Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Η πολιτική του τρόμου (σε επανάληψη!)

Νέα Κρήτη


Το χρηματιστήριο γνωρίζει έντονες διακυμάνσεις στο πλαίσιο μιας πτωτικής πορείας, τα επιτόκια δανεισμού της χώρας "τρελάθηκαν", ο διεθνής Τύπος βλέπει μια περίοδο ακυβερνησίας, ο τρόμος του της εξόδου της χώρας από το ευρώ (του γνωστού Grexit) αναδύεται εκ νέου και γνωστοί διεθνείς οίκοι αξιολόγησης πυροδοτούν με τις προβλέψεις τους το κλίμα αβεβαιότητας που, κατά τις εκτιμήσεις τους, πρόκειται να έρθει στη χώρα ενόψει των πιθανών εκλογών και της ενδεχόμενης εναλλαγής της εξουσίας.
Οι ένθερμοι οπαδοί του Grexit υποβαθμίζουν όμως, για πολλοστή φορά, το κόστος μιας τέτοιας επιλογής σε όρους οικονομικούς για την ΕΕ και ιδίως για τα κράτη-μέλη της, τα οποία έχουν δανείσει άμεσα ή έμμεσα 240 δις ευρώ στην χώρα. Επίσης, δε λαμβάνουν υπόψη τις επιπτώσεις του Grexit σε επίπεδο γεωπολιτικών εξελίξεων. Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων αποτρέπει από σκέψεις περί Grexit, λύσεων λοιπόν που κινούνται περισσότερο στη σφαίρα κερδοσκοπικών κινήσεων παρά πραγματικών επιλογών.
Αιτία όλων αυτών των (βέβαιων για κάποιους) δεινών που πρόκειται να γνωρίσει η χώρα, είναι η πιθανή απώλεια των εκλογών από την παρούσα κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλων πολιτικών δυνάμεων.
Ιδιαίτερα βεβιασμένα, πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος σχηματισμού, ευθυγραμμιζόμενοι με τις προβλέψεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης υπερπροτάσσουν την έλευση του χάους στη χώρα ενόψει των πιθανών εκλογών. Αγνοούν βέβαια ή θέλουν να φαίνεται ότι αγνοούν, το ακόλουθο απλό γεγονός:

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ ’44 (5o ΜΕΡΟΣ)

iskra

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ (Α)
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*
Λίγες ημέρες μετά τη συμφωνία της Καζέρτας τα βρετανικά στρατεύματα άρχισαν να αποβιβάζονται στην Ελλάδα. Η αντίστροφη μέτρηση προς την απελευθέρωση της χώρας είχε ήδη αρχίσει αλλά αυτό δεν οφειλόταν σε καμία βρετανική δράση. Οφειλόταν στην δράση του ΕΛΑΣ κατά των κατακτητών και φυσικά στο γεγονός ότι ο Κόκκινος Στρατός προέλαυνε στα Βαλκάνια με αποτέλεσμα τα γερμανικά στρατεύματα να κινδυνεύουν- αν δεν υποχωρούσαν έγκαιρα- να εγκλωβιστούν στο ελληνικό έδαφος.
Στην έγκαιρη- και χωρίς απώλειες- υποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την χώρα μας, η Μ. Βρετανία επένδυε πολλά που σχετίζονταν με τα ιμπεριαλιστικά της σχέδια για την μεταπολεμική Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, θέλοντας να επιβραδύνει την προέλαση του κόκκινου στρατού- δηλαδή να αυξήσει την αντίσταση που θα έβρισκε στο δρόμο του- δεν δίστασε να έρθει σε συμφωνία με την ίδια τη χιτλερική Γερμανία για την απρόσκοπτη αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αλμπερτ Σπέερ, υπουργού Πολεμικής Παραγωγής του Χίτλερ, «η συμφωνία αυτή πρωτοφανής μέχρι τότε, κι όπως γνωρίζω μοναδική σ' όλο το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, αφορούσε… τουλάχιστον, την εκκένωση από τα γερμανικά στρατεύματα της Ελλάδος, χωρίς Βρετανική ενόχληση... Και πράγματι οι Άγγλοι την ετήρησαν. Τα γερμανικά πολεμικά και μεταγωγικά, έμφορτα με στρατό απ’ τα ελληνικά νησιά πέρασαν το Φθινόπωρο του 1944 ανενόχλητα μπροστά στα μάτια των Βρετανών κι ανάμεσα από βρετανικά υποβρύχια στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο...»[1]
Η ΔΥΑΔΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
Τα βρετανικά στρατεύματα άρχισαν να αποβιβάζονται στην Πάτρα από τα ξημερώματα της 4ης Οκτωβρίου 1944. Πολύ γρήγορα αναπτύχθηκαν προς την Κόρινθο και κατευθύνονταν προς την Αθήνα. Στις 12 Οκτώβρη που απελευθερώθηκε η πρωτεύουσα από τους Γερμανούς, Άγγλοι αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν το αεροδρόμιο της Ελευσίνας και στις 14 του μηνός έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα οι πρώτες λιγοστές βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις οι οποίες τις επόμενες ημέρες ενισχύθηκαν. Στις 18 Οκτωβρίου έφτασε στην ελληνική πρωτεύουσα ο Γ. Παπανδρέου- και η κυβέρνησή του- μαζί με τον Βρετανό στρατηγό Σκόμπυ. Από εκείνη τη στιγμή και μετά στην Ελλάδα υπάρχει δυαδική εξουσία η οποία τυπικά έχει θεσμοθετηθεί με την συμφωνία του Λιβάνου, την συμμετοχή ΕΑΜιτών υπουργών στην κυβέρνηση Παπανδρέου και την συμφωνία της Καζέρτας.
Ποιες ήταν οι δύο αυτές παράλληλες και ταυτόχρονες εξουσίες; Από την μία πλευρά ήταν η πραγματική λαϊκή εξουσία που στηριζόταν στην ενεργό συμμετοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και εκφραζόταν μέσα από τα όργανα του ΕΑμικού κινήματος αντίστασης: Δηλαδή το ΕΑΜ, τηνκυβέρνηση του Βουνού (ΠΕΕΑ), τον ΕΛΑΣ, την Λαϊκή Αυτοδιοίκηση και τη Λαϊκή Δικαιοσύνη και όλες τις υπόλοιπες λαϊκές οργανώσεις. Από την άλλη πλευρά ήταν η εξουσία της αστικής τάξης που εκφραζόταν από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Αυτή η εξουσία δεν έχει καμία δύναμη πλην εκείνης που της έδιναν η ανοχή του ΕΑΜικού κινήματος και φυσικά τα βρετανικά στρατεύματα που είχαν εισέλθει στη χώρα.

ΟΙ ΗΠΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

iskra


ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ ΡΩΣΙΑ, ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, ΙΡΑΝ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΡΟΛΟ
Οι ΗΠΑ επιχειρούν να οδηγήσουν σε μακρόχρονη οικονομική κρίση της Ρωσία, η οποία να μετατραπεί και σε πολιτική κρίση με την κατάρρευση του καθεστώτος Πούτιν και την εγκατάσταση αμερικανών ανδρείκελων στο Κρεμλίνο τύπου Γέλτσιν.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επαναλάβουν με τη Ρωσία του Πούτιν, ό,τι, περίπου, έκαναν με την πάλαι-ποτέΣοβιετική Ένωση, την οποία οδήγησαν σε κατάρρευση, μετά το βούλιαγμα των τιμών του πετρελαίου, το οποίο ξεκίνησαν, όπως τώρα σε συνεργασία με τον ΟΠΕΚ, το 1986.
Στο στόχαστρο των ΗΠΑ μέσα από τη βουτιά των πετρελαϊκών τιμών δεν είναι μόνο η Ρωσία αλλά και δύο άλλοι αντίπαλοι της αμερικανικής πλανητικής στρατηγικής: η Βενεζουέλα και το Ιράν.
Δηλαδή, με ένα σμπάρο όχι μόνο δύο αλλά τρία τρυγόνια.
Έγκυροι αναλυτές των διεθνών εξελίξεων τόνιζαν στην ότι το 2014 δεν είναι 1990 και ότι είναι πολύ αμφίβολο αν οι ΗΠΑ θα μπορέσουν αν επιτύχουν τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις τους.
Οι ίδιοι αναλυτές τόνιζαν ότι η αμερικανική στρατηγική είναι παρακινδυνευμένη διότι η μεγάλη πτώσητων πετρελαϊκών τιμών θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην δυνατότητα των ΗΠΑ για άντληση φυσικού αερίου και πετρελαίου από εγχώριες πηγές, ενώ σημείωναν με έμφαση ότι οι ΗΠΑ σε αντίθεση με τη δεκαετία του ’80 και του ’90, χάνουν συνεχώς έδαφος στην παγκόσμια σκηνή τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά και στρατιωτικά.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ο ηγέτης της μασονικής στοάς P2 Λίτσιο Τζέλι

Το Ποντίκι


Αφιέρωμα: Μυστικές Οργανώσεις

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Οι υποθέσεις που δεν έχουν εξιχνιαστεί από τη Δικαιοσύνη αλλά και από απτές δημόσιες αποδείξεις, θα μένουν πάντα στο έλεος συνωμοσιολογικών προσεγγίσεων. Η ιστορία έχει να επιδείξει πλήθος παρόμοιων περιπτώσεων που χάσκουν ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, αλλά και πολλές υποθέσεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας δίχως να πείθουν κανέναν είτε με την αιτιολόγησή τους είτε με την αποσιώπησή τους.

Από την άλλη, παρακολουθώντας κάποιος διάφορες ιστορίες και συμβάντα, σχηματίζει το δίχως άλλο την εντύπωση ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας…

Παραμονή στα πάτρια εδάφη

Στην περίοδο του ισπανικού Εμφυλίου υπήρχε ένα κάθαρμα που μακροημέρευσε δυστυχώς, ο φασίστας Λίτσιο Τζέλι, ο οποίος πολέμησε ως εθελοντής στις τάξεις του φασιστικού Τάγματος των Μελανοχιτώνων υπό την ηγεσία του Φράνκο. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Τζέλι έδρασε ως σύνδεσμος ανάμεσα στους φασίστες του Μουσολίνι και τους ναζί. Η δράση του εκείνη την περίοδο επικεντρωνόταν στις επαφές του με τη μεραρχία των SS του Χέρμαν Γκέρινγκ.

Κώστας Βάρναλης, “ο ποιητής της εργατιάς”

info-war


Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν χωρίς τον Κώστα Βάρναλη και η ελεύθερη ΕΡΤ, πραγματοποίησε ένα αφιέρωμα για τον ποιητή της εργατιάς που έγραψε για αυτούς που νιώθουν την εκμετάλλευση, για τους Άθλιους του εικοστού αιώνα, και το πλήρωσε με απόλυση από την δουλειά του, εξορίες και φυλακές.
Η ποίηση του Βάρναλη είναι οικουμενική και πανανθρώπινη και ταυτόχρονα λαϊκή: «γιατί η τέχνη», όπως γράφει ο ίδιος, «αποτείνεται στο μεγάλο σύνολο. Η μεγάλη τέχνη είναι Λαϊκή». Όμως στο έργο του Βάρναλη η λαϊκότητα συνοδεύεται από ποιότητα. Είναι ο ποιητής των Μοιραίων και του Κυρ Μέντιου, ο λογοτέχνης που…απήγαγε τον Σωκράτη  με την πένα του του και τον ταξίδεψε στους αιώνες της Ιστορίας, για να μας χαρίσει μια αληθινή απολογία του, που κορυφώνεται με όσα θάκανε αν η εξουσία τον άφηνε να ζήσει
 «Γι΄ αυτά που δίδαξα, θα’πρεπε να με κάνετε χρυσόνε και να με προσκυνάτε. Γι΄ αυτά που θα΄κανα αν ζούσα θα΄πρεπε με το δίκιο σας όχι να με σκοτώσετε μοναχά, μα να με κοπανίσετε ζωντανό μέσα στο γουδί, όπως ο τύραννος Νέαρχος θα κοπανίσει το Ζήνωνα τον Ελεάτη, για να μάθει να διδάσκει την αρετή όσο θέλει, μα να μη μιλάει για την παλιανθρωπιά των αρχόντων…».

Η Google στο στόχαστρο των γερμανών εκδοτών

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Ξεχείλιζαν υποκρισία το σκεπτικό του ψηφίσματος της 27ης Νοεμβρίου και οι συνοδευτικές δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων με το οποίο δινόταν το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακόμη και να διατάξει την διάσπαση της Google. Η δημοφιλής μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο βρίσκεται στο μικροσκόπιο της επιτροπής ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εδώ και περισσότερα από πέντε χρόνια, αν και προϊόντος του χρόνου επιδείνωνε συνεχώς την θέση της…
Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει από τις ευρωπαϊκές αρχές η Google είναι τρεις.Περισσότερο γνωστή εξ αυτών είναι η επιμονή των ευρωπαϊκών αρχών πως το «δικαίωμα στη λήθη» δεν εφαρμόστηκε μέχρι τέλους. Με τον όρο «δικαίωμα στη λήθη» περιγράφεται η υποχρέωση που ανέλαβε η Googleνα σβήσει από την μηχανή αναζήτησης προσωπικά δεδομένα χρηστών που αφορούσαν το παρελθόν. Η ίδια η αξίωση, παρότι θεμιτή από τη σκοπιά της διαφύλαξης των προσωπικών δεδομένων, ήταν εξ αρχής προβληματική μιας και η μηχανή αναζήτησης δεν ήταν ο δημιουργός της επίμαχης είδησης ή του γεγονότος, αλλά η διαμεσολαβητική υπηρεσία που την ανέσυρε, με τους κατάλληλους αλγόριθμους, μέσα από το χάος του διαδικτύου και την έκανε προσβάσιμη στον χρήστη. Ακόμη δηλαδή κι αν η Google κατάφερνε να μην εμφανίζεται το αποτέλεσμα μετά την αναζήτηση του χρήστη, πχ μια καταδίκη σε φυλακή ή για μια απάτη, η πρωτογενής αναφορά στην εφημερίδα δεν μπορούσε να σβηστεί. Παρέμενε, απλώς μη προσπελάσιμη από μηχανή αναζήτησης. Η ΕΕ έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα σε αυτό το δύσκολο σταυρόλεξο γιατί αφού η Google συμμορφώθηκε με τις σχετικές υποδείξεις, διαχειριζόμενη 30 εκ. σχετικά αιτήματα διαγραφής συνδέσμων μέχρι τις 30 Αυγούστου 2014, η απαίτηση επεκτάθηκε παγκόσμια, με τις Βρυξέλλες να ζητούν την διαγραφή όχι μόνο από τους ευρωπαϊκούς ιστότοπους της εταιρείας, αλλά και τους αμερικάνικους, στο Google.com.Αίτημα που προφανώς προσέκρουε σε διαφορετικές νομοθεσίες…
Πρώτη μηχανή αναζήτησης και με διαφορά

Ντιρκ Μιούλερ: "Θα ξεπουληθούν τα κοιτάσματα της Ελλάδας"

Νέα Κρήτη


Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ -γνωστός και ως «Mr. Dax»- στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.
Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο Ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την Ελληνική Οικονομία ώστε τα Ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.
Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».   
Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι Ευρωπαϊκό πρόβλημα.
Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας.

Πώς και γιατί δημιουργήθηκε το ευρώ;

Νέα Κρήτη


Η μελέτη του παρελθόντος μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα το παρόν. Το ευρώ χρησιμοποιείται καθημερινά από περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους, ενώ το ενδεχόμενο ή μη διάσπασης του  κυριαρχεί ξανά στα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ.
Άρθρο-έρευνα του Πάνου Παναγιώτου*
Πώς, όμως, δημιουργήθηκε το ευρώ και ποιος ήταν ο αρχικός στόχος του;  Ποια είναι η πραγματική ιστορία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και τι μας φανερώνει για το πόσο πιθανό είναι οι Ευρωπαίοι να το αφήσουν να διασπαστεί;
Το 2009, εν όψει του εορτασμού των είκοσι ετών από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, η Γερμανία έδωσε στη δημοσιότητα μία σειρά απόρρητων εγγράφων που κανονικά δε θα αποχαρακτηρίζονταν από απόρρητα μέχρι το 2020. Στον απόηχο αυτής της κίνησης προχώρησε στον αποχαρακτηρισμό σχετικών απόρρητων εγγράφων και η Βρετανία, για να ακολουθήσει η Γαλλία, η Ρωσία και οι ΗΠΑ.
Η μελέτη αυτών των αποχαρακτηρισμένων απόρρητων εγγράφων που χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίας του '80, αποκαλύπτει ότι στο σχεδιασμό της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης τα ιδιοτελή συμφέροντα των ισχυρότερων κρατών επισκίασαν εξ αρχής αυτά των υπόλοιπων και ότι η δημιουργία του ενιαίου νομίσματος εξελίχτηκε σε μία πράξη συνδιαλλαγής η οποία ελάχιστα έλαβε υπόψη της την πραγματική οικονομική κατάσταση και τις ρεαλιστικές προοπτικές ανάπτυξης και προόδου των ευρωπαϊκών κρατών εντός μίας νομισματικής ένωσης.
Καταλύτης των εξελίξεων στάθηκε το αίτημα της Δυτικής Γερμανίας για επανένωση της με την Ανατολική κάτι που για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες και ιδιαίτερα τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ και το Γάλλο πρόεδρο Μιτεράν ανέγειρε το 'Γερμανικό Ερώτημα' που μετουσιώνονταν στο φόβο της δημιουργίας μίας Μεγάλης Γερμανίας στην καρδιά της Ευρώπης, η οποία θα είχε εθνικοσοσιαλιστική ταυτότητα που σε συνδυασμό με το μέγεθος, την εμπορικ

Κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων στην Ελλάδα λόγω λιτότητας

tvxs


Χρειάστηκε μόλις μία πενταετία λιτότητας για να υποβαθμιστούν σε όλες τους τις εκφάνσεις τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία έκθεσης  που έδωσε την Πέμπτη στη δημοσιότητα η Διεθνής Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (FIDH).
Οι συντάκτες της έκθεσης που φέρει τίτλο «Υποβαθμίζοντας τα Δικαιώματα - Το κόστος της λιτότητας στην Ελλάδα», υπογραμμίζουν, μεταξύ άλλων, πως «από το 2009, που η οικονομική κρίση χτύπησε την Ελλάδα και υιοθετήθηκαν τα μέτρα λιτότητας τα οποία θα έσωζαν τη χώρα από την οικονομική κατάρρευση, τα ανθρώπινα δικαιώματα τέθηκαν υπό αμφισβήτηση και παραβιάστηκαν, και η δημοκρατία έχει γίνει πιο φτωχή».
Η FIDH υπογραμμίζει πως την ευθύνη για την κατάσταση αυτή φέρουν, όχι μόνον οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και η τρόικα, επειδή ακριβώς επέβαλαν πολιτικές σκληρής λιτότητας. «Η τρόικα δεν είναι ένα κενό κέλυφος», επισημαίνουν με νόημα οι συντάκτες της έκθεσης.
Και προσθέτουν: «Η Ελλάδα απεικονίζεται ως μια χώρα, όπου τα δικαιώματα βάλλονται ανοικτά. Αυτό γίνεται αισθητό όχι μόνο σε τομείς όπως η εργασία και η υγεία, στους οποίους το κράτος επέβαλε μέτρα λιτότητας που είχαν αρνητικές επιπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά είναι ορατό και στην περιστολή των θεμελιωδών ελευθεριών, όπως η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης ή το δικαίωμα της έκφρασης τής διαφωνίας μέσω μιας ειρηνικής δημόσιας διαδήλωσης».

Το αναπτυξιακό Κράτος των χωρών της Ανατολικής Ασίας



Του Στάθη Καραπάνου*
Ποικίλες είναι οι ερμηνείες που έχουν αποδοθεί κατά καιρούς στην ραγδαία οικονομική ανάπτυξη των χωρών της Ανατολικής Ασίας. Μία από τις πιο γνωστές – και ίσως μία από τις περισσότερο εύστοχες – είναι η θεωρία του αναπτυξιακού Κράτους, αρχικά διατυπωμένη από τον αμερικανό σινολόγο και πολιτικολόγο Τσάλμερς Τζόνσον. 
Σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, τα πολιτικά συστήματα των κρατών της Ανατολικής Ασίας παρουσιάζουν διάφορα κοινά στοιχεία, αν και με διαφορετικές αποχρώσεις από χώρα σε χώρα. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτών των πολιτικών συστημάτων είναι η ανοικοδόμηση μιας ιδιαίτερης μορφής κρατικής διακυβέρνησης, γνωστή ως το αναπτυξιακό καπιταλιστικό Κράτος. 
Πρωταρχικό γνώρισμα αυτής της τυπολογίας Κρατών είναι η απόλυτη προτεραιότητα που δίνεται στην ανάπτυξη της χώρας, στο όνομα της οποίας υποτάσσεται κάθε απόφαση πολιτικής. Η εκβιομηχάνιση της οικονομίας πραγματοποιείται προσελκύοντας ξένα κεφάλαια και τεχνογνωσία και βασίζεται στις εξαγωγές των προϊόντων που παράγονται. 

Η αντιμετώπιση της κρίσης από την πλευρά των πλεονασματικών χωρών

 Καθώς η κρίση του 2008 βαθαίνει, η παγκόσμια οικονομία μπαίνει σε μια τροχιά βαθιάς ύφεσης. Ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης των δύο ισχυρότερων πλεονασματικών οικονομιών του κόσμου είναι εκ διαμέτρου αντίθετος. Από τη μια πλευρά είναι η Γερμανία και από την άλλη η Κίνα. Πως αντιμετωπίζουν όμως αυτές οι δύο χώρας την παγκόσμια κρίση;
Η Γερμανία, η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, είναι μια οικονομία παραδοσιακά εξαγωγική. Για την ακρίβεια η οικονομία της Γερμανίας είναι εξαρτημένη από τις εξαγωγές. Η οικονομία της εξαρτάται δηλαδή από τη δυνατότητα των άλλων να καταναλώνουν τα προϊόντα της. Η ΕΕ, με τα ανοικτά σύνορά της και την απουσία δασμών, αποτέλεσε για δεκαετίες τον κατ’ εξοχή πελάτη των προϊόντων της. Τα ανοικτά σύνορα της ΕΕ έδωσαν τη δυνατότητα και το ζωτικό χώρο στη γερμανική βιομηχανία να αναπτυχθεί.
Η Γερμανία, ηγούμενη της ΕΕ, προωθεί τη λιτότητα σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Προσπαθεί να πλάσει μια Ευρώπη καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της. Θέλει φαινομενικά να καταστήσει όλες τις χώρες τις ΕΕ πλεονασματικές χωρίς εξαρτήσεις από δανεικά κεφάλαια. Στην πραγματικότητα αυτός είναι ένας στόχος που δεν πρόκειται να επιτευχθεί και η Γερμανία το γνωρίζει αυτό. Στην παρούσα φάση η λιτότητα δίνει το τελειωτικό χτύπημα στην όποια βιομηχανία είχε μείνει στις πιο αδύναμες χώρες της ΕΕ προς όφελος των γερμανικών επιχειρήσεων. Μακροπρόθεσμα αυτή η πρακτική, η οποία αφαιρεί πόρους από την περιφέρεια της ΕΕ αφαιρεί πελάτες από τη Γερμανική βιομηχανία. Δεν υπάρχουν ανά τον κόσμο αρκετές χώρες – καταναλωτές για την απορρόφηση των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας που παράγει η Γερμανία.

Η λαϊκή βούληση και ένα αντιλαϊκό πολιτικό σύστημα

ardin-rixi

Πίνακας του Χρήστου Μποκόρου

Του Γιώργου Καραμπελιά
Η πλειοψηφία των Ελλήνων, δείχνοντας μία σημαντική ωριμότητα που καταγράφεται σε δεκάδες δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου, υποστηρίζει, σε ποσοστά που φθάνουν ή ξεπερνούν το 60%, πως η χώρα δεν πρέπει να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές με την ευκαιρία της εκλογής Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Μόνον ένα 20 ή 30% υποστηρίζει το αντίθετο. Από τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ένα σημαντικός αριθμός των ψηφοφόρων τους, από 30 έως 50%, συντάσσεται με την ίδια άποψη. Και αυτό όχι προφανώς γιατί υποστηρίζουν πλειοψηφικά τη συγκυβέρνηση Ν. Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ, από την οποία έχουν υποστεί τα πάνδεινα, αλλά διότι θεωρούν εσφαλμένητην πυροδότηση εκλογικής αντιπαράθεσης αυτή τη στιγμή. Και αυτό καταδεικνύεται και εκ του αντιθέτου: από το γεγονός ότι, την ίδια στιγμή, τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης συγκεντρώνουν με το ζόρι 30% της πρόθεσης ψήφου στις ίδιες δημοσκοπήσεις. Δηλαδή, οι Έλληνες δεν υποστηρίζουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης αλλά αρνούνται και τη λογική των εκλογών που προβάλλει η αντιπολίτευση!
Να «αλλάξουμε» τον ίδιο το λαό!
Απέναντι σε αυτή την ξεκάθαρη λαϊκή βούληση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, κατεξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ, οι ΑΝ.ΕΛ., η ΔΗΜΑΡ και η Χ.Α., επιμένουν πως αυτοί ξέρουν καλύτερα από τον λαό και, για να τον… σώσουν, θα πρέπει να προκληθούν εκλογές με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής! Για τους ναζί της Χ.Α. κάτι τέτοιο δεν είναι άτοπο μια και, σύμφωνα με την αντίληψή τους, μόνον εκλεκτοί (!) –όπως ο Κασιδιάρης και ο Μιχαλολιάκος– μπορούν να αποφασίσουν στη θέση του όχλου. Ίσως και το ΚΚΕ μέσα από τη λογική της φωτισμένης πρωτοπορίας, από την άλλη άκρη, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάτι τέτοιο. Τι γίνεται όμως με εκείνα τα κόμματα, ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, που θέλουν να εμφανίζονται ως άμεσοι εκφραστές της λαϊκής αγανάκτησης και βούλησης; Η αντίφαση είναι τόσο μεγάλη ώστε καθίσταται σκανδαλώδης και αποκαλύπτει εν τέλει τη φύση του πολιτικού συστήματος. Οι πολιτικοίγράφουν στα παλαιά τους υποδήματα το «πόπολο». Η αντιπολίτευση πράττει, χωρίς αιδώ, αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορεί την κυβέρνηση: αντιπαραθέτει ανοιχτά το Κοινοβούλιο και τον αριθμό των βουλευτών στη… λαϊκή βούληση! Εξάλλου, το ίδιο έκαναν από άλλη πλευρά και οι κυβερνητικοί εταίροι. Οι τελευταίοι, εκκινώντας από τη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών, να αποφύγουν τις εκλογές αυτή τη στιγμή, προσπάθησαν να τους εκβιάσουν, να επιβάλουν έναν πρόεδρο χωρίς καμία ευρύτερη συναίνεση στο λαϊκό σώμα και, κινδυνολογώντας, να επιτύχουν, μέσω της προεδρικής εκλογής, λευκή επιταγή για όσα έχουν ακόμα να παραχωρήσουν στην τρόικα. Εν ολίγοις, και αυτό είναι το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε, «βλάπτουν και οι δύο την Συρία το ίδιο».

"CAMEL(S)" όχι τα τσιγάρα.....Η μεθοδολογία...

the Crypt of Banking News


Από τη Νούλα Χρυσοχοϊδου
Το Νοέμβριο του 1979, το Ενιαίο Σύστημα Αξιολόγησης των Χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων προτάθηκε από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Ελέγχου Χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων. Η Ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ , το υιοθέτησε πρώτη και ακολούθησαν οι υπόλοιποι τραπεζικοί οργανισμοί των ΗΠΑ, ενώ με την πάροδο του χρόνου εφαρμόστηκε και διεθνώς και αναδείχθηκε ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία αξιολόγησης και εσωτερικής εποπτείας για την φερεγγυότητα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Η μεθοδολογία Camels, ήταν αυτή που έκανε ευρέως γνωστό το σύστημα UFIRS, ενώ αρχικά οι δείκτες ήταν πέντε, προστέθηκε και η έκτη (s) που ήταν αυτή της ευαισθησίας στις μεταβολές της αγοράς. Αυτό συνέβη λόγω των εξελίξεων στον τραπεζικό τομέα που επέβαλαν την ενσωμάτωση του το 1997.
Αρχικά εφαρμόστηκε στη Β.Αμερική με σκοπό την αξιολόγηση των αμερικάνικων εμπορικών τραπεζών το οποίο αποτελεί το βασικότερο εργαλείο αξιολόγησης για την κατάταξη των περίπου 8.500 τραπεζών στις ΗΠΑ. Η χρήση της μεθοδολογίας Camels,  πέραν του αποτελέσματος της για τις δυνατότητες της κάθε τράπεζας σε σχέση με τις υπόλοιπες τράπεζες του κλάδου, δίνει τη δυνατότητα να προσδιοριστούν τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία τους.  Φυσικά, η κατάταξη των υπό εξέταση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνεται όχι μόνο επί της συνολικής τους εικόνας αλλά και για τον κάθε ξεχωριστό αριθμοδείκτη. Η ανάλυση των δεικτών Camels βασίζεται σε στοιχεία που συλλέγονται κυρίως από τις παρακάτω πηγές πληροφόρησης:
 Ετήσια Αποτελέσματα Χρήσης
 Ετήσια Έκθεση Πεπραγμένων
 Εποπτικές αναφορές που υποβάλλονται από τις τράπεζες προς την κεντρική τράπεζα
 Αναφορές της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου των τραπεζών και των ορκωτών λογιστών που ελέγχουν τις οικονομικές τους καταστάσεις

Η τρομολαγνεία και οι εξωτερικές παρεμβάσεις θα φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα



Του Μελέτη Μελετόπουλου*
Διερωτάται κανείς αν ο Γιούνκερ και ο Μοσκοβισί, που αντίθετα με κάθε κανόνα παρενέβησαν στην ελληνική εσωτερική πολιτική σκηνή υπέρ της κυβέρνησης, αγνοούν πλήρως τον τρόπο που σκέπτεται ο Ελληνικός λαός ή μήπως είναι… οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ.
Διότι η παρέμβασή τους μόνον να εξοργίσει μπορεί και τους πιό μετριοπαθείς. Και να τους εξωθήσει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ ακόμη κι αν δεν σκόπευαν.
Αλλά υπάρχει και μία άλλη περίπτωση: μία νίκη του ΣΥΡΙΖΑ να τους δώσει το άλλοθι γιά να αρνηθούν οποιαδήποτε ρύθμιση του ελληνικού χρέους, που θα έπληγε τα συμφέροντα των τοκογλύφων. Υπενθυμίζω επ’ αυτού το εξής περιστατικό: στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 1920, κέρδισε η αντιβενιζελική παράταξη, η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις. Βασική προεκλογική της εξαγγελία ήταν η επιστροφή του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου. Όταν σχηματίστηκε η πρώτη αντιβενιζελική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Δημήτριο Ράλλη στις 4 Νοεμβρίου, ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να προκηρύξει δημοψήφισμα με θέμα την επιστροφή του Κωνσταντίνου.

Ανάλυση Κάποιων Μέτρων Οικονομικής Ανασυγκρότησης

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου
Σε αυτό το άρθρο αναλύω περαιτέρω κάποια από αυτά τα μετρά και εξηγώ τον ρολό του κράτους σε ένα τέτοιο σχέδιο.

1. Δημόσιος Έλεγχος του Χρηματοπιστωτικού Τομέα
Ο δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού τομέα πρέπει να επεκταθεί με την δημόσια κτήση και διοίκηση των χρηματοοικονομικών οργανισμών που λειτουργούν με την δημιουργία δανείων και την προσφορά καταδυτικών προϊόντων που καλύπτονται με την άντληση δημοσίου χρήματος. Αυτή η εθνικοποίηση θα μειώσει τον κίνδυνο ασφαλιστικής κάλυψης και συγχρόνως θα αποτρέψει την πιστωτική τους επέκταση με το κίνητρο ιδιωτικού κέρδους που βασίζεται σε εκμετάλλευση της προστασίας ρευστότητας που αντλούν από την κεντρική τράπεζα με ασήμαντο κίνδυνο. Χρηματοοικονομικοί οργανισμοί που επενδύουν αποκλειστικά ίδιον και κερδοσκοπικό κεφάλαιο και δεν προσφέρουν  καταφατικά προϊόντα θα παραμείνουν ιδιωτικοί οργανισμοί.

2.  Η Δημόσια Κτήση και Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας
Η Δημόσια Κτήση και Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας είναι απαραίτητη για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί η έκδοση κρατικού χρήματος και ακίνδυνου ρευστότητας πρέπει να αξιοποιείται από κρατικό οργανισμό δημοσίας ευθύνης έναντι του συνόλου της οικονομίας αντί να βασίζεται στην εκμετάλλευση αυτού του προνομίου για ιδιωτικό συμφέρον βάσει των επιλογών των τραπεζών. Δεύτερον γιατί τα κέρδη από αυτό προνόμιο έκδοσης κρατικού χρήματος πρέπει να ανήκουν στο κράτος και το όποιο να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για την χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων. Τρίτον γιατί οι κρατικές δαπάνες επενδύσεων και εισοδηματικής προστασίας  που δεν βασίζονται σε ιδιωτικό κέρδος πρέπει να έχουν δυνατότητα χρηματοδότησης που δεν βασίζεται στις επιλογές κέρδους του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Τα Ελληνικά Κόμματα Έγιναν Πολιτικά Hedge Funds

analitis


του Πάνου Παναγιώτου* 
Τα hedge funds είναι κερδοσκοπικά κεφάλαια που ποντάρουν όχι μόνο τα δικά τους αλλά και δανεικά κεφάλαια στην άνοδο ή την πτώση των αγορών, αναλαμβάνοντας μεγάλα ρίσκα , τα οποία αν δεν αποδώσουν χρεώνονται ως απώλειες στους πελάτες τους.
Παρομοίως τα ελληνικά πολιτικά κόμματα έχουν μετατραπεί σε hedge funds πολιτικής κερδοσκοπίας, με τους αρχηγούς και «διαχειριστές» τους  να ρισκάρουν το  μέλλον της χώρας, παίζοντας στοιχήματα με κεφάλαια που δεν είναι δικά τους, για την καταστροφή ή της οικονομίας, την αντοχή ή μη της κοινωνίας, την πτώχευση ή όχι της Ελλάδας, την έξοδο ή μη απ’ το ευρώ, την πρώιμη άνοδο ή πτώση των αντιπάλων τους και προσφάτως  για την εκλογή ή μη προέδρου της Δημοκρατίας και τη διενέργεια ή όχι πρόωρων εκλογών.
Θα μπορούσε κανείς να τοποθετήσει την αρχή αυτής της τζογαδορίστικης πολιτικής κουλτούρας αρκετά πίσω στο χρόνο αλλά σίγουρα μία καλή χρονική στιγμή είναι στην έναρξη της προηγούμενης δεκαετίας, όταν ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης πόνταρε τη νίκη του σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις παίζοντας το τεράστιο στοίχημα της εισόδου της Ελλάδας στη ευρωζώνη, παρά το ότι η χώρα ήταν παντελώς ανέτοιμη γι’ αυτό.
Στα χνάρια του, αρκετά χρόνια αργότερα,  ο Γιώργος Παπανδρέου,  ο οποίος τζόγαρε τόσο προεκλογικά υποσχόμενος παροχές εκτός τόπου και χρόνου όσο και μετεκλογικά παίζοντας το επικίνδυνο στοίχημα της «αποκάλυψης» του «πραγματικού» μεγέθους του ελλείμματος για να δικαιολογήσει την έλλειψη χρημάτων, για να προχωρήσει στη συνέχεια στην αύξηση του πονταρίσματος πέρα από κάθε λογική, όταν στοιχημάτισε υπέρ της ανύπαρκτης πιθανότητας αποφυγής της αναδιάρθρωσης του χρέους και της λήψης τεράστιων δανείων για την εξυπηρέτηση του, σε ένα συνδυασμό στοιχημάτων που απέβη καταστροφικός για τη χώρα.

Το πρόβλημα των Τραπεζών στην Ευρώπη

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ
Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές Τράπεζες δεν διαθέτουν επαρκή κεφάλαια  διά να επιτελέσουν τον σκοπό , δηλ. την χρηματοδότησι  της Ανάπτυξης , άνευ σοβαρών κινδύνων.
Τα Τραπεζικά κεφάλαια της Ευρωζώνης θα έπρεπε ν’ αντιστοιχούν στο 3% των περιουσιακών στοιχείων.
Από τις 12 μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές τράπεζες λείπουν 70 δις. ευρώ ,για να εξασφαλίσουν το ελάχιστον όριο  μοχλεύσεως 3% που απαιτεί η «Βασιλείας ΙΙΙ».
Μία Τράπεζα ,με ίδια κεφάλαια  αντιπροσωπεύοντα το  2% του χαρτοφυλακίου της , θα τα ίδει να εξαφανίζονται εάν τα περιουσιακά της στοιχεία υποτιμηθούν περισσότερον του 2%.
Σήμερον , εξ αιτίας της πτώσεως του πετρελαίου πολλές Τράπεζες  βλέπουν με τρόμο την εξάχνωσι της αξίας των πετρελαϊκών επενδύσεων.
Η δοκιμή αντοχής της ΕΚΤ δεν ησχολήθη με την ποιότητα των περιουσιακών στοιχείων των Ευρωπαϊκών Τραπεζών, παρά μόνον με την συνολική αποτίμησι των.
Η ελλιπής κεφαλαίωσι των Ευρωτραπεζών δεν επιτρέπει την αναχρηματοδότησι της ευρωαναπτύξεως  ,εις τρόπον ώστε να εξέλθη η Ευρωζώνη της υφέσεως ,ενώ η ΕΚΤ αδυνατεί ν’ αγοράσει κρατικά ομόλογα των κρατών-μελών της ευρωζώνης θεωρούσα ότι  «κίνδυνος δεν υπάρχει».

Γεωπολιτική και Πολιτική στην περιοχή μας Πρόσκληση σε εκδήλωση περί Γεωπολιτικής και Πολιτικής την Κυριακή, 18:00, στο Χίλτον


Σε μια περίοδο εξαιρετικά ρευστή, όπου τα γεωπολιτικά ζητήματα έρχονται να αλλάξουν δεδομένα, ισορροπίες ακόμα και σύνορα, η Ελλάδα (και η Κύπρος) διέρχεται μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, μετά από πέντε χρόνια οικονομικού μαρασμού και εξόντωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Για όλα αυτά θα μιλήσουν στην εκδήλωση ενημέρωσης και διαλόγου που διοργανώνει το ιστολόγιο Ινφογνώμων Πολιτικά, την Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου, ώρα 18:30, στο Ξενοδοχείο Χίλτον, Αίθουσα "Θάλεια 4", οι κ.κ.:


Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας
Κριστιάν Ακκυριά, ναυπηγός, διαχειριστής του ιστολογίου Ινφογνώμων Πολιτικά
Γιώργος Παναγιωτίδης, Οικονομολόγος, Πολιτικός Επιστήμονας και
Σάββας Καλεντερίδης, αρθρογράφος, συγγραφέας.
Μετά τις ομιλίες θα ακολουθήσει διάλογος.
Η είσοδος είναι ελεύθερη
Πληροφορίες:
Βιβλιοπωλείο Ινφογνώμων, Φιλελλήνων 14, Τ.Κ. 10557
κ. Σοφία Κεσίδου
Τηλ. 210 3316036, info@infognomon.gr

Πότε Έφυγε Το «Έξυπνο Χρήμα» Απ’ Το ΧΑ;

analitis


του Πάνου Παναγιώτου* 
Μπορεί η ανακοίνωση της επίσπευσης της προεδρικής εκλογής να προκάλεσε μεγάλη πτώση στο Χρηματιστήριο Αθηνών αλλά η τεχνική ανάλυση του όγκου συναλλαγών και της πορείας του Γενικού Δείκτη τιμών φανερώνει πως  το «έξυπνο χρήμα» είχε αρχίσει να κλείνει τις θέσεις του πολύ νωρίτερα,  ήδη από τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους.
Στην εικόνα που συνοδεύει το άρθρο αποτυπώνεται ένα αθροιστικός δείκτης του τζίρου συναλλαγών σε συγκεκριμένες τιμές του Γενικού Δείκτη. Όσο μεγαλύτερος ο τζίρος σε ένα διάστημα τιμών του Γενικού Δείκτη, τόσο μεγαλύτερη η μπάρα. Ο αθροιστικός αυτός δείκτης, φανερώνει το ύψος του τζίρου συναλλαγών που πραγματοποιήθηκε σε διαφορετικές τιμές του Γενικού Δείκτη. Όπως φαίνεται στην εικόνα,  ο μεγαλύτερος όγκος  συναλλαγών έλαβε χώρα μεταξύ των 1200 και 1150 μονάδων, δηλαδή μέσα στο καλοκαίρι, όπου, αθροιστικά, πουλήθηκαν πάνω  από 3 δις ευρώ μετοχικών τίτλων στο Χρηματιστήριο Αθηνών,  δίνοντας του μία αρνητική δυναμική  και προεξοφλώντας την  πτώση που ακολούθησε.

Έπρεπε Το Χρέος Να Είναι €90 Δις Μικρότερο;

analitis


Το ελληνικό χρέος μπορούσε και έπρεπε να είναι μικρότερο κατά 80 και πλέον δις ευρώ και να είναι βιώσιμο ήδη από το 2012, αν η επαναγορά ομολόγων που πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2012 γινόταν σε προσυμφωνημένες τιμές κατόπιν διαπραγμάτευσης και όχι στις τρέχουσες, τότε, τιμές της αγοράς οι οποίες ήταν υπερδιπλάσιες αυτών του PSI που είχε προηγηθεί και αν το PSI σχεδιάζονταν διαφορετικά και πραγματοποιούνταν όταν είχε αρχικά αποφασιστεί, τον Ιούνιο του 2011, αντί για μερικούς μήνες αργότερα, το Μάρτιο/Απρίλιο του 2012. Επιπλέον, τα δάνεια που συνόδευσαν το PSI μπορούσαν να είναι μικρότερα, αν ο σχεδιασμός του γινόταν διαφορετικά. Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε μία επιπρόσθετη μείωση του χρέους της από την τόκους που δε θα όφειλε να καταβάλει, ανεβάζοντας το συνολικό όφελος , περίπου, στα 90 δις ευρώ.
Πέρα από τη δυνατότητα μίας κατά πολύ μεγαλύτερης μείωσης του χρέους από αυτήν που τελικά επετεύχθη, η Ελλάδα έχασε και την ευκαιρία να αναδιαρθρώσει εκατοντάδες ομόλογα με εγγύηση της Ελληνικής Δημοκρατίας, επιλέγοντας να συμπεριλάβει στο PSI μόνο 36 σειρές ομολόγων με κρατική εγγύηση, αυτές που με βάση τους κανόνες της Eurostat προσμετρήθηκαν υποχρεωτικά στο δημόσιο χρέος.
Στα παραπάνω συμπεράσματα καταλήγουν δύο οικονομικές και νομικές μελέτες, η πρώτη των Jeromin Zettelmeyer, Christoph Trebesch και Mitu Gulati υπό την αιγίδα του Peterson Institute for International Economics και με τίτλο “Αναδιάρθρωση του Ελληνικού Χρέους: Μία Αυτοψία” (The Greek Debt Restructuring: An Autopsy) και η δεύτερη των Lee C. Buchheit και Mitu Gulati με τίτλο “Η Ενισχυόμενη Θύελλα των Εξαρτημένων Υποχρεώσεων σε μία Αναδιάρθρωση Κρατικού Χρέους” (The Gathering Storm:Contingent Liabilities in a Sovereign Debt Restructuring).

Tα δίνει όλα για να σωθεί η κυβέρνηση*

Το Ποντίκι


του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όλα στάχτη και μπούρμπερη, αρκεί να σώσουν το... τομάρι τους. Με αυτό το δόγμα πορεύονται οι κυβερνητικοί προς την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και μ’ αυτό θα συνεχίσουν σε περίπτωση βουλευτικών εκλογών.

Σε κρεσέντο τρομολαγνείας έχει επιδοθεί η κυβέρνηση, το οποίο συχνά αποκορυφώνεται σε υψηλά επίπεδα γελοιότητας, όπως συνέβη με την κυβερνητική εκπρόσωπο Σοφία Βούλτεψη, η οποία πρώτα συνέδεσε την τυχόν προκήρυξη εκλογών με... πιστωτικό γεγονός (!) και ύστερα αναγκάστηκε να τα μαζέψει όταν αντιλήφθηκε την τεράστια αντίδραση και την απίστευτη... καζούρα που προκάλεσε.

Μπορεί το γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού με ανακοίνωσή του το μεσημέρι της Τρίτης να ανήγγειλε ότι θα βάλει φρένο στο «απίστευτο υβρεολόγιο» (του... ΣΥΡΙΖΑ, όχι το δικό της!), ώστε να αποφευχθούν οι συνέπειες που προκαλούν «η διχόνοια, η λάσπη και οι ύβρεις» (του... ΣΥΡΙΖΑ, όχι οι δικές της), όμως ο εκλογικός σχεδιασμός άλλα προβλέπει. Απόδειξη, οι παρεμβάσεις Γιούνκερ και Μοσκοβισί, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν για να υποδείξουν είτε άμεσα είτε έμμεσα στους Έλληνες τι να ψηφίσουν και ανάγκασαν πολλούς στην Ευρώπη να μαζεύουν τις δηλώσεις τους.

Δραχμοφοβία

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες μέρες είναι εξαιρετικά διασκεδαστική. Θυμίζει μάλιστα ένα πασίγνωστο σλόγκαν που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια με πολλές παραλλαγές: πάμπλουτοι άνθρωποι, πληρώνουν πλούσιους ανθρώπους, για να βάλουν τους νοικοκυραίους να ρίξουν το φταίξιμο στους φτωχούς.
Η κυρίαρχη αφήγηση των μέσων ενημέρωσης και της πολιτικής χωρίζεται σε δύο ιδέες. Η πρώτη ιδέα θέλει τον εγχώριο πληθυσμό να αποτελείται από λωτοφάγους. Η δεύτερη και πιο ισχυρή λέει πως πριν μπούμε στο ευρώ τρώγαμε ρίζες και ζούσαμε σε σπηλιές.
Το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ ήταν το άλλοθι που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να ψηφίσουν ξανά, πριν από δύο χρόνια, τα κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα. Διότι κανείς δεν μπορεί να λέει ότι, μετά από όσα έγιναν το 2011 και το 2012, δεν ήξερε.
Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας, η έξοδος από το ευρώ παραμένει το επιχείρημα όσων ζουν και αναπνέουν για την επιβίωση αυτής της κυβέρνησης.
Μάλιστα, ως ανίδεος και σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο, ο Γιάννης Στουρνάρας -που το 2011, το 2012 και το 2013 έβλεπε ανάπτυξη- δήλωσε ότι οι καταθέσεις μειώνονται κι απειλείται το σύστημα με κατάρρευση αν δεν βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας τώρα.

Eνας αιώνας μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων

Ημερησία


Του Τάκη Κατσιμάρδου
Ο Ελ. Βενιζέλος στην εισήγησή του για τη συνταγματική αναθεώρηση πρόβαλε μόνο ένα λακωνικό επιχείρημα υπέρ της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων: «Είναι το ριζικώτερον πλήγμα κατά της συναλλαγής». Αυτό ήταν ακριβές για το παρελθόν, αλλά όχι για το μέλλον, αφού το δούναι και το λαβείν πήρε άλλες μορφές...
Ολιγόλογη ήταν και η επιχειρηματολογία στη σχετική αιτιολογική έκθεση προς την αναθεωρητική Βουλή του 1911: «Αι την διατύπωσιν του άρθρου 102 του θεμελιούντος την μονιμότητα των πολιτικών υπαλλήλων υπαγορεύουσαι σκέψεις τυγχάνουσι εμφανείς εκ τη φύσεως του πολιτεύματος ημών και της μέχρι τούδε κτηθείσης πείρας». Ο βασικός λόγος για την περίληψη της μονιμότητας στο Σύνταγμα ήταν ότι μια απλή νομοθετική κατοχύρωση μπορούσε να καταργηθεί από άλλο νεώτερο νόμο. Πράγμα, όχι απλώς πιθανό, αλλά σχεδόν βέβαιο στην τρέχουσα πολιτική υπο-κουλτούρα. Ο συνταγματικός θεσμός της μονιμότητας ήταν αποδεκτός σχεδόν απ΄ όλους τους βουλευτές. Ακόμη και από τους κατ' εξοχήν άρχοντες του πελατειακού συστήματος. Όπως, για παράδειγμα, το κόμμα του Ράλλη, που διακήρυσσε ότι «ήταν επιθυμητή προ πολλού διά την εύρυθμον λειτουργία του Συνταγματικού Πολιτεύματος».
«Ανοιχτά παράθυρα»
Απ΄ άλλους, έξω από το μεταρρυθμιστικό ρεύμα της εποχής -που δεν πολυ-ασχολούνταν με τις αναγκαίες τομές για τον αστικό εκσυγχρονισμό- επιχειρήθηκε ν΄ αφεθούν «ανοιχτά παράθυρα» προς μελλοντική χρήση.
Eνας αιώνας μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα στη σχετική κοινοβουλευτική συζήτηση ήταν πως με τη μονιμοποίηση θα νομιμοποιούνταν τα ρουσφέτια των προηγούμενων κυβερνήσεων. Οι ανίκανοι, που προσλήφθηκαν με τις μεθόδους αυτές, θα επιβραβεύονταν και για ακόμη μια γενιά το κράτος δεν θ΄ αποκτούσε άξιους υπαλλήλους. Θα μονιμοποιήσωμεν, όπως είπε ένας βουλευτής των Φιλελευθέρων, «τα δημιουργήματα του παρελθόντος».

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ 19/12

Το Κουτί Της Πανδώρας - Οτσαλάν Γκέιτ: Οι μαρτυρίες



Το Κουτί Της Πανδώρας - Οτσαλάν Γκέιτ: Οι μαρτυρίες
Το καλοκαίρι του 1998, ο Κώστας Βαξεβάνης φτάνει στη Συρία και συναντά τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, κρυφά στο στρατόπεδό του. Ο Κούρδος ηγέτης εμφανίζεται σίγουρος, ετοιμοπόλεμος και προτείνει ακόμη και τη δημιουργία κοινού ελληνοκουρδικού αμυντικού δόγματος. Είναι η τελευταία φορά που εμφανίζεται οικειοθελώς μπροστά στην κάμερα. Μερικούς μήνες αργότερα, μια κάμερα των τούρκων διωκτών του τον καταγράφει ταπεινωμένο και αδύναμο να καταλάβει την πραγματικότητα ή να την αποδεχθεί.
Τι οδήγησε στη σύλληψη του Οτσαλάν και του Οτσαλάν Γκέιτ; Ο δημοσιογράφος ξεκινώντας από την προσωπική του μαρτυρία και την συνέντευξη εκείνης της εποχής --κομμάτια τα οποία προβάλει για πρώτη φορά- προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος.
Έφταιξε ο ίδιος ο Οτσαλάν για τη σύλληψή του;
Τι ρόλο έπαιξε η ελληνική κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες;
Υπήρξε προδοσία και από ποιους;
Για πρώτη φορά την ιστορία συνθέτουν οι πρωταγωνιστές της. Η Ροζαρίν, γραμματέας του Οτσαλάν και άνθρωπος κλειδί στην υπόθεση Οτσαλάν. Ο πράκτορας της ΕΥΠ, Σάββας Καλεντερίδης. Οι άνθρωποι που έφεραν τον Οτσαλάν στην Ελλάδα. Ο συνιδρυτής του PKK Μεχμέτ Ταμπογκά. Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους που τον περιέφερε στην Ευρώπη.
Τι ρόλο έπαιξαν οι Ρώσοι, ο εθνικιστής Ζιρινόφσκι και η KGB;
Ποιοι τον έσπρωξαν στην παγίδα;
Ποιοι τον έβαλαν να μιλάει στο δορυφορικό τηλέφωνο για να αποκαλυφθεί; Υπήρξαν Κούρδοι πράκτορες;

Ήθελε ο Κούρδος ηγέτης να εμπλέξει την Ελλάδα σε έναν πόλεμο με την Τουρκία;