Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Ο ιπτάμενος Ολλανδός

Ο Γκερτ Βίλντερς απολαμβάνει τη δημοσκοπική πρωτιά, έναν μήνα πριν από τις κάλπες στην Ολλανδία.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Το 2002 δολοφονήθηκε ο Πιμ Φόρτουιν, ένας Ολλανδός πολιτικός που είχε ταχθεί κατά των μεταναστών. Δύο χρόνια αργότερα ήταν η σειρά του Τέο βαν Γκογκ, ενός σκηνοθέτη που ήταν αντίθετος στο Ισλάμ. Το έδαφος ήταν πρόσφορο για να ξεπροβάλει νέο φιντάνι, ένα κίνημα πολιτικής αντίδρασης στο άνοιγμα των συνόρων.
Ο ψηλός με την ξανθιά χαίτη, το λαλίστερο στόμα στην ολλανδική πολιτική, που επιζητεί τη σύγκρουση, απολαμβάνει τώρα τη δημοσκοπική πρωτιά, έναν μήνα πριν από τις κάλπες. Η νίκη του αντι-ευρωπαϊκού, αντι-ισλαμικού («δεν μισώ τους μουσουλμάνους, μισώ το Ισλάμ») κόμματός του, PVV, δεν θα αποτελέσει έκπληξη. Ωστόσο, κυβέρνηση δεν θα μπορεί να σχηματίσει, καθώς όλα τα κόμματα, εκτός από ένα, έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο συγκατοίκησης με τον Βίλντερς, που συγκρίνει το Κοράνι με το «Ο Αγών μου» και θέλει να βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε.
Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Όχι πολύ παλιά, μόλις το 2010, ο θαυμαστής του Ντόναλντ Τραμπ, που ονειρεύεται μια «Πατριωτική Άνοιξη» για την Ευρώπη, έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική σκηνή. Δεν «μύριζαν» τότε οι ψήφοι του και η στήριξή του.
Το κόμμα του είχε έρθει τρίτο στις εκλογές του Ιουνίου 2010, λαμβάνοντας ποσοστό 15%, και αποφάσισε να στηρίξει μια κυβέρνηση μειοψηφίας από τους Φιλελεύθερους και τους Χριστιανοδημοκράτες. Σε αντάλλαγμα, απέσπασε την υπόσχεση για αυστηρότερους νόμους για τη μετανάστευση, απαγόρευση της μπούρκας και περισσότερα χρήματα για την τρίτη ηλικία.

"Τι συμφωνήθηκε", πάλι


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Όσο θα ανεβαίνουν στον ουρανό οι αετοί της Καθαρής Δευτέρας - και θα ετοιμάζονται οι μηχανές του καφέ να στενάξουν , και τα μπαρ να αποψιλωθούν με την επανάκαμψη των τεχνικών κλιμακίων κι ύστερα της Τρόικας/του Κουαρτέτου στο Χίλτον για την συνέχιση της διαβόητης δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3 - ο καθένας θα προβάλλει στο αύριο την δική του ανάγνωση για το πού έχει κάτσει η μπίλια με τα όσα συμφωνήθηκαν στο Eurogroup των Βρυξελλών της 20ης Φεβρουαρίου και εν συνεχεία "καπελλώθηκαν" απο την Κορυφή των Κυριών στο Βερολίνο (με ολιγην απο Γιουνκέρ ως κερασάκι).
Ούτως ή άλλως, νέφος πληροφόρησης που και πάλιν επεκράτησε - όχι δε μόνο σ' εμάς, με την άκριτη θριαμβολόγηση των πρώτων ωρών να την διαδέχεται ο συνηθισμένος τσακωμός μαλλί με μαλλί για το τι συμφωνήθηκε και το τι τελικά συνέβη, με το μηντιακό πάρτι ακατανοησίας και με την χαρακτηριστική κορύφωση της δήλωσης Τσακαλώτου, κατά Μάρκ Τουαίην: "Οι φήμες για τον θάνατό μου είναι εξαιρετικά υπερβολικές". αλλά και στους Ευρωπαίους π.χ. με την Bild να κουνάει το μαντήλι αποχαιρετισμού στον Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε και τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του στην Ελληνική υπόθεση. Οι εβδομάδες που θα ακολουθήσουν - όχι ημέρες! - θα δείξουν τι απ' αυτα ισχύει.

Τετρασέλιδο ερωτήσεων και απαντήσεων: Ευρώ ή Δραχμή; Κ. Παπουλής

iskra


Ο Κώστας Παπουλής μας έστειλε προς αξιοποίηση ένα πολύ ενδιαφέρον τετρασέλιδο ερωτήσεων – απαντήσεων για το ζήτημα του εθνικού νομίσματος.
Δημοσιεύουμε λόγω της επικαιρότητας και της αξίας του ολόκληρο το τετρασέλιδο, ως συμβολή στον σχετικό διάλογο που έχει ανοίξει για το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα.
ΛAϊκή Ενότητα-για την Λευτεριά, – Ευρώ ή Δραχμή;
Γιατί υποστηρίζετε την έξοδο από την Ζώνη του Ευρώ;
Μετά τον ταπεινωτικό «συμβιβασμό» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την συνέχιση της εκχώρησης της όποιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, στα ξένα αφεντικά και στο Βερολίνο, αποδείχτηκε, ότι η Ζώνη του Ευρώ, είναι μια οικονομική περιοχή, όπου κάνει κουμάντο μια γραφειοκρατική «μαφία» που ελέγχει το νόμισμα, τις τράπεζες και τελικά τις κυβερνήσεις. Μπορεί να ανοίγει και να κλείνει την «κάνουλα» του νομίσματος, να επιβάλει οικονομική ασφυξία, να κουρεύει καταθέσεις (Κύπρος), και τελικά μέσω εκβιασμών, να επιβάλλει μια ατέλειωτη λιτότητα και κοινωνική καταστροφή. Οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική οικονομική πολιτική, για έξοδο από την κρίση, υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας, έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τον έλεγχο των τραπεζών από μια κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση, προϋποθέτει δηλαδή μια νέα, δημόσια, και ανεξάρτητη από την Ε.Κ.Τ. τράπεζα της Ελλάδος, προϋποθέτει τελικά, την έκδοση εθνικού νομίσματος.

Το σενάριο του δολαρίου

analyst


Η υιοθέτηση από μία χώρα της Ευρωζώνης ενός άλλου νομίσματος, υπό προϋποθέσεις φυσικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, δεν θα είχε κανένα μειονέκτημα για την οικονομία της – αφού, έτσι ή αλλιώς, το νόμισμα της θα παρέμενε ξένο, όπως επίσης το «γερμανικό Ευρώ». 
.
«Εάν η Ελλάδα αποφάσιζε να υιοθετήσει τη δραχμή, θα είχε τη δυνατότητα να επιτρέψει σε όλους να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους σε δραχμές – με μία ισοτιμία, η οποία θα καθοριζόταν ελεύθερα από την Ελληνική Βουλή» (άρθρο μας από τις 03.12.2011, πριν την υπογραφή του PSI – πηγή).
του Βασίλη Βιλιάρδου
Ανάλυση
Κατ’ αρχήν θεωρούμε πως τυχόν μονομερής, εκούσια προφανώς επιστροφή της Ελλάδας στο εθνικό της νόμισμα, θα ήταν κάτι παραπάνω από εφιαλτική – υπό τις σημερινές συνθήκες πλήρους κατάρρευσης, μετά το PSI, καθώς επίσης αφού έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια της κυλιόμενης πτώχευσηςΕιδικά για τις εισοδηματικά ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού, κυρίως για τους συνταξιούχους και δευτερευόντως για τους μισθωτούς του δημοσίου τομέα – οι οποίοι θα πλήττονταν πολύ περισσότερο, μεταξύ άλλων επειδή τα έσοδα τους είναι «ανελαστικά» στον πληθωρισμό.
Θα επρόκειτο λοιπόν για κάτι εντελώς διαφορετικό από τη διάλυση της Ευρωζώνης ή/και την από κοινού επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην προ ευρώ εποχή – πόσο μάλλον σε συνδυασμό με μία πανευρωπαϊκή συνδιάσκεψη χρέους, έτσι ώστε να ρυθμιστούν (παγώσουν, διαγραφούν) εκείνες οι υποχρεώσεις των κρατών που είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν, ενώ στραγγαλίζουν την ανάπτυξη. Φυσικά δεν έχουμε καμία απολύτως πρόθεση να τρομοκρατήσουμε κανέναν αλλά, αντίθετα, να εκφράσουμε την υποκειμενική μας άποψη, υπεύθυνη κατά τη γνώμη μας – την οποία δεν είναι υποχρεωμένος να αποδεχθεί κανείς.
Περαιτέρω, αν και το νόμισμα βοηθάει την οικονομία, δεν είναι αυτό που την οδηγεί στην ευημερία. Αντίθετα η οικονομία, η οποία δεν θα μπορούσε να λειτουργεί χειρότερα στη σημερινή Ελλάδα, είναι αυτή που κάνει το νόμισμα. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, δεν είναι ούτε το νόμισμα αυτού καθεαυτού το σημαντικότερο για μία χώρα, αλλά η νομισματική της πολιτική –  όπως το ύψος των επιτοκίων σε σχέση με τον πληθωρισμό ή αποπληθωρισμό, η αύξηση της ποσότητας χρήματος κοκ.

Η αποτυχία της Ευρωζώνης. Προτάσεις Οικονομικής Πολιτικής για την ανάκαμψη της Ελλάδας.


του Κώστα Λαπαβίτσα


Στις αρχές του 2010, η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) εισήλθε σε μια περίοδο κρίσης που υπέσκαψε την ύπαρξή της αλλά και την ύπαρξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αναταραχή αυτή αποτελεί συνέχεια της παγκόσμιας κρίσης του 2007-9 που ξέσπασε αρχικά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ, και η οποία υποχώρησε σταδιακά στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλα μέρη του κόσμου, μετά από αποφασιστικές κρατικές παρεμβάσεις που στόχευσαν, πρώτα και κύρια, στην προστασία των χρηματοπιστωτικών συμφερόντων.


Στην Ευρώπη όμως, η κρίση απέκτησε καταστροφικό χαρακτήρα και διάρκεια λόγω της δυσλειτουργικής ΟΝΕ. Στο τέλος του 2016 η Ευρωπαϊκή κρίση παραμένει ουσιαστικά ανεπίλυτη. Από τη σύστασή της, η δομή της ΟΝΕ ήταν ανεπαρκής και το μέλλον της επισφαλές. Αποτελεί μια ιστορική αποτυχία και είναι εμφανές πως δεν μπορούν να γίνουν πολλά, σε θεσμικό ή πολιτικό επίπεδο, ώστε να διασωθεί. Ακόμα χειρότερα, η κρίση και οι πολιτικές αντιμετώπισής της έχουν υπονομεύσει την ίδια την ΕΕ.

Ακολουθεί περίληψη της μελέτης του ΕΔΕΚΟΠ σχετικά με το αδιέξοδο της Ευρωζώνης, την αναπτυξιακή πολιτική που απαιτείται στην Ελλάδα και την προοπτική εξόδου από τη νομισματική ένωση. Το πλήρες κείμενο της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε με τη υποστήριξη του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, είναι διαθέσιμο στην ελληνική και στηναγγλική γλώσσα.

Γιατί το ευρώ είναι ένα κακό νόμισμα


Είναι δεδομένο πλέον ότι, το τεράστιο ελληνικό χρέος γιγαντώθηκε μέσα σρτην ευρωζώνη. Το ευρώ είναι παγίδα χρεός, παράγει χρέος και κατ’ επέκταση εξάρτηση, κατοχή της χώρας και απέραντη φτωχοποίση χωρίς ελπίδα αναστροφής. Αλλά ακόμα και αν  γίνει η απίθανη υπόθεση εργασίας ότι, κάποια στιγμή οι Γερμανοί υπερκυρίαρχοι αποφασίζαν να μας χαρίσουν το μεγαλύτερο μέρος ή ακόμα και όλα τα χρέη μας, και πάλι μετά από 10-15-20 το πολύ χρόνια, η χώρα μας, όπως και οι άλλες περιφερειακές οικονομίες, θα περιπέσουν σε κατάσταση οικονομικής αδυναμίας.
Το ευρώ είναι ένα ένα νόμισμα που δεν ταιριάζει στην ελληνική οικονομία. Είναι ένα σκληρό νόμισμα που δεν επιτρέπει την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα βρίσκεται σε  διαφορετική νομισματική ζώνη απ΄αυτήν της Γερμανίας και των άλλων βορειοκεντρικών χωρών, σύμφωνα και με τη θεωρία του Νομπελίστα Robet Mandel, οι οποίες ευνοούνται από την υψηλή ισοτιμία του ευρώ γιατί παράγουν ολιγοπωλειακά προϊόντων έντασης κεφαλαίου και υψηλής τεχνολογίας,   με μικρή προστιθέμενη αξία του συντελεστή εργασία. Η τελευταία αυτή παραγωγική διάρθρωση, επιτρέπει υψηλά περιθώρια κέρδους, χωρίς υπερβολική συμπίεση της αμοιβής εργασίας.

Αξιολόγηση: Τί Συμφωνήθηκε Και Τί Ακολουθεί Σε 10 Ερωταπαντήσεις


του Πάνου Παναγιώτου 
Αρκετά πριν τις αποφάσεις στο πρόσφατο Eurogroup τo analitis.gr δημοσίευσε αποκλειστικές πληροφορίες για «υποχώρηση της κυβέρνησης» και συμβιβασμό, ώστε να ξεκολλήσει η αξιολόγηση, κάτι το οποίο έχει, πλέον, επιβεβαιωθεί. Όμως, με τον πρωθυπουργό να υποστηρίζει πως δε θα υπάρξει ούτε ένα ευρώ νέα λιτότητα, τα αντιπολιτευτικά κόμματα να κάνουν λόγο για συμφωνία μείωσης συντάξεων και αφορολόγητου και τους Θεσμούς να επιμένουν για «μεταρρυθμίσεις», είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς τί ακριβώς συμφωνήθηκε μέχρι στιγμής μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών και προς τα πού οδεύει, τελικά, η αξιολόγηση.
Ας κάνουμε μία προσπάθεια, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο μέσω των παρακάτω 10 ερωταπαντήσεων.
  1. Συμφωνήθηκαν ή όχι νέα μέτρα λιτότητας και αν ναι πότε θα ψηφιστούν;
    Η άμεση απάντηση είναι «Ναι». Όπως κάθε φορά θα συμπεριληφθούν στον προϋπολογισμό του επόμενου έτους, επομένως θα ψηφιστούν στο τέλος του 2017.
  2. Τί είδους και τί ύψους θα είναι τα μέτρα και υπάρχει περίπτωση να αποφευχθεί η εφαρμογή τους;
    Τα μέτρα θα είναι κυρίως μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων. Το ΔΝΤ πιέζει για 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 3.6 δισ. ευρώ και οι μέχρι στιγμής πληροφορίες το θέλουν ως το βασικό σενάριο. Ακόμη και αν «πετάξει» η οικονομία τα μέτρα θα εφαρμοστούν για θεωρούνται «μεταρρυθμιστικά». Αυτό το οποίο μπορεί να αλλάξει κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης είναι το είδος των μέτρων. Για παράδειγμα, αντί για άμεση μείωση συντάξεων που ζητούν οι Θεσμοί, αυτή να ισχύσει από το 2020.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Κατολίσθηση στις τιμές των ακινήτων: Εχασαν το 41,3% της αξίας τους μέσα σε 8 χρόνια


Τη συνέχιση των πτωτικών τάσεων στις τιμές, τόσο των οικιστικών όσο και των επαγγελματικών ακινήτων και τα επόμενα τρίμηνα, αλλά με επιβραδυνόμενο ρυθμό, προβλέπει η Τράπεζα της Ελλάδος στη σημερινή της έκθεση.
Η επιτυχής ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η ενίσχυση των προοπτικών ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την προσδοκώμενη επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και τη σταθεροποίηση του φορολογικού πλαισίου, αναμένεται να συμβάλουν, ώστε η αγορά ακινήτων να εισέλθει σε μια περίοδο σταδιακής σταθεροποίησης των τιμών και ενίσχυσης του επενδυτικού ενδιαφέροντος, εξαιτίας, τόσο των χαμηλών τιμών, όσο και των υψηλών αποδόσεων των ακινήτων οι οποίες έχουν διαμορφωθεί, εκτιμά η ΤτΕ.
Από το 2008, όπως αναφέρεται στην έκθεση της ΤτΕ, καταγράφεται σταθερά επιδείνωση, τόσο στις εμπορικές αξίες και τα μισθώματα, όσο και στα επίπεδα ζήτησης οικιστικών και επαγγελματικών ακινήτων. Οι πιέσεις στις εμπορικές αξίες και τα μισθώματα των οικιστικών και των επαγγελματικών ακινήτων συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια του 2016, αν και με μικρότερη ένταση, σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.
Η δυσκολία σταθεροποίησης και ανάκαμψης της εγχώριας αγοράς ακινήτων μπορεί να αποδοθεί κυρίως στο δυσμενές οικονομικό περιβάλλον, στην επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων και στην έλλειψη ρευστότητας, στα υψηλά ποσοστά ανεργίας, στις αρνητικές προσδοκίες των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, στη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος και στην αστάθεια του φορολογικού πλαισίου. Οι μοναδικοί τομείς οι οποίοι διαφοροποιήθηκαν και προσέλκυσαν επενδυτικό ενδιαφέρον ήταν αυτοί των τουριστικών ακινήτων και των ακινήτων εισοδήματος (γραφεία και καταστήματα) υψηλών προδιαγραφών.

Η Μηχανή του Χρόνου - Η ζωή και το έργο του Κ.Π.Καβάφη








Καρούσος Δημ: η αυτοδιάθεση κ κυριαρχία της χώρας περνά μόνον,μέσ'απ'ένα μνημόνιο με το μυαλό μας...


Δημήτρης Καρούσος οικονομολόγος-επικεφαλής της δνσης προγράμματος του ΕΠΑΜ κ Πέτρος Ιωάννου στον ''Σπορnews 90,1 της Λάρισας,στην εκπομπή ''ακροβάτες τ'ονείρου''( 15.11.16)για το διαδύκτιο sportnews901.gr και e-roi.gr κάθε μέρα 10.00-11.17



Τόσο κοντά, τόσο μακριά*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου
Στη χθεσινή συνάντηση της Άνγκελα Μέρκελ με την Κριστίν Λαγκάρντ - και δευτερευόντως σε αυτήν της καγκελαρίου με τον πρόεδρο της Κο­μισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ - επρόκειτο να κριθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ελληνι­κού μνημονίου και της δεύτερης αξιολόγησής του.
Για το οργιώδες διπλωματι­κό παρασκήνιο οι λεπτο­μέρειες θα βγουν από σή­μερα και μετά. Είναι όμως βέβαιο ότι, όπως και άλλοτε έχου­με επισημάνει, η μπάλα ελάχιστα παίχτηκε στην ελληνική περιοχή καθ' όλη τη διάρκεια της πρόσφα­της διαπραγμάτευσης. Η σκληρή σύγκρουση διεξήχθη - και ενδε­χομένως συνεχίζεται - μεταξύ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Γερμανίας και εστιάζεται στα μέτρα για το χρέος και τα πρω­τογενή πλεονάσματα.
Η ελληνική κυβέρνηση, όπως δείχνουν αφενός η στάση της στην τελική φάση της διαπραγ­μάτευσης και αφετέρου οι πληρο­φορίες ότι είναι σχεδόν έτοιμο το Staff Level Agreement, έκανε ό­λες τις υποχωρήσεις που θα έβγα­ζαν τη διαδικασία από το αδιέξο­δο, ακόμη και χωρίς να λάβει εκ των προτέρων σαφείς δεσμεύσεις για την επόμενη μέρα.
Έμειναν έτσι σε εκκρεμότητα ό­λα τα βαριά θέματα και όλα τα ε­ρωτήματα που σχετίζονται με τις εξελίξεις τους επόμενους μήνες. Παρά ταύτα οι δημόσιες τοποθε­τήσεις των τελευταίων ημερών εκ μέρους των σημαντικότερων πα­ραγόντων της πλευράς των δανει­στών αποτελούν τροχιοδεικτικές βολές για το μέλλον.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Κώστας Βάρναλης: Ο ποιητής της εργατιάς


Γεννήθηκε στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας το 1883. Τελείωσε το σχολείο στη Φιλιππούπολη και έπειτα ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Φιλολογία. Το 1908 πήρε το πτυχίο του και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση. Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος. Πέθανε στις 16 Δεκέμβρη 1974.


Ζωγραφικό έργο του Γιώργου Μικάλεφ
Μεικτή τεχνική: Λάδι σε χαρτί και ηλεκτρονική επεξεργασία 32Χ18εκ.

Επιμέλεια: Δημήτρης Λαμπρόπουλος

Ο Κώστας Βάρναλης, παιδί μικροαστικής οικογένειας, που ο πατέρας Γιάννης Μπουμπούς ή Βάρναλης καταγόταν από τη Βάρνα και η μητέρα Ελισάβετ Μαυρομάτη από την Αγχίαλο, γεννήθηκε στον Πύργο της τότε Ανατολικής Ρωμυλίας (Βουλγαρία), αυτόνομης επαρχίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, «πρέπει να γεννήθηκα το 1883, γιατί βαφτίστηκα στις 14 Φλεβάρη του 1884».

Το 1917 διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο Πειραιά, και το 1919 έφυγε με υποτροφία για μετεκπαίδευση στην αισθητική και τη νεοελληνική φιλολογία στο Παρίσι. Η εκεί παραμονή του σηματοδότησε την ιδεολογική προσχώρησή του στο μαρξιστικό διαλεκτικό υλισμό, καρπός της οποίας στάθηκε το ποίημα Προσκυνητής.

Μετά την πτώση της κυβέρνησης Βενιζέλου η υποτροφία του διακόπηκε και ο Βάρναλης επέστρεψε στην Αθήνα, όπου στις αρχές του 1821 διορίστηκε καθηγητής στο Γ' Γυμνάσιο του Πειραιά. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου έγραψε στην Αίγινα Το Φως που καίει, που εξέδωσε ένα χρόνο αργότερα στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας. Το 1922 δημοσίευσε επίσης τους Μοιραίους στο περιοδικό Νεολαία και τη Λευτεριά στο περιοδικό Μούσα.

Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού. Toυ Ουμπέρτο Έκο

Outside the Wall


Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ' αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ' αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του. 

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ' αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας. 

Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε να είναι συγκρητιστική. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής»· ένας τέτοιος συνδυασμός πρέπει να ανέχεται τις αντιφάσεις. Καθένα από τα αρχικά μηνύματα περιέχει ψήγματα σοφίας, και όποτε έμοιαζαν να λένε διαφορετικά ή ασύμβατα πράγματα αυτό συνέβαινε μόνο και μόνο γιατί όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια. 
Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της. 

Πέντε ερωτήματα Στρατηγικής για το Κυπριακό!

Ινφογνώμων Πολιτικά


Είτε αυτό ονομάζεται «ζωή», είτε ποδόσφαιρο, είτε εμπόριο, είτε πολιτική κλπ., πουθενά δεν μπορούμε να φτάσουμε αν δεν έχουμε πλάνο. Άλλωστε, και το πλάνο μάρκετινγκ (ή αλλιώς το στρατηγικό πλάνο) είναι εμπνευσμένο από την ίδια τη ζωή και κτισμένο πάνω σε πέντε βασικά ερωτήματα:
- Ποιους στόχους έχω στη ζωή μου;
- Πώς θα επιτύχω τους στόχους μου;
- Με ποιους θα συνεργαστώ, για να τους επιτύχω;
- Πότε θα κινηθώ για να τους επιτύχω;
- Ποιο το κόστος;


Τα αντίστοιχα ερωτήματα μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν σε κάθε τομέα, συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής, σε σχέση πάντα και με το αντίστοιχο κεφάλαιο, όπως είναι το κυπριακό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα, που παρ' όλη τη σοβαρότητά του,στερείται (τουλάχιστον διαχρονικής) στρατηγικής, η οποία θα έπρεπε να στηριζόταν σε καίρια ερωτήματα, ως η «ζυγαριά» των κινήσεών μας, πάντα σε σχέση και με τις πολιτικές στρατηγικές των αντιπάλων, που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Δεν είναι του παρόντος να κρίνω τα μέχρι τώρα «στρατηγικά» σχέδια της πατρίδας μας.Άλλωστε, όπως έχω αναφέρει ξανά, η Αγγλοκρατία και η Τουρκοκρατία μας «εκπαίδευσαν» να έχουμε σκυφτό κεφάλι, κάτι που διαχρονικά είχε αντίκτυπο σε πολλούς τομείς της Παιδείας της Κύπρου μας.

Κ. Λαπαβίτσας - Συνέντευξη στα "Παραπολιτικά 90.1"







Τι είναι το ψηφιακό νόμισμα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


του Γιάννη Σπαθά
Τα τελευταία χρόνια, ακούμε και διαβάζουμε για τα ψηφιακά νομίσματα (Bitcoin, Litecoin κ.λπ.). Τι ακριβώς όμως είναι το ψηφιακό νόμισμα και πόσο ασφαλές είναι; Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα, παρουσιάζοντας τεχνικές πλευρές αλλά και σημαντικούς σταθμούς στην πορεία του την τελευταία δεκαετία.
Πώς ξεκίνησε;
Όλα ξεκίνησαν μετά την κρίση του 2008 στις ΗΠΑ. Τότε, και μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, αυξήθηκαν οι αναζητήσεις σε ακαδημαϊκούς κύκλους και τεχνολογικές κοινότητες για την δυνατότητα να υπάρξει το οικονομικό σύστημα χωρίς μια κεντρική αρχή, χωρίς δηλαδή το τραπεζικό σύστημα που θα εποπτεύει, θα πιστοποιεί και τελικά θα ελέγχει τις συναλλαγές.
Το 2009, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο του διαδικτύου ένα κείμενο-πρόταση για ένα καινούργιο νόμισμα, το Bitcoin, από ένα πρόσωπο που κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι στη πραγματικότητα, τον κατά το διαδίκτυο γνωστό ως Satoshi Nakamoto. Το βασικό σκεπτικό πίσω από την πρόταση ήταν πως οι ηλεκτρονικές συναλλαγές θα μπορούσαν να γίνονται απευθείας από τον έναν συναλλασσόμενο στον άλλο (Peer 2 Peer) χωρίς να υπάρχει ένας ενδιάμεσος που να πιστοποιεί τη συναλλαγή. Επίσης, ακριβώς επειδή δεν θα υπήρχε ενδιάμεσος πιστοποιητής, δεν θα υπήρχε και χρέωση επί της συναλλαγής. Αυτά τα χαρακτηριστικά, μαζί με την δυνατότητα για πλήρη ανωνυμία του κατόχου των νομισμάτων, στάθηκαν ικανά να αυξήσουν τη δημοφιλία του.

Τρικυμία στον Σηκουάνα


του Γιώργου Καπόπουλου
Εργαλείο καταγραφής των διαθέσεων της κοινής γνώμης και ταυτόχρονα συνδιαμορφωτής της πολιτικής συγκυρίας, καθώς οι δημοσκοπήσεις και κυρίως η παράσταση νίκης, η αξιοπιστία δηλαδή της διεκδίκησης της εξουσίας από έναν ηγέτη ή ένα κόμμα επηρεάζει τη λεγόμενη χρήσιμη ψήφο.
Αυτό που καταγράφεται στη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες είναι μια συνεχής μείωση του προβαδίσματος του κεντρώου ανεξάρτητου Μακρόν, αλλά και του δεξιού Φιγιόν επί της Λεπέν.
Δέκα μέρες πριν ο Μακρόν κατέγραφε για το δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής ποσοστό 63%-64% έναντι 36%-37% της επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, ενώ προχθές Δευτέρα τα ποσοστά ήταν αντίστοιχα 58% και 42%. Η προχθεσινή δημοσκόπηση στο σενάριο αντιπαράθεσης Φιγιόν-Λεπέν δίνει ποσοστά αντίστοιχα 56% και 44%. Με την Αστυνομία να διεξάγει έρευνα στο Στρατηγείο της Λεπέν για κομματικές αργομισθίες σαν αυτή της συζύγου του Φιγιόν που μάλλον έκαψε την υποψηφιότητα του΄, έχει ενδιαφέρον αν θα επηρεασθεί η παραπάνω δυναμική των δημοσκοπήσεων, αν κυριαρχεί δηλαδή μια απαξίωση των επαγγελματιών της πολιτικής ή αν τα κίνητρα των ψηφοφόρων είναι πολιτικά.
Κάθε μέρα που περνά ο «ανεξάρτητος» υποψήφιος Μακρόν, για δυόμισι χρόνια υπουργός Οικονομίας των Ολάντ και Βαλς, προβάλλει ως ο πραγματικός εκλεκτός του απερχόμενου ενοίκου του Μεγάρου των Ηλυσίων και των στενών συνεργατών του.
Χθες ο υπουργός Γεωργίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στεφάν Λεφόλ, δήλωσε ότι υποστηρίζει μεν τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμόν, αλλά είναι πιθανόν στις κάλπες να ψηφίσει Μακρόν στη λογική της δημοκρατικής συσπείρωσης απέναντι στην ακροδεξιά Λεπέν. Ανοικτό το ενδεχόμενο να ψηφίσει Μακρόν άφησε και ο υπουργός Εξωτερικών και πρώην πρωθυπουργός Ερό.
Η μαζική φυγή των μελών της κυβέρνησης Ολάντ- Καζνέβ από τον κομματικό υποψήφιο Αμόν προς τον Μακρόν δεν είναι βέβαιο ότι ευνοεί τον υποψήφιο που προβάλλει πλέον στις δημοσκοπήσεις ως αδιαμφισβήτητο φαβορί για να αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο τη Λεπέν.

Ελληνοφρένεια Σ4 - Επ. 34

Παραμερίζοντας πολιτικούς εγωισμούς

Πόσο διαφορετική θα είναι η γερμανική πολιτική σε περίπτωση επικράτησης του Schulz;
Γιάννης Κωνσταντινιδης, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Επιστημονικός Διευθυντής Prorata
Βένη Μουζακιάρη, Τμήμα Πολιτικής Ανάλυσης Prorata

Η προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία απέκτησε ένα έντονο ενδιαφέρον μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Σοσιαλδημοκράτη και πρώην Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Martin Schulz.
Από τις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, προέκυψε ο “Μεγάλος Συνασπισμός”, ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα γερμανικά κόμματα, τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) της Angela Merkel και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του Sigmar Gabriel. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών, οι μετρήσεις κοινής γνώμης αποτύπωναν μια σταθερή υπεροχή των πρώτων και μια μικρή υποχώρηση των Σοσιαλδημοκρατών. Τους τελευταίους προβλημάτιζε έντονα η σχεδόν μηδενική προσδοκία εκλογικής νίκης των Σοσιαλδημοκρατών υπό την ηγεσία του Sigmar Gabriel (δημοσκόπηση της εταιρείας Emnid, Αύγουστος 2016). Η αδυναμία του Gabriel να προωθήσει τις πολιτικές του SPD στην κυβερνητική ατζέντα ή να επηρεάσει σε ένα βαθμό την επί χρόνια συνεκτική και αρραγή οικονομική πολιτική του CDU, του στοίχιζε την προοπτική υποψηφιότητάς του έναντι στη Merkel. Η προσωπική αδυναμία του Gabriel μετατρεπόταν σε κομματική αδυναμία, καθώς στον ορίζοντα δεν είχαν διαφανεί εναλλακτικές υποψηφιότητες από την πλευρά των Σοσιαλδημοκρατών. Μέχρι τη στιγμή που εκδηλώνεται το σχετικό ενδιαφέρον από τον Martin Schulz. 
Βγαίνοντας από το αδιέξοδο
Η λήξη της θητείας του Martin Schulz ως Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου μετατόπιζε σαφώς το ενδιαφέρον του στην εσωτερική πολιτική, ωστόσο πιθανότερος ρόλος για τον Schulz φαινόταν να είναι η θέση του Υπουργού Εξωτερικών, καθώς ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών, ο σοσιαλδημοκράτης Frank-Walter Steinmeier είχε αποφασίσει να μεταβεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Παρότι ο ίδιος δεν έκρυβε τις φιλοδοξίες του, τον πρώτο λόγο για την υποψηφιότητα του κόμματος είχε ο Gabriel. Με μια απροσδόκητη για πολιτικό αρχηγό και σπάνια για τη σύγχρονη πολιτική ιστορία κίνηση, ο Gabriel κάλεσε τον μάλλον έκπληκτο Schulz και του ανακοίνωσε την απόφασή του να είναι ο δεύτερος υποψήφιος για την Καγκελαρία. Σύμφωνα με τον γερμανικό Τύπο, οι εισηγήσεις που δέχτηκε ο Gabriel από κομματικούς αξιωματούχους και στρατηγικούς αναλυτές, εξηγούσαν ότι η υποψηφιότητά του ιδίου δεν αναμένονταν να προσδώσει δυναμική στην προεκλογική εκστρατεία του κόμματος. Το δυσάρεστο μεν, πλην όμως ξεκάθαρο, μήνυμα έθεσε τέλος στις σκέψεις του Gabriel σχετικά με το ενδεχόμενο της υποψηφιότητάς του.

Συμφωνίες, φύλλα συκής - και έναν Σόιμπλε ως γατάκι!


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννιδη
Τελικά στην Κυβέρνηση είχαν δίκιο -βέβαια όχι ακριβώς όπως το περίμεναν/το εξέφραζαν. Τι εννοούμε μ ' αυτό; Ότι η διαπραγμάτευση για την διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3 κρίθηκε πολιτικά, έκλεισε πολιτικά ο κύκλος αυτός/προσπεράστηκε πολιτικά το αδιέξοδο που αφέθηκε ή και επιδιώχθηκε να δημιουργηθεί.
 (Βέβαια, μην τρελαθούμε: δεν έκλεισε η διαπραγμάτευση, απλώς... ξανάνοιξε! Και βέβαια, μην παρασυρόμαστε: εκείνο που θα γίνει τώρα είναι τεχνικό, απόλυτα τεχνικό. Όμως στηρίζεται σε μια βασικά πολιτική απόφαση: να μην αφεθεί η κατάσταση να ξεφύγει). Ήταν άλλωστε χαρακτηριστικό το πώς μετεστράφη η στάση του Σκοτεινού Ιππότη Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: εκεί που εβρυχάτο ως τίγρης, άρχισε να γουργουρίζει υπέρ της Ελληνικής υπόθεσης ως γατάκι - αντί να τον κλείσει στο κλουβί, όπως είχε ζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας, του έδωσε η Άνγκελα Μέρκελ ζαχαρίτσα - και μεταμορφώθηκε.
Να δούμε όμως τα συμφωνημένα του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε (κάθε άνθρωπος και η πραγματικότητα) και δεχόμενοι ότι το αύριο θα μας κάνει να ξαναδιαβάσουμε το χθες. Η συμφωνία έφερε την Ελληνική πλευρά σε μια θέση ουσιαστικής υποχώρησης (απλά: η Κυβέρνηση δέχθηκε προ-νομοθέτηση μέτρων για μετά το 2018, μέτρων και με δημοσιονομικό χαρακτήρα - μείωση του αφορολόγητου/διεύρυνση της φορολογικής βάσης, νέα παρέμβαση στο Ασφαλιστικό/υποχώρηση της "προσωπικής διαφοράς", εργασιακά/συλλογικές διαπραγματεύσεις, συν επαναφορά ενεργειακών θεμάτων, ιδιωτικοποιήσεων κοκ,) όμως με τρία σημαντικά φύλλα συκής.

Κράτη και Τράπεζες στην Ευρωζώνη: μια ιστορία δύο κρίσεων”








Τίτλοι τέλους για το ευρώ

analyst


Η μερική ή ολική διάλυση της Ευρωζώνης φαίνεται πως έχει ήδη σφραγισθεί, ενώ μάλλον δεν υπάρχει πια κανένας τρόπος για να αποτραπεί, ειδικά επειδή οι Ευρωπαίοι δεν υποστηρίζουν την πολιτική της ένωση – οπότε πράγματι βρισκόμαστε προ των πυλών του χάους.
.
του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει (πηγή), η κακοδιαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας εκ μέρους των διεφθαρμένων κυβερνήσεων μετά το 1980 που διαστρέβλωσαν το Σύνταγμα υπέρ των δικών τους συμφερόντων, η καταναλωτική και δανειακή συμπεριφορά των Ελλήνων, η γερμανική πολιτική του μισθολογικού dumping, σε συνδυασμό με τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ που ήταν ανέκαθεν προσαρμοσμένη στις ανάγκες της Γερμανίαςκαθώς επίσης η εξαγωγή της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης από τις Η.Π.Α., οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση του 2009 – όπου η χώρα υπερχρεώθηκε, ενώ τα «δίδυμα» ελλείμματα της (ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, προϋπολογισμός) έφτασαν στο ζενίθ.
Ας δεχθούμε όμως πως η αιτία δεν ήταν τα παραπάνω, αλλά όλα όσα μας κατηγορούν οι άλλες χώρες και ιδίως οι Γερμανοί – όπως το ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας, πως καταναλώναμε υπερβολικά με δανεικά χρήματα, ότι φοροδιαφεύγαμε ασύστολα, πως η διαφθορά τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των Πολιτών ήταν ανεξέλεγκτη, ότι πολιτικοί και πολίτες εκμεταλλεύονταν με κάθε τρόπο το δημόσιο κοκ.
Πως μόνο εμείς φταίμε λοιπόν για το ότι καταντήσαμε την Ελλάδα σε αυτό το χάλι, οπότε σωστά έπρεπε να τιμωρηθούμε για τις «αμαρτίες» μας – επομένως ότι δίκαια μας επιβλήθηκε η Τρόικα και η πολιτική των μνημονίων/δανειακών συμβάσεων έναντι αμέτρητων δικών μας παραχωρήσεων. Τι συνέβη όμως από εκεί και μετά;
Η περίοδος μετά το 2010
Πριν από όλα ας δούμε την εξέλιξη του δημοσίου χρέους μας, το οποίο λογικά θα έπρεπε να μειωθεί μετά από τόσα μέτρα – ειδικά αφού μας «έκαναν τη χάρη» να διαγράψουν περί τα 180 δις € με το PSI, όπως αναφέρει μεταξύ άλλων ο πρωτεργάτης του, ο κ. Βενιζέλος, έχοντας επί πλέον ισχυρισθεί πως εξοικονομήσαμε 1,3 τρις € σε όρους 2060! Το γράφημα που ακολουθεί περιγράφει ολοκάθαρα τη διαμόρφωση του από το 2009 έως το 2015 όπου φαίνεται ότι, από 298,84 δις € το 2009 έφτασε στα 321,33 δις € το 2015 –  παρά τη διαγραφή, καθώς επίσης παρά τις ιδιωτικοποιήσεις και τα μέτρα λιτότητας. Επίσης φαίνεται η διαφορά από τη διαγραφή του PSI, εάν αφαιρέσουμε από το χρέος του 2012 αυτό του 2011 – όπου αφαλώς δεν ήταν 180 δις €.

Παγκόσμιες εταιρικές μάχες για όνομα και φήμη


Μικρές και μεγάλες εταιρείες από ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες δίνουν σκληρές, αλλά σιωπηρές, μάχες για μία θέση όχι μόνο στις προτιμήσεις των καταναλωτών αλλά και στην... καρδιά τους. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Γιατί οι Κινέζοι ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το ποδόσφαιρο και θέλουν να μπουν στη δυτική ποδοσφαιρική αγορά; Ποια κίνητρα ωθούν ινδικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας να ενδιαφέρονται για συγκεκριμένα σπορ; Θα μπορούσε η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού -έξι φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης- να περάσει σε κινεζικά χέρια; Μη χαμογελάτε καθόλου. Το σενάριο αυτό παίζει στους κόλπους μεγάλης κινεζικής εταιρείας υψηλής τεχνολογίας, η οποία θέλει να μπει για καλά στην Ευρώπη και να δημιουργήσει φήμη και επώνυμη ζήτηση για τα προϊόντα της.
Η εταιρεία αυτή είναι ανταγωνίστρια της Lenovo, η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και που πριν από λίγους μήνες ανακοίνωσε ότι είναι μέγας χορηγός του Αμερικανικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου. Η Lenovo ιδρύθηκε το 1984 από 11 μέλη της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών -όλοι μηχανικοί, που την εποχή εκείνη δεν είχαν άλλο στόχο από την ενίσχυση του χαμηλού μηνιαίου εισοδήματός τους.
Όμως, με τα χρόνια, η εταιρεία μεγάλωσε, ισχυροποιήθηκε και το 2005, αγοράζοντας το τμήμα προσωπικών υπολογιστών ThinkPad της ΙΒΜ, εξορίζοντας το αμερικανικό Κογκρέσο, αποφάσισε να γίνει παγκόσμια και να δημιουργήσει φήμη και εικόνα γύρω από το όνομά της.

Η απολογία του κ. Βαρουφάκη

analyst


Όταν αποδέχεται κανείς ειλικρινά τα λάθη του, τότε δεν προσπαθεί ποτέ να τα ωραιοποιήσει – ενώ ο ηττημένος πάντοτε υποκλίνεται απέναντι στο νικητή, δυστυχώς, ακόμη και όταν ο νικητής έχει χρησιμοποιήσει παράνομα μέσα και αθέμιτες μεθόδους.
«Η πολιτική δεν υπάρχει για να λέει αλήθειες. Η πολιτική υπάρχει για να εκμεταλλεύεται τους ευκολόπιστους, όπως κάποιες θρησκείες. Αν εσύ είσαι ενήλικος, δεν έχεις καταλάβει ούτε αυτό και ασχολείσαι με την πολιτική, είσαι επικίνδυνος για την ανθρωπότητα«.
του Άρη Οικονόμου

Άποψη

Ακούγοντας μία τηλεοπτική συζήτηση με τον κ. Βαρουφάκη, τον οποίο είναι ασφαλώς εξαιρετικά άδικο να κατηγορεί κανείς για το παράλληλο ηλεκτρονικό νόμισμα που είχε προετοιμάσει σχεδιάζοντας τη ρήξη με τους δανειστές, αφού δεν του επετράπη καν να το χρησιμοποιήσει, διαπίστωσα αρκετές αναλήθειες – καθώς επίσης μία αγωνιώδη προσπάθεια ωραιοποίησης των γεγονότων μέσω της ειλικρινούς παραδοχής των λαθών που ο ίδιος θεωρεί ότι έκανε, σε μία όμως διαφορετική διάσταση από την πραγματική.
Ειδικότερα αποδέχθηκε πως ήταν λάθος του να μην αντιδράσει, όταν οι συνομιλητές του στο Euro Group άλλαξαν τη συμφωνία στις 24 Φεβρουαρίου του 2015. Η αλήθεια είναι όμως πως τέσσερις ημέρες πριν, στις 20 Φεβρουαρίου, είχε αναιρέσει τη βασική προεκλογική υπόσχεση του κόμματος τουυπογράφοντας τα εξής: «Οι ελληνικές Αρχές αναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευση τους να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως».

Ξεκαθαρίσματα εννοιών


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Α. Δ. Παπαγιαννίδη 

Όσο θα περιμένουμε -και θα περιμένουμε εβδομάδες, ίσως και μήνες!- μέχρι να ξεκαθαρίσει τι τελικά συμφωνήθηκε στο Eurogroup του Φεβρουαρίου και στην Κορυφή των Κυριών (μαζί και με ολίγον Γιούνκερ, εντάξει!) για την Ελλάδα, δεδομένου ότι... τώρα ξανάνοιξε, απλώς, η διαπραγμάτευση και τίποτε δεν έκλεισε (όπως επιχειρείται να ειπωθεί), θα έλθουμε με μια ιδιαίτερα ταπεινή πρόταση στον αναγνώστη.
Να σταματήσει να ασχολείται με όσα του λένε, από τους αυτάρεσκους κυβερνητικούς στην Αθήνα μέχρι τον αυτοτρολαριζόμενο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο Βερολίνο, από τους αμήχανους αντιπολιτευτικούς πάλι στην Αθήνα μέχρι την κακοφωνία των Βρυξελλών, από τις φίλαθλες τοποθετήσεις των ελληνικών μίντια («μας ταπώσανε», «τους σκίσαμε») μέχρι τις σταθερά με καθυστέρηση φάσης αναλύσεις των διεθνών, έγκυρων κοκ Μέσων (που ώρες μετά τη σχεδόν κατάληξη για Grexit, «είδαν» νέο success story, ήδη επανήλθαν σε ζόφο και ανασφάλεια).
Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης
Προτείνουμε, λοιπόν, στον αναγνώστη να κάτσει παρέα μαζί μας να ξαναδεί μερικές θεμελιώδεις έννοιες. Ώστε όχι να συμφωνήσει μαζί μας ή με οποιονδήποτε αναλυτή ή πολιτικό τενόρο, αλλά τουλάχιστον να έχει κάτι σαν μίτο της Αριάδνης, όσο τα πράγματα θα προχωρούν στον λαβύρινθο των διαπραγματεύσεων. (Υπάρχει Μινώταυρος/Grexit ή πολιτική κατάρρευση κάπου γύρω; Αληθινά κανείς δεν το γνωρίζει.)
Στην προσπάθεια αυτή, ας αρυσθεί καρτερία από Σαίξπηρ: «Words, words, words» από τον Άμλετ (Πράξη δεύτερη, σκηνή 2, διάλογος με τον Πολώνιο): λόγια, λόγια, λόγια. αλλά και σωφροσύνη από το αρχαίο γνωμικό, μέσω Δημοσθένη «Προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» (νομίζουμε σε κάποιον Ολυνθιακό): η τελική έκβαση κρίνει οτιδήποτε προηγήθηκε.