Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η ενεργειακή πολιτική των ΗΠΑ κατά τη διακυβέρνηση του Trump


Άρθρο της Βίκυς Μανιάτη

Για πολλές δεκαετίες, η ενεργειακή αυτονομία των ΗΠΑ ήταν κορυφαία προτεραιότητα στην ατζέντα των Πρόεδρων των ΗΠΑ. Οι εικόνες των Αμερικανών τη δεκαετία του ‘70 να περιμένουν σε μεγάλες ουρές σε βενζινάδικα αποτελούσαν απτή απόδειξη της ενεργειακής εξάρτησης των ΗΠΑ,1 ως αποτέλεσμα του εμπάργκο που είχε επιβληθεί στις ΗΠΑ από τα κράτη μέλη του ΟΠΕΚ την 16η Οκτωβρίου 1973.2  Εκ τότε οι πολιτικές των Αμερικανών Προέδρων είχαν επικεντρωθεί στην επίτευξη αυτού του στόχου. Η ενεργειακή απεξάρτηση και ασφάλεια των ΗΠΑ αποτελούσε τον πυρήνα της αμερικανικής διπλωματίας,3 καθώς οι διεθνείς σχέσεις καθορίζονταν ανέκαθεν από την διαθεσιμότητα των φυσικών πόρων και αυτό ήταν κάτι που οι Αμερικανοί Πρόεδροι γνώριζαν καλά.
Οι εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016 επέφεραν το τέλος της οκταετούς διακυβέρνησης Ομπάμα και την αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία. Με το προεκλογικό σύνθημα «Make America Great Again», ο Τραμπ κατόρθωσε να κερδίσει τις εκλογές και να εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα της Προεδρίας. Η εκλογή του σηματοδοτεί καταλυτικές αλλαγές στην ενεργειακή πολιτική των ΗΠΑ, μετά τις υποσχέσεις του νέου Προέδρου για μια επανάσταση στον τομέα της ενέργειας, που θα συνέβαλε στη εισροή νέου πλούτου στην χώρα.4 Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του την 20η Ιανουαρίου 2017, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο «An America First Energy Plan», που αποτελεί μια σύνοψη των προθέσεων του Τραμπ για κυριαρχία (dominance) της Αμερικής στον τομέα της ενέργειας.5 Η χρήση του όρου «energy dominance» αποσαφηνίστηκε από το Γραμματέα Ενέργειας, Rick Perry κατά την «Εβδομάδα για την Ενέργεια» (Energy Week). Ειδικότερα, ο Rick Perry ανέφερε ότι:

Lehman Brothers: Το χρονικό μιας νεκρανάστασης




του Δημήτρη Κούλαλη
ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ
 «Φόβοι», «ύφεση», «διάσωση». «Και τώρα οι απώλειες εκτός Αμερικής». «Μεγάλες αγορές της περιοχής, όπως αυτή της Ιαπωνίας και του Χονγκ Κονγκ, έκλεισαν εκατοντάδες βαθμούς κάτω». «Η Γουόλ Στριτ όπως την ξέραμε θα πάψει να υπάρχει». «Πολλοί Ευρωπαίοι φοβούνται ότι τελικά εκείνοι θα πληρώσουν το τίμημα της κρίσης των στεγαστικών στις ΗΠΑ».
«Αυτό που ξεκίνησε ως μια φθορά ορισμένων τομέων της αμερικανικής αγοράς “subprimes”, η οποία θα μπορούσε να συγκρατηθεί σχετικά εύκολα, δημιούργησε μεταστάσεις και οδήγησε στη μεγάλη αποδιάρθρωση ευρύτερων αγορών (του πιστωτικού και του χρηματοδοτικού κλάδου), με αποτέλεσμα να απειλούνται στο εξής οι μακροοικονομικές προοπτικές, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο» (Global Stability Report, ΔΝΤ, Απρίλιος 2008).
***
Λέξεις και φράσεις πανικού και προβληματισμού διαδέχονταν η μια την άλλη στα πρωτοσέλιδα των «Financial Times» (FT), της «Wall Street Journal», στα τηλεοπτικά πάνελ του BBC, του CNN, του CNBC· στα συμβούλια και στις ανακοινώσεις του ΔΝΤ, της ΠΤ, της Κομισιόν· σε όλη τη βιτρίνα του σύγχρονου καπιταλισμού.
Η…φούσκα μόλις είχε σπάσει…
Ο Μάρτιν Γουλφ, ο πλέον προβεβλημένος αρθρογράφος των «FT» έγραφε χαρακτηριστικά : «Να θυμάστε την ημερομηνία της 14ης Μαρτίου του 2008 : εκείνη την ημέρα πέθανε το όνειρο ενός παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που θα στηριζόταν στην απόλυτη ελευθερία του επιχειρείν».

Mετά την ΔΕΘ Μητσοτάκη (πράξη δεύτερη)


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Ξαναβλέποντας την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, και μάλιστα στην συνέντευξη Τύπου που παραδοσιακά αποτελεί την αιχμή κάθε τέτοιας παρουσίας, πέρα από το μέτωπο των επενδύσεων – που ούτως ή άλλως διεκδίκησε κεντρικό ρόλο στην τοποθέτησή του – ένα μοτίβο που «έπαιξε» ήταν εκείνο των πρωτογενών πλεονασμάτων. Που, ο ίδιος δεν το πολυθύμισε, ο περιορισμός τους κάτω από το (ελάχιστα πειστικό…) επίπεδο του 3,5% του ΑΕΠ από του χρόνου και μέχρι το 2021 είχε αρχικά αποτελέσει και δική του βασική θέση, όπως άλλωστε και του Γιάννη Στουρνάρα – αλλά και της Κυβέρνησης, προτού αυτή λειοτριβηθεί από την διαπραγμάτευση της διαβόητης δεύτερης αξιολόγησης και δεχθεί τον βαρύ συμβιβασμό του φετινού Ιουλίου. Πιεζόμενος να εξηγήσει πώς, με ποια δημοσιονομικά περιθώρια θα μπορούσε να επιχειρήσει την κεντρικής (γι αυτόν) σημασίας μείωση των φόρων, έμεινε σταθερά στην γραμμή τού «θα πείσω τους εταίρους». Περισσότερο κι από τις ισόποσες περικοπές δαπανών, δε, στάθηκε στο ότι θα προτείνει τέτοιο μείγμα απο μεταρρυθμίσεις, ώστε να πείσει για μια νέα στρατηγική.
Στο μέτωπο της κοινωνικής πολιτικής, επέμεινε στο ότι η προσέγγισή του θα στηριχθεί «στην δημιουργία δουλειών, όχι στα επιδόματα». Στην ίδια περιοχή συζήτησης, προκειμένου να τονίσει ότι η στάση της Ν.Δ. «δεν έχει ταξικό πρόσημο» (στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε προηγηθεί μια μικρή θύελλα με την άποψη που είχε υποστηρίξει νωρίτερα: «δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες») στάθηκε στην θέση ότι γι’ αυτόν η κοινωνία δεν είναι «απλώς άθροισμα ατόμων»...

Ο Γκένσερ των Οικονομικών


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

«Στα δεκαπέντε μου κυριεύτηκα από την επιθυμία να μελετήσω, στα τριάντα στάθηκα στα πόδια μου, στα σαράντα δεν είχα πια αμφιβολίες, στα πενήντα γνώριζα την ουράνια εντολή, στα εξήντα το αυτί μου είχε ασκηθεί να την ακούει, στα εβδομήντα μπορούσα να ακολουθώ ό,τι επιθυμούσε η καρδιά μου, χωρίς να παραβαίνω τους κανόνες». 
Η ζωή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, καίτοι δεν είναι οπαδός του Κομφούκιου, θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σ’ αυτές τις 53 λέξεις. Μελέτησε μεθοδικά τα νομικά και ειδικεύτηκε στα οικονομικά, στα τριάντα του στάθηκε στα πόδια του στο κόμμα, στα σαράντα δεν είχε αμφιβολίες για το δρόμο προς την καγκελαρία, λίγο πριν από τα πενήντα γνώρισε την ουράνια εντολή, με βίαιο τρόπο, στα εξήντα είχε συμβιβαστεί πλέον και με την αναπηρία και με το «Νο 2», στα εβδομήντα έκανε μεγάλο παιχνίδι, χωρίς τους κανόνες να παραβαίνει και στα εβδομήντα πέντε, τα οποία έκλεισε χθες, μετρά οκταετία στο τιμόνι της Οικονομίας και σπάει τα κοντέρ της δημοφιλίας. 

Οι επιπτώσεις της ελκυστικότητας

analyst


του Σαράντου Λέκκα
Η διεθνή αγορά συναλλάγματος πάντα  θεωρούνταν παιχνίδι για δυνατούς  και επιδέξιους παίκτες.
Η τρέχουσα χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική κρίση έχει μετατρέψει την συγκεκριμένη αγορά σε σκάκι για περίτεχνους και άκρως ανταγωνιστικούς παίκτες.
Με δεδομένο ότι ο παράγοντας επιτόκιο ελάχιστα έως καθόλου δεν επηρεάζει την εξωτερική αξία ορισμένων νομισμάτων οι παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών είναι μονόδρομος για κράτη που βλέπουν την ενίσχυση του νομίσματος τους να οδηγεί σε χειροτέρευση της ισχυρότερης αναπτυξιακής μηχανής τους που δεν είναι άλλη από τις εξαγωγές.
H περίπτωση της Ελβετικής Κεντρικής Τράπεζας είναι μοναδική.
Κατά  την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης η ισοτιμία ευρώ –ελβετικού φράγκου καταγράφονταν σταθερά πάνω από τα 1,50 ελβετικά φράγκα.
Με δεδομένο ότι το 50% του Ελβετικού ΑΕΠ διαμορφώνεται από τις εξαγωγές με όρους ρεαλιστικής πολιτικής η άρση κάθε εμποδίου είναι η αναμενόμενη κίνηση κάθε οργανισμού παρέμβασης είτε κυβέρνηση είναι αυτή είτε κεντρική τράπεζα.

Αγκελα Μέρκελ, ένα... πολιτικό UFO!


Η καγκελάριος που έζησε δυο «συστήματα» και είναι μοναδική στους τακτικισμούς. Ο ιδιόμορφος μακιαβελισμός και γιατί μπορεί τελικά η Μέρκελ να είναι νησίδα σταθερότητας και προόδου στην ΕΕ. 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Η Μαριόν βαν Ρέντεργκεμ (Marion van Renterghem), πρώην μεγάλη ρεπόρτερ στην γαλλική εφημερίδα Le Monde, από την δεκαετία τού 1990 αρέσκεται να ψάχνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πολιτικών και άλλων δημόσιων προσώπων και να εξηγεί ποια είναι τα μυστικά της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους.
Εντυπωσιασμένη από το γεγονός ότι η Άγκελα Μέρκελ στις 24 Σεπτεμβρίου θα οδηγήσει τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες στην τέταρτη κατά σειράν εκλογική νίκη τους, έστω και χωρίς αυτοδυναμία, θέλησε να αναρτήσει τα «γιατί» αυτής της έλξης που έχουν οι Γερμανοί ψηφοφόροι προς την καγκελάριό τους, την οποία επίσης εμπιστεύονται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό πρόσωπο.
Ξεκίνησε έτσι ένα όχι ιδιαιτέρως εύκολο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, έχοντας κατά νου ότι η Άγκελα Μέρκελ δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τους εκπροσώπους του Τύπου και δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις σε έναν μόνον δημοσιογράφο. Κατά συνέπεια, η Μαριόν βαν Ρέντεργκεμ χρειάστηκε να βρει και να μιλήσει με παιδικούς φίλους, δασκάλους και άλλους ανθρώπους που είχαν γνωρίσει και γνωρίζουν την καγκελάριο από τα παιδικά της χρόνια έως σήμερα.
«Μαθηματική ευφυΐα, πραγματισμός, μετριοπάθεια και αποφυγή της επίδειξης»,τονίζει η Γαλλίδα δημοσιογράφος, «είναι βασικά γνωρίσματα της Α. Μέρκελ, η οποία όμως έχει και μιαν άλλη σπουδαία ιδιότητα. Στην ζωή της γνώρισε τόσο την κομμουνιστική δικτατορία, όσο και την φιλελεύθερη δημοκρατία. Έχει έτσι προσλαμβάνουσες παραστάσεις που άλλοι δυτικοί ηγέτες δεν έχουν. Το γεγονός αυτό αποτελεί, κατά την γνώμη μου, συγκριτικό πλεονέκτημα που τής επιτρέπει να καταλαβαίνει καλύτερα τί θέλουν να τής πουν οι συνομιλητές της».

Φόροι και ασφαλιστικές εισφορές στην εποχή των μνημονίων

iskra


των Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση
Η κεντρική επιδίωξη τόσο του σχεδιασμού, όσο και της άσκησης  της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής εστιάζεται στην αναζήτηση και την επίτευξη του σημείου ισορροπίας, στο οποίο προκαλείται το μεγαλύτερο όφελος για το κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Από την άποψη αυτή, χαρακτηριστικό παράδειγμα βέλτιστου σημείου ισορροπίας, αποτελεί το επίπεδο 2% πληθωρισμού, που απασχολεί τόσο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), όσο και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED). Κι’ αυτό γιατί το επίπεδο 2% πληθωρισμού θεωρείται ότι μπορεί να διατηρήσει μία σταθερή και μακροπρόθεσμη συνεχή ανάπτυξη στις αναπτυγμένες οικονομίες, αποφεύγοντας, ταυτόχρονα, τις έντονες διακυμάνσεις των οικονομικών κύκλων. 
Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι μία σημαντική διάσταση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής αποτελεί η δράση και η αντίδραση των βασικών πυλώνων του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Για παράδειγμα ένας υψηλός φορολογικός συντελεστής στα καύσιμα θα οδηγήσει πολλούς στην χρήση των μαζικών μέσων μεταφοράς, με αποτέλεσμα να μην εισπραχθούν τα φορολογικά έσοδα που προσδοκούσε το κράτος.

Δολάριο τέλος; – Η Κίνα θα αγοράζει πετρέλαιο σε Γουάν ανταλλάξιμο σε χρυσό!

iskra


Ένα συντριπτικό κτύπημα στο δολάριο ως παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος ετοιμάζει η Κίνα η οποία θα εισάγει πετρέλαιο από Ρωσία και Ιράν πληρώνοντας σε κινεζικά Γουάν τα οποία αργότερα θα μπορούν να τα ανταλλάσσουν με χρυσό!
Είναι μια εξέλιξη που μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση την καταχρεωμένη αμερικανική οικονομία ακόμα και σε έναν… παγκόσμιο πόλεμο
Η είδηση από μόνη της είναι ήδη ένας οικονομικός σεισμός! Σε συνδυασμό όμως με το διαγαλαξιακό πλέον αμερικανικό χρέος των 20 τρισ. δολαρίων δημιουργεί ραγδαίες εξελίξεις στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό και μετατόπιση ισχύος σε άλλες χώρες.
H Kίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και ετοιμάζεται να εξαπολύσει μια «βροχή» από futures contract για αγορά αργού «μαύρου χρυσού» με την χρήση του κινεζικού yuan μετατρέψιμο σε χρυσό επιτρέποντας έτσι σε εξαγωγείς υδρογονανθράκων να παρακάμψουν τις αμερικανικές κυρώσεις όπως αναφέρει η έκθεση του Nikkei Asian Review

Αlpha Bank: Ποιοι παράγοντες θα κρίνουν την περαιτέρω μείωση της ανεργίας


Το ποσοστό ανεργίας ακολουθεί πτωτική πορεία που αναμένεται να διατηρηθεί τα επόμενα χρόνια καθώς η χώρα εισέρχεται σε φάση ανακάμψεως, παρατηρεί στο εβδομαδιαίο δελτίο της η Alpha Bank. 
Η διάρθρωση της αγοράς εργασίας, οι σχετικές αμοιβές των επιμέρους δεξιοτήτων και η φύση της απασχολήσεως στα επόμενα έτη θα προσδιορισθεί ωστόσο από μια σειρά παραγόντων οι οποίοι είτε διαμορφώθηκαν στα έτη οικονομικής υφέσεως είτε καθορίστηκαν από ευρύτερης κλίμακας γεωπολιτικές και δημογραφικές εξελίξεις. 

Στο παρόν δελτίο η Alpha Bank διερευνά ορισμένους εξ’ αυτών των παραγόντων παρά το γεγονός ότι η ποσοτικοποίηση των επιπτώσεών τους είναι ιδιαίτερα πρόωρο να επιχειρηθεί. 
Οι παράγοντες αυτοί μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως. 
Πρώτον, η εκροή μεγάλου τμήματος του επιστημονικού δυναμικού αλλά και άλλων κατηγοριών εργαζομένων, όπως μη Ελλήνων που είχαν έρθει στη χώρα τις δυο προηγούμενες δεκαετίες (κυρίως από βαλκανικές χώρες), η οποία μεταβάλλει σημαντικά τη μορφολογία του διαθέσιμου ανθρώπινου κεφαλαίου. 
Δεύτερον, η αναμενόμενη αύξηση της προσφοράς εργασίας ως αποτέλεσμα των πρόσφατων προσφυγικών ροών ενδέχεται να επηρεάσει τη δυναμική των αμοιβών σε ορισμένες κατηγορίες χαμηλής εξειδικεύσεως. 
Παρά το γεγονός ότι η χώρα μας δεν υπήρξε ο προσδοκώμενος τελικός προορισμός, οι αιτήσεις ασύλου ανά κάτοικο ακολουθούν ανοδική πορεία μετά το «κλείσιμο» του «Βαλκανικού Δρόμου». 
Τρίτον, η αλλαγή στη δομή της απασχολήσεως με ενίσχυση της μερικής έναντι της πλήρους απασχολήσεως και της μισθωτής εργασίας έναντι της αυτοαπασχολήσεως. 
Τέταρτον, η παραμονή της μακροχρόνιας ανεργίας σε υψηλά επίπεδα με τις επιπτώσεις που εκτιμάται ότι έχει επί του ανθρώπινου κεφαλαίου. 
Πέμπτον, η σχετική γήρανση του εργατικού δυναμικού ως αποτέλεσμα της αυξήσεως των απαιτούμενων ετών συνταξιοδοτήσεως και της μειώσεως των ποσοστών αναπληρώσεως για τους έχοντες πολυετή προϋπηρεσία. 
Έκτον, η αναμενόμενη μείωση της δυνατότητας του δημοσίου τομέα να απορροφά μέρος του εργατικού δυναμικού ως αποτέλεσμα τόσο του εκσυγχρονισμού της κρατικής μηχανής όσο και των δεσμεύσεων της χώρας για την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων σε μακρύ χρονικό ορίζοντα. 

Η ιστορία του ποδοσφαίρου - 2ο Μέρος

Τα νέα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα στην Ευρώπη -Κώστας Μελάς

Left.gr



Φωτογραφία-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας Η Fondation Gabriel Péri (Ίδρυμα Gabriel Péri ) και ο Όμιλος «Δημοκρατία, Ελευθερία, Δικαιοσύνη» πραγματοποίησαν εκδήλωση-συζήτηση την Πέμπτη 29 Ιουνίου με θέμα: Τα νέα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα στην Ευρώπη. Τα συμπεράσματα από τις γαλλικές εκλογές και τον πρόσφατο εκλογικό κύκλο σε ευρωπαϊκές χώρες. Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν: Μιχάλης Βακαλούλης, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Paris VIII. Κώστας Μελάς, Οικονομολόγος , Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Κώστας Βεργόπουλος: Πρόεδρος του προσωρινού Επιστημονικού Συμβουλίου του Ομίλου «Δημοκρατία, Ελευθερία, Δικαιοσύνη», Καθηγητής στο 8ο Πανεπιστήμιο Παρισιού.

Γιώργος Κοντογιώργης,Το "κράτος" του Καποδίστρια. Μια συγκριτική αποτίμηση σε σχέση με την απολυταρχία της εποχής και το κράτος έθνος (1)


Γιώργος Κοντογιώργης,
Το "κράτος" του Καποδίστρια. Μια συγκριτική αποτίμηση σε σχέση με την απολυταρχία της εποχής και το κράτος έθνος[1]
1. Η προσέγγιση του "κράτους" του Ιωάννη Καποδίστρια εγείρει σειρά προκαταρκτικών ζητημάτων τα οποία χρήζουν διευκρίνισης. Πρώτον, ως προς την έννοια "κράτος" και, γενικότερα, ως προς τις έννοιες που συμπλέκονται με αυτό, όπως του πολιτικού συστήματος, της δικαιοσύνης κλπ. Δεύτερον, ως προς το περιεχόμενο δύο θεμελιωδών συνιστωσών του "κράτους" του Κυβερνήτη: του προσωρινού, το οποίο εγκαθίδρυσε προκειμένου να διαχειρισθεί τη μετάβαση στην ανεξαρτησία και να δυνηθεί να οργανώσει τι θεσμικές του παραμέτρους, και της θεμέλιας πολιτειακής του ιδέας. Τρίτον, ως προς το μέτρο της κρίσεως, με το οποίo θα αξιολογηθεί και θα ταξινομηθεί το "κράτος" του Καποδίστρια στη γνωσιολογία των πολιτειών.
Η διευκρίνιση των εννοιών που συνάπτονται με το "κράτος" είναι αναγκαία καθόσον η νεοτερική κοινωνική επιστήμη εμφανίζει μια εντυπωσιακή, ευεξήγητη όμως γνωσιολογική υστέρηση, η οποία συνάδει με το πρώιμο ανθρωποκεντρικό στάδιο, που διέρχεται ο κόσμος μας. Υστέρηση, η οποία δημιουργεί μια άνευ προηγουμένου σύγχυση, με σημαίνουσες επιπτώσεις στην αντίληψη του παρελθόντος, στην σήμανση του παρόντος και, περαιτέρω, στην προβληματική της επίλυσης των βιούμενων προβλημάτων ή της πρόσληψης του μέλλοντος.

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Η πραγματική ιστορία του κόμη Δράκουλα*

Το Ποντίκι 


του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

Τρανσυλβανικές Άλπεις, κοιλάδα ποταμού Άνιες 
Ο Ορχάν Μπερεκέτ κοίταξε δεξιά και αριστερά για να μπορέσει να διακρίνει κάποια κίνηση ανάμεσα στα δέντρα. Ο ήχος από τις οπλές των αλόγων στο χώμα ακουγόταν απόκοσμα δυνατός. Ο ήλιος σχεδόν είχε βασιλέψει, και εκείνος μαζί με άλλους 30 έφιππους δελήδες διέσχιζαν με κάθε προφύλαξη το πυκνόφυτο σκοτεινό δάσος στους πρόποδες των τρανσυλβανικών Άλπεων... 
Μια απόκοσμη ομίχλη έκανε την εμφάνισή της. Ευτυχώς τα σύννεφα δεν ήταν πολλά και σε λίγο το ολόγιομο φεγγάρι θα τους επέτρεπε να βλέπουν καλά. Ο Ορχάν είχε ένα άσχημο προαίσθημα από την ώρα που ο Καϊμακάμης διοικητής του, έστειλε την ομάδα του για να ανιχνεύσει το δάσος και το ποτάμι Άνιες που το διασχίζει. Έπρεπε να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά και να κοιτάζουν για άνδρες της εμπροσθοφυλακής του εχθρού.
Ο Μπερεκέτ αφαιρέθηκε από τη θέα και τράβηξε απαλά τα χαλινάρια από το αραβικό λευκό του άτι, μειώνοντας τον καλπασμό του. Το ποτάμι, αν και Ιούνιος, κατέβαινε μανιασμένα από το βουνό. Δεξιά και αριστερά από τις όχθες του υψώνονταν, σχεδόν κάθετα, τεράστιοι ορεινοί δασωμένοι όγκοι. Κάπου εκεί θα πρέπει να κρύβεται ο άρχοντας Βλαντ, σκέφτηκε ο Οθωμανός στρατιώτης και ένιωσε τις τρίχες της κεφαλής του να σηκώνονται.

Δημοκρατία και Ρεπουμπλικανισμός. Δύο πολιτεύματα με διαφορετικούς στόχους και όργανα εξουσίας



Του Δημοσθένη Κυριαζή.

Τα ξενόγλωσσα ονόματα πολιτευμάτων,  Republic (Ρεπουμπλικανισμός) και Democracy (Δημοκρατία), αν και δεν έχουν το ίδιο νόημα, αποδίδονται στη νέα ελληνική γλώσσα με την ίδια λέξη. Με τη λέξη Δημοκρατία. Όμως οι διάφορες μεταξύ των δύο πολιτευμάτων είναι σημαντικές και αφορούν  στους στόχους,  τα όργανα εξουσίας  και τις διαδικασίες .  Ένας απλός, σύντομος και αξιόπιστος τρόπος κατανόησης των βασικών διαφορών μεταξύ αυτών είναι η σύγκριση:
 (1)Της  ετυμολογίας και της προέλευσης, των δύο ονομάτων και (2) Των οργάνων εξουσίας,  που έχει το πολίτευα της γνήσιας Δημοκρατίας και του Ρεπουμπλικανισμού.

1.Ετυμολογία και προέλευση. 

Ο όρος Δημοκρατία ( Democracy) είναι Ελληνικός και σημαίνει Κράτος του Δήμου. Κράτος στα Ελληνικά σημαίνει ισχύς , εξουσία,  ενώ Δήμος είναι το σύνολο των πολιτών μιας περιοχής. Τούτο προκύπτει  από την ονομασία τους. Λέμε   Δήμος  Αθηναίων και όχι Δήμος της Αθήνας.  Συνεπώς Δημοκρατία σημαίνει η  ισχύς των μελών του Δήμου, η ισχύς των πολιτών.  

Ο όρος Republic (Ρεπουμπλικανισμός) είναι Λατινικός και δημιουργείται  από τις λέξεις Res Publica  που σημαίνουν «η δημόσια κατάσταση», κάτι που ανήκει  σε όλους τους ανθρώπου και δεν ένια ιδιοκτησία του ενός (πχ η εξουσία). Ο όρος χρησιμοποιήθηκε  σαν όνομα μορφής πολιτεύματος από το Κικέρωνα για να αποδοθεί στα Λατινικά ο όρος  «Πολιτεία του Πλάτωνα και Αριστοτέλη». Σημειώστε ότι Πολιτεία στη νεοελληνική σημαίνει Πολίτευμα. 

Δεν θα γίνει της Κορέας

iskra



του Απόστολου Αποστολόπουλου
Μπορούμε να φανταστούμε ότι οι οπαδοί του Ομπάμα και της Κλίντον και μερικοί στην Ευρώπη παρακαλούσαν μέρα-νύχτα τον Θεό να μπλέξει ο Τραμπ σε πολεμικές περιπέτειες με την Κορέα. Για να φανεί ότι αυτοί είναι αθώοι του αίματος και ο Τραμπ είναι ο αιμοχαρής φιλοπόλεμος. Η εικασία περί προσευχών δεν είναι αυθαίρετη. Αυτοί που φιλοτέχνησαν την εικόνα του τρελού, απειλητικού για την Υπερδύναμη και την ειρήνη Κορεάτη ηγέτη δεν ήταν ο Τραμπ. Ήταν η παρέα του Ομπάμα και της Κλίντον, αυτοί που παρουσιάζουν τέρας τον Πούτιν και «απαγορεύουν» στον Τραμπ να συνεννοηθεί με τη Ρωσία. Μια εικονική πραγματικότητα, η δήθεν επιθετική Β. Κορέα, αντιστοιχεί στην ξετσίπωτα ψευδή προπαγάνδα για τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ. Τα όπλα αποδείχθηκαν ανύπαρκτα αλλά το Ιράκ καταστράφηκε. Η σπίλωση του αντίπαλου είναι απαραίτητος πρόλογος των πολεμικών επιχειρήσεων. Σε απάντηση το Πεκίνο λέει, με ανακοίνωσή του, στους Αμερικάνους: «Εσείς δημιουργήσατε το πρόβλημα, εσείς να το λύσετε».
Ο Τραμπ παριστάνει ότι η διαμάχη είναι διμερής, Β. Κορέα εναντίον ΗΠΑ, ενώ με την αναπόφευκτη ανάμιξη Κίνας-Ρωσίας δεν είναι ούτε διμερής ούτε τοπική. Στη Γ. Συνέλευση του ΟΗΕ ο Τραμπ, φαινομενικά, απείλησε αλλά στην πραγματικότητα προσπάθησε να κλείσει ευσχήμως το θέμα για να περισώσει το κύρος των ΗΠΑ λέγοντας «θα τους εξαφανίσουμε». Αλλά στην ίδια φράση διευκρίνισε: «αν απειληθούμε». Γνωρίζοντας ότι οι Κορεατικοί πύραυλοι δεν φτάνουν ούτε στη μισή απόσταση από τα αμερικανικά παράλια. Εγκλωβισμένη σε περασμένα Μεγαλεία η Υπερδύναμη επιχείρησε να κερδίσει το παιχνίδι με εκφοβισμό, παρακάμπτοντας το ότι με τον Κιμ συντάσσονται υποχρεωτικά η Κίνα και η Ρωσία. Διότι αν τον εγκατέλειπαν, θα έχαναν την εμπιστοσύνη των λαών τους που ξέρουν ότι κίνδυνος δεν είναι η μικρή Κορέα αλλά η Αυτοκρατορία. Ο Κιμ Γιονγκουν υιοθέτησε τη στάση του Σαμψών: αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων. Στους αλλόφυλους φυσικά οι ΗΠΑ αλλά και η Κίνα με τη Ρωσία. Απειλώντας να γίνει ολοκαύτωμα ο Κιμ υποχρεώνει Κίνα και Ρωσία να τον στηρίζουν. Αν Κίνα και Ρωσία εγκατέλειπαν την Κορέα, όλοι θα έβλεπαν δυο ηγεσίες δειλών και ανίκανων.

Η φιλελεύθερη οικονομική πρόταση και η … απορρύθμιση … της αγοράς!


Άρθρο του Θεόφιλου Βανδώρου

Η επίσημη επιχειρηματολογία υπέρ της απορρύθμισης και των μεταρρυθμίσεων στην οικονομία, είναι πως απλούστερες και λιγότερες ρυθμίσεις θα οδηγήσουν σε μια ανοδική πορεία στην ανταγωνιστικότητα, συνεπώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα και θα επέλθει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην οικονομία και άρα θα επιτευχθούν χαμηλότερες τιμές λόγω ανταγωνισμού.
Παράλληλα, τονίζεται πως με αυτή την απορρύθμιση και τις μεταρρυθμίσεις η οικονομία μιας χώρας γίνεται αυτομάτως θελκτική για τους ξένους επενδυτές που μας παρουσιάζονται ως πελάτες περιπατητές της οδού Σαιντ Ντενίς στο κέντρο του Παρισιού, οι οποίοι πριν διαλέξουν την ιερόδουλη της ορέξεως τους επιθεωρούν κατά μήκος κι έπειτα επιστρέφουν στην διαλεχτή τους .
Όμως, η μικρο-οικονομία της πιάτσας της πορνείας μόνο επιδερμικές αναλογίες έχει με τη σύγχρονη Παγκόσμια Οικονομία …
Αναγνωρίζω βέβαια το γεγονός πως στην εποχή μας έχουν καταπέσει κάποιες μικρο-αστικές υποκριτικές, δήθεν ηθικολογίες και οι θιασώτες του Νεο-Φιλελευθερισμού ανοιχτά και φανερά μας παρομοιάζουν τις εθνικές οικονομίες ως τροτέζες που ανταγωνίζονται προς άγρα πελατών…

Εμβόλια μόνο για τους «έχοντες»*

Το Ποντίκι


του Μιχάλη Λαγάνη
Υπέρογκο το κόστος, έως 20 φορές ακριβότερα συγκριτικά με τον παγκόσμιο μέσο όρο
Είναι πράγματι τεράστια η αύξηση στις τιμές των παιδικών εμβολίων την τελευταία δεκαετία, όπως επισημάνθηκε κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Συνεδρίου για την Υγεία, το οποίο διεξάγεται αυτές τις ημέρες στην Ουγγαρία, με τη συμμετοχή και του Έλληνα γενικού γραμματέα Δημόσιας Υγείας Γιάννη Μπασκόζου.
 
Το θέμα αυτό είχαν αναδείξει από το 2016 οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, οι οποίοι, σε σχετικό δελτίο Τύπου, ενημέρωναν την κοινή γνώμη για την «εκτίναξη του κόστους των παιδικών εμβολίων, που έχει αυξηθεί κατά 2.700% την τελευταία δεκαπενταετία – από 1,38 δολάρια το 2001 σε 38,8 δολάρια σήμερα», καταγγέλλοντας παράλληλα το υπέρογκο κόστος που απαιτείται να καταβάλλουν οι κυβερνήσεις και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για τον εμβολιασμό των ευάλωτων παιδιών.
 
«Το φάρμακο, όπως και το εμβόλιο, δυστυχώς έχει γίνει πολυτέλεια για την πλειονότητα του κόσμου. Πολλά παιδιά σήμερα παραμένουν εκτεθειμένα σε ασθένειες που είχαν σχεδόν εκλείψει κατά το παρελθόν, αφού οι γονείς τους δεν τα εμβολιάζουν. Και αυτό, δυστυχώς, δεν οφείλεται μόνο στην παγκόσμια εξάπλωση του Κινήματος Ενάντια στους Εμβολιασμούς, αλλά και στην οικονομική κρίση, η οποία, σε συνδυασμό με την υπέρογκη αύξηση που παρατηρείται στις τιμές των εμβολίων, καθιστά το κόστος απαγορευτικό για πάρα πολλές οικογένειες», ανέφερε μιλώντας στο «Ποντίκι» ο γιατρός και διευθυντής Προγραμμάτων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα Απόστολος Βεΐζης.

Ὁ ἐκτουρκισμός ΔΕΝ θά περάσει!

ardin-rixi


Από τον Αντιφωνητή
Πρίν λίγους μῆνες ἔσκασε μύτη τό πιλοτικό πρόγραμμα τοῦ Ἱδρύματος Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ) ὕψους 400.000 εὐρώ, μέ τό ὁποῖο προβλεπόταν νά μποῦν στά δημόσια νηπιαγωγεῖα μειονοτικῶν χωριῶν διαμεσολαβητές – μεταφραστές δίπλα στούς διορισμένους νηπιαγωγούς, “γιά τήν διευκόλυνση τῆς ἐπικοινωνίας μέ τά νήπια”. Μιά πρόβα ἐπιβολῆς δίγλωσσων νηπιαγωγείων κατ’ ἀπαίτηση τῆς Τουρκίας, γιά νά λέμε τά πράγματα μέ τ’ ὄνομά τους. Κι ἐνῶ φάνηκε πώς μετά τίς καθολικές ἀντιδράσεις τό πρᾶγμα μαζεύτηκε, μεσοῦντος τοῦ Ἰουλίου οἱ πονηροί ὑπουργειοπόντικες ἀμόλυσαν μιάν πρόσκληση ἐκδήλωσης ἐνδιαφέροντος γιά τίς πρῶτες 6 θέσεις. Προφανῶς δέν σκοπεύουν νά ἀποσυρθοῦν στίς τρῦπες τους τόσο εὔκολα…
Τά γράφαμε ἐξαρχῆς: ποιός εἶναι ὁ λόγος πού ὤθησε τό ὑπουργεῖο Παιδείας σέ μιά τέτοια πρωτοβουλία; Δέν αὐξάνεται σταθερά ἡ συμμετοχή τῶν μουσουλμανοπαίδων στά δημόσια νηπιαγωγεῖα; Δέν ἐπιδιώκουμε τήν ἑλληνομάθεια καί τήν ἔνταξή τους στήν ἑλληνική κοινωνία; Γιατί ἐξαπολύεται ἕνα τέτοιο – πιθανότατα ἀντισυνταγματικό – μέτρο, καλώντας “μέλη τῆς μειονότητας” νά διοριστοῦν στίς δημιουργούμενες θέσεις; Δέν εἶναι προφανές ὅτι Πομάκοι καί Ρομά, ἀδυνατώντας νά πετύχουν πλειοψηφικά τήν διεκδίκηση τῆς μητρικῆς τους γλώσσας (καί δέν εἶναι τῆς ὥρας νά ἀναλυθεῖ τό γιατί), θά ὑποστοῦν νέο γλωσσικό ἐκτουρκισμό; Προχθές κυκλοφόρησε ἕνα κείμενο τῆς “Αὐτόνομης Παρέμβασης Ἐκπαιδευτικῶν Ξάνθης”, ὅπου ἐκτίθενται τά συριζέικα φληναφήματα γιά τό θέμα (γιά “ἀξιοποίηση τῆς μητρικῆς γλώσσας τῶν παιδιῶν”, γιά τόν “γλωσσικό πλουραλισμό πού εἶναι πολιτισμικός καί μαθησιακός πλοῦτος” κτλ) διανθισμένα μέ …βιβλιογραφικές ἀναφορές. Κωμικοτραγική προσπάθεια τοῦ κυβερνητικοῦ συνδικαλισμοῦ νά μασκαρέψει μιά πολιτική ἐκπόρνευση σέ δημοκρατική – προοδευτική ἐπιλογή καί νά διασπάσει τό ἑνιαῖο μέτωπο ΟΛΩΝ τῶν νηπιαγωγῶν κατά τοῦ προγράμματος.

1833: Τότε που μπήκε στη ζωή μας η δραχμή


Στην αρχαιότητα η δραχμή, χρησιμοποιήθηκε ως νομισματική μονάδα, ενώ αρχικά αποτέλεσε μονάδα μέτρησης βάρους. Το όνομά της, προέρχεται από το ρήμα δράττω, που σημαίνει αρπάζω (> δράττομαι = πιάνω σφικτά). Στα αρχαία χρόνια, μία δραχμή ήταν ίση προς έξι οβολούς, νόμισμα το οποίο στην παλαιότερη μορφή του είχε σχήμα σιδερένιας ράβδου. Το πάχος του ήταν τόσο, ώστε η χούφτα ενός ανδρικού χεριού να μπορεί να πιάσει έξι από αυτούς. Έτσι εκ του δράττω (όσους οβολούς μπορούσε να αδράξει η παλάμη) προκύπτει η λέξη δραχμή.

Για αιώνες η δραχμή ήταν ένα από τα νομίσματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου, αφού αρκετές πόλεις-κράτη εξέδωσαν νομίσματα με το όνομα αυτό, με πιο γνωστά το αργυρό δίδραχμο του Φείδωνα, το Αθηναϊκό τετράδραχμο και το τετράδραχμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Στα σύγχρονα χρόνια, η πρώτη φορά που νόμισμα με την ονομασία «δραχμή» προτάθηκε για το νέο κράτος, ήταν το 1822, όμως δεν έγινε πράξη παρά μόνο λίγο μετά την έλευση του Όθωνα και την ανάρρησή του στον θρόνο του Βασιλείου της Ελλάδας, το 1833.

Τα ηλεκτρικά όνειρα της κινεζικής αυτοκινητοβιομηχανίας


Το Πεκίνο βλέπει την αγορά ηλεκτρικών οχημάτων ως ευκαιρία να ανταγωνιστεί τις παραδοσιακές αυτοκινητοβιομηχανίες της Δύσης. Οι κρατικές επιδοτήσεις, το αυξημένο κόστος και η μάχη για την απόκτηση τεχνολογικής υπεροχής.

Lex

Η Κίνα μπορεί να μαθαίνει τεχνικές από τη Δύση, αλλά τις προσαρμόζει στην τοπική κουλτούρα. Αυτό συμβαίνει και με τα ηλεκτρικά οχήματα.
Το Σαββατοκύριακο, ένα στέλεχος της κινεζικής βιομηχανίας ανέφερε πως το ευρωπαϊκό χρονοδιάγραμμα για τη «διακοπή των πωλήσεων των παραδοσιακών βενζινοκίνητων αυτοκινήτων» θα εφαρμοστεί και στην Κίνα. Προέβλεψε ότι εξαιτίας αυτού, θα ακολουθήσει περίοδος «αναταράξεων».
Έχει δίκιο, θα υπάρξει ανταγωνισμός για την απόκτηση υπεροχής.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα με την ατμοσφαιρική ρύπανση σημαίνει πως έχει κίνητρο να δώσει ώθηση στην ηλεκτροκίνηση. Βλέπει επίσης τον εξηλεκτρισμό ως μια ευκαιρία για την εγχώρια αγορά αυτοκινήτου να καλύψει την απόσταση από τις παραδοσιακές δυτικές αυτοκινητοβιομηχανίες.
Είναι ήδη η μεγαλύτερη αγορά ηλεκτρικών οχημάτων στον κόσμο, με 1,2% πωλήσεις ηλεκτρικών αυτοκινήτων την προηγούμενη χρονιά, σύμφωνα με τη UBS.

Mετά την ΔΕΘ Μητσοτάκη (πράξη πρώτη)


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Στηριζόμενος στην πικρή σοφία της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης που (πλην 1981/1985, 1996 και 2015/2015) αλλάζει τις Κυβερνήσεις με βάση την εκλογική συμπεριφορά «Φύγε εσύ! Έλα εσύ!», ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέβηκε φέτος στην ΔΕΘ με την «υποχρέωση» να δείξει πειστική ετοιμότητα για διακυβέρνηση. Και τούτο μετά από ένα πέρασμα Τσίπρα που (με βάση και την εντεινόμενη εικόνα αποδοχής/στήριξης της σημερινής Κυβέρνησης από τους έξω – όλους, δε) χαρακτηρίσθηκε από μια αίσθηση «Πρόσω ήρεμα».
Στην ΔΕΘ, οι πολιτικοί αρχηγοί αναμετριούνται και κρίνονται από την συνέντευξη Τύπου. Ήδη όμως να σημειωθεί ότι στην τυπική ομιλία προς τις παραγωγικές τάξεις ο Μητσοτάκης έκανε μιαν επιλογή: να κρατηθεί όσο άντεχε μακριά από την χαλαρή υποσχεσιολογία, αλλά και να μην δώσει μεθαύριο – άμα κληθεί να κυβερνήσει, εννοείται – λαβή σε κατηγορία για αυτοδιάψευση, εύκολη τουλάχιστον. Έτσι, έδωσε ένα περίγραμμα έτοιμου/πλήρους κυβερνητικού προγράμματος (έτοιμα οργανωτικά νομοσχέδια για Κυβέρνηση και Διοίκηση, φορολογικές ελαφρύνσεις, στροφή στους νέους). Όμως για παράδειγμα, γνωρίζοντας ότι για τις επόμενες δεκαετίες η Ελλάδα θα κυβερνάται υπό επιτήρηση, πρόσεξε να μην «τάξει» επαναδιαπραγμάτευση Μνημονίων/μετα-Μνημονίων, αλλά να πει ότι θα προτείνει στους «εταίρους» – αυτός –  «μια καλύτερη συμφωνία» , βασιζόμενη δε σε ρήτρα ανάπτυξης. 
Ύστερα, στα καίρια φορολογικά, αναφέρθηκε βέβαια στα περί μειώσεως του ΕΝΦΙΑ κατά 30% σε δυο χρόνια, στα περί αρχικού συντελεστή εισοδήματος στο 9% και φόρου μερισμάτων στο 5%, πλην όμως τα συνέδεσε όλα αυτά τα ωραία με κάτι σαν έκκληση για φορολογική συμμόρφωση εδώ η αίθουσα του χάρισε πολύ χαλαρό χειροκρότημα), συμπληρώνοντας βέβαια παρακάτω ότι θα τιμήσει την νομολογία του ΣτΕ περί παραγραφής των φορολογικών (εδώ, το χειροκρότημα από το «ιδιαίτερο» κοινό της ΔΕΘ ζωντάνεψε).  

Άνθρωποι και μηχανές


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Έφης Τριήρη

Ο διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank, Τζον Κράιαν, είχε πρόσφατα δηλώσει πως ένας «μεγάλος αριθμός» εργαζομένων θα χάσει τελικά τη δουλειά του, καθώς η τεχνολογία καθιστά τον ρόλο του παρωχημένο. Σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Φραγκφούρτη, ο κ. Κράιαν υποστήριξε πως πολλοί υπάλληλοι θα πρέπει να προετοιμάζονται για να βρουν κάποια άλλη εργασία.
«Στις τράπεζές μας έχουμε ανθρώπους που συμπεριφέρονται σαν ρομπότ, κάνοντας μηχανικά πράγματα, αύριο θα πρέπει να έχουμε ρομπότ που θα συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι» δήλωσε ο κ. Κράιαν.
Άραγε, θα μπορέσουν τα ρομπότ να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη συναισθηματική νοημοσύνη και την ανθρώπινη δημιουργικότητα; Τα ρομπότ συμβάλλουν στην αύξηση της παραγωγικότητας εργασίας, αλλά τίθενται ερωτηματικά για το εάν θα μπορέσουν να φθάσουν το ανθρώπινο επίπεδο λήψης αποφάσεων. Επιπλέον, μπορούν να υποκαταστήσουν θέσεις εργασίας, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται; Για παράδειγμα, έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το LinkedIn, με 1.000 εκπροσώπους της Wall Street, έδειξε ότι ένα 25% ανησυχεί ότι θα χάσει τη θέση εργασίας του από την αυτοματοποίηση. 
Ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ είχε πει ότι δεν πρέπει να μας τρομάζουν τα ρομπότ, αλλά το σημερινό σύστημα που δεν οδηγεί στην ευημερία των πολιτών, αλλά σε οικονομική ανισότητα. Το ζήτημα είναι ποιος θα καρπώνεται τον παραγόμενο πλούτο από τη δουλειά των ρομπότ. «Αν οι μηχανές παράγουν όλα όσα χρειαζόμαστε, το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από το πώς όλα αυτά θα μοιράζονται στους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να ζούμε ευτυχισμένοι εάν ο πλούτος που παράγει η μηχανή μοιράζεται σε όλους, ή θα μπορούσαμε να καταλήξουμε φτωχοί εάν οι ιδιοκτήτες της μηχανής συσσωρεύσουν τα κέρδη τους ενάντια στην αναδιανομή του πλούτου».

Η παγίδα του χρέους

analyst



Εάν δεν θέλουμε να διατηρήσουμε μία ελπίδα που θα παρατείνει απλά την οδύνη που βιώνουμε, θα ήταν καλύτερα να αποδεχθούμε πως η ανάπτυξη αποτελεί μία ουτοπική προοπτική – ενώ ασφαλώς δεν θα προέλθει από τις ιδιωτικοποιήσεις ή από την απελευθέρωση του επαγγέλματος της κομμώτριας και του φαρμακοποιού.
.
«Οι δυνατοί έχουν θέληση και οι αδύναμοι έχουν ελπίδα – η οποία, κατά τον Αριστοτέλη, δεν είναι τίποτα άλλο από το όνειρο ενός ξύπνιου, ενώ κατά το Νίτσε το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο, αφού απλά παρατείνει την οδύνη που βιώνει«.
του Άρη Οικονόμου
Άποψη
Ακούγεται συχνά ότι μία χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει ποτέ από την παγίδα του χρέους, λόγω των επιτοκίων δανεισμού της – κάτι που δεν απαιτεί μία πολύπλοκη ανάλυση για να διαπιστωθεί, αλλά την απλή λογική, έτσι όπως αυτή αναφέρεται στα εισαγωγικά μαθήματα της μακροοικονομίας. Στα πλαίσια αυτά υπάρχει ο εξής μαθηματικός τύπος:
281
Ο τύπος αυτός φαίνεται δύσκολος στην κατανόηση του, αλλά είναι ουσιαστικά εξαιρετικά απλός, αρκεί να γνωρίζει κανείς τα παρακάτω: Β = το συνολικό δημόσιο χρέος μίας χώρας, Υ = ΑΕΠ, G = ετήσιες δαπάνες του προϋπολογισμού, Τ = ετήσια έσοδα του προϋπολογισμού, r = πραγματικό επιτόκιο, g = πραγματική αύξηση του ΑΕΠ, t = ένα ορισμένο έτος, t-1 = το αμέσως προηγούμενο έτος. Με τη λέξη «πραγματικό» εννοούμε πάντοτε το ονομαστικό, το αριθμητικό δηλαδή, αφαιρουμένου του πληθωρισμού. Στο μαθηματικό τύπο (εξίσωση) τώρα τα εξής:

Πώς συμπεριφέρεται ο ηγέτης στα δύσκολα


Σε περιόδους κρίσεων και μετασχηματισμών θα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να διατηρείται ακμαίο το ηθικό των ανθρώπων της εταιρείας ή του οργανισμού.

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος


Η κρίση είναι εδώ και θα μείνει για αρκετό καιρό. Παράλληλα, πέρα από τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργεί στις επιχειρήσεις, κλονίζει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών και, βεβαίως, διαβρώνει το ηθικό των εργαζομένων σε μία επιχείρηση, οιουδήποτε μεγέθους και αν είναι αυτή.

Συνεπώς, το ζωτικό ερώτημα που πρέπει να θέσει ένας ηγετικός μάνατζερ είναι αυτό του αν η επιχείρηση «περπατάει» ή μήπως παραπαίει. Ένα πρόσφορο μέσο για να απαντήσετε στην ερώτηση αυτή είναι να ρωτήσετε ο ίδιος τον εαυτό σας ποια είναι η πιο χαρακτηριστική αντίδραση των υπαλλήλων σας, σε όλα τα επίπεδα, όταν κάτι δεν πάει καλά. Πώς συμπεριφέρονται και πώς σκέπτονται; Αδιαφορούν; Προβαίνουν σε κάποιες ενέργειες; Λένε κάτι σε κάποιον; Προβληματίζονται; Μπορούν να ενεργήσουν θετικά;

Το τελευταίο αυτό ερώτημα είναι πολύ σημαντικό. Διότι, πριν ένας υπάλληλος ενεργήσει θετικά –και, ως εκ τούτου, αποδοτικά– για την εταιρεία σας, πρέπει να υπάρχουν τέσσερις βασικές συνθήκες. Ο υπάλληλος πρέπει: α)να είναι ικανός να ενεργεί –και αυτό προϋποθέτει ότι έχετε επιλέξει υπαλλήλους με τα κατάλληλα προσόντα· β) να γνωρίζει τί ενέργεια απαιτείται –και αυτό σημαίνει ότι έχετε καθαρά διαγράψει τα καθήκοντά του· γ) να αισθάνεται αρκετά ασφαλής όταν προβαίνει σε μία συγκεκριμένη ενέργεια –και αυτό προϋποθέτει ότι ξέρετε πώς να αναθέτετε μία εργασία στους άλλους και δ) να θέλει να ενεργήσει.

Αυτό το τελευταίο είναι όλο το μυστικό της «ζωτικής σπίθας». Πρέπει εσείς να δημιουργείτε, κάθε τόσο, ένα έναυσμα που μεταβάλλει ένα άθροισμα ατόμων σε κοπάδι τίγρεων, που όχι μόνον τραγανίζουν τα προβλήματα όταν τα συναντούν, αλλά βρυχώνται για περισσότερα! Οι υπάλληλοι πρέπει να θεωρούν την εργασία σας δική τους. Με άλλα λόγια, πρέπει να δημιουργήσετε μεταξύ των υπαλλήλων σας το συναίσθημα ότι είναι προσωπικά αναμειγμένοι στην επιχείρηση. Δεν θέλετε να εργάζεται μόνον ο νους τους για εσάς. Θέλετε να σάς υπηρετούν και τα συναισθήματά τους.

Κρυφή παγίδα «made in USA» στους φοροελέγχους


Το καλοκαιρινό επιτόπιο σαφάρι για τις αποδείξεις και τα πιο... εκλεπτυσμένα «κόλπα» της Εφορίας που εφαρμόζονται σταδιακά. Σε ρόλο Μεγάλου Αδελφού οι ελεγκτές. Πώς λειτουργεί το «βαρύ πυροβολικό» των έμμεσων τεχνικών ελέγχου.

του Βαγγέλη Π. Μιχελινάκη*

Το καλοκαίρι που πέρασε δεν ήταν λίγοι οι επιχειρηματίες, κυρίως στον χώρο της εστίασης και του τουρισμού, που έχασαν τον ύπνο τους λόγω των επιτόπιων φορολογικών ελέγχων που πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλη κλίμακα, με σκοπό κυρίως να εντοπιστούν παραβάσεις ως προς την έκδοση φορολογικών στοιχείων και να επιβληθούν βεβαίως οι ανάλογες κυρώσεις.
Δεν ήταν σπάνιες και οι περιπτώσεις επιβολής κυρώσεων επί ανύπαρκτων παραβάσεων, καθώς οι αλλεπάλληλες αλλαγές των τελευταίων ετών έχουν καταστήσει δυσχερή τον προσδιορισμό του τι συνιστά παράβαση και τι όχι.
Έτσι σε πολλές περιπτώσεις και οι εφοριακοί υπάλληλοι υποπίπτουν σε λάθη, με αποτέλεσμα οι φορολογούμενοι να εμπλέκονται σε μία απίστευτη ταλαιπωρία να αποδείξουν το δίκιο τους, ή να επιβαρύνονται συνειδητά ή εν αγνοία τους με κυρώσεις τις οποίες θα μπορούσαν να έχουν αποφύγει.
Ωστόσο ο επιτόπιος έλεγχος δεν αποτελεί πλέον τη μόνη ή την κύρια μέθοδο για τον εντοπισμό φορολογικών παραβάσεων και φοροδιαφυγής. Όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα έρχονται στο φως υποθέσεις μεγάλης κατά κανόνα φοροδιαφυγής, μέσω του ελέγχου των τραπεζικών συναλλαγών των φορολογουμένων, που αφορά βεβαίως και προηγούμενα έτη.