαρακτήριζε τους Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση έβαζαν το προσωπικό και κομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό.
Ο κ. Παπανδρέου είπε ότι ζήτησε από τον Αντώνη Σαμαρά να ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο για να υπάρχει πλειοψηφία 180 βουλευτών, αλλά ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν το δέχτηκε. Και επισήμανε ότι με τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας και τις τεράστιες πιέσεις από τις αγορές, «εκείνη τη στιγμή, αυτό που χρειαζόταν, αν ήθελε η αξιωματική αντιπολίτευση να παίξει σοβαρό ρόλο, ήταν να συμφωνήσει και να πει ναι, ψηφίζουμε κι εμείς». Δεν έχει άδικο. Ωστόσο, ο ίδιος ως αντιπολίτευση επέδειξε την ίδια αρνητική και ανεύθυνη στάση. Αυτός δεν ήταν που αντιδρούσε στην ιδιωτικοποίηση της Cosco, αυτός δεν έκλαιγε από τα δακρυγόνα στο λιμάνι του Πειραιά, αυτός δεν είπε το γνωστό «λεφτά υπάρχουν» για το οποίο δίνει φυσικά τη δική του εκδοχή;

«Την οργή των νεκρών να φοβάστε…»

iskra


του Νίκου Μπογιόπουλου
Το Υπουργείο απαντά ότι για τα ανύπαρκτα μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας φταίει η άναρχη δόμηση δεκαετιών, η έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, οι χρόνιες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου.
Επομένως το Υπουργείο δεν φταίει.
Η Περιφέρεια απαντά ότι για τις καθυστερήσεις σχεδιασμού και εκτέλεσης απαραίτητων έργων πρόληψης φταίει το δαιδαλώδες, χρονοβόρο, γραφειοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, η επικάλυψη αρμοδιοτήτων, οι καθυστερήσεις λόγω αρχαιολογικών και περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων.
Επομένως η Περιφέρεια δεν φταίει.
Ο Δήμος απαντά ότι δεν φέρει ευθύνη για τις παρανομίες, ότι δεν διαθέτει πολεοδομία, ότι άλλοι έδωσαν τις άδειες για την άναρχη δόμηση.

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΡΙΣΤΕΡΑ” ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ



Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 19/11/17 με τον Κώστα Ουίλς
Συμμετέχουν: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (την πρώτη ώρα),  Βασίλης Βιλιάρδος και Δημήτρης Γιαννόπουλος


www.konstantakopoulos.gr

Η Κομισιόν ξεπουλά τα «ασημικά» της Ευρώπης




INFOWAR
Του Άρη Χατζηστεφάνου
Στο τέλος Νοεμβρίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένει τα πορίσματα ομάδων τεχνοκρατών για την αποδοτικότητα των δημόσιων επιχειρήσεων των 28 χωρών-μελών. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση ό,τι είναι ανήθικο είναι και παράνομο.
Εβαλαν τον Δράκουλα υπεύθυνο στην τράπεζα αίματος
Τζάκι Ντέιβιςπρόεδρος της Επιτροπής για τη Διάσωση του NHS
Σε λίγες ημέρες ομάδα στελεχών της ελεγκτικής εταιρείας KPMG και του ιταλικού Πανεπιστημίου Bocconi θα περάσει τις πύλες του περίφημου Berlaymont – του αρχηγείου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Στους χαρτοφύλακές τους θα κουβαλούν μια πολυσέλιδη έκθεση για την οικονομική κατάσταση των μεγαλύτερων δημόσιων υπηρεσιών στις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε.
Οι κοστουμαρισμένοι επισκέπτες της Επιτροπής θα λάβουν μια επιταγή 800.000 ευρώ για τις υπηρεσίες τους και αμέσως μετά (αν επιβεβαιωθούν οι φόβοι αρκετών ερευνητικών ιδρυμάτων και δημοσιογράφων στις Βρυξέλλες) ίσως ξεκινήσει μία από τις μεγαλύτερες «σφαγές» του δημόσιου τομέα που έχει γνωρίσει η Ευρώπη από τα χρόνια της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η έκθεση της KPMG και του Bocconi, την οποία παρήγγειλε πριν από ακριβώς ένα χρόνο η Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Κομισιόν (DG ECFIN), θα καταγράφει τις «λειτουργικές και δημοσιονομικές προκλήσεις» που δημιουργούν στα δημόσια ταμεία οι εταιρείες που βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο.