Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Βυζάντιο Η χαμένη αυτοκρατορία Part1








ΕΛΛΗΝΟΠΕΛΑΣΓΙΚΗ ΟΜΟΓΛΩΣΣΙΑ - ΒΟΡΕΙΟΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ Α ΜΕΡΟΣ

ESTIA TV



Στην εκπομπή αυτή ο δρ Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης μας αναλυει την εξάπλωση την γλώσσας μέσω των διαλέκτων.




ΚΙΝΑ Η ΝΕΑ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ (Ο ΜΑΡΞ ΣΤΟ ΠΕΚΙΝΟ!)


του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Οι επιδιώξεις μας την επόμενη τριετία είναι να εξαφανίσουμε οριστικά τη φτώχεια, να προχωρήσουμε το οικολογικό μας πρόγραμμα και να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τις χώρες που βρίσκονται κοντά στην Κίνα, μας λέει ο Huang Ping, Πρόεδρος του δικτύου δεξαμενών σκέψης που συμβουλεύει την κινεζική ηγεσία, υποδεικνύοντάς μας τη σημασία που έχει η επικείμενη επίσκεψη του Προέδρου Σι στην Ιαπωνία.
Εξέχων διανοούμενος στη σημερινή Κίνα, ο Huang Ping δεν κρύβει την ικανοποίησή του για την πρόσφατη ομιλία-ύμνο στον Καρλ Μαρξ του Κινέζου Προέδρου Σι, ενώ μοιάζει βαθύτατα προβληματισμένος και ανήσυχος με την εξέλιξη της διεθνούς πολιτικής κατάστασης, ιδίως στη Μέση Ανατολή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο Πεκίνο, όπως και στη Μόσχα και σε όλα τα μεγάλα κέντρα του κόσμου, αναλύουν τώρα πολύ προσεκτικά την αμερικανική και ισραηλινή παγκόσμια πολιτική, διερωτώμενοι ποια θα είναι η συνέχεια που επιφυλάσσεται σε όλα αυτά.
Το τελευταίο που θα ήθελαν οι ηγέτες της Κίνας και της Ρωσίας είναι μια μετωπική αντιπαράθεση με τη Δύση, κάτι που γνωρίζει η τελευταία και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το ερώτημα όμως είναι όχι τι θέλουν το Πεκίνο και η Μόσχα, αλλά μάλλον το τι μπορούν, και πως θα εκτιμήσουν το κόστος μιας σύγκρουσης σε σχέση με το κόστος μιας υποχώρησης.

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το πιόνι της

Το Ποντίκι


του Δημήτρη Μηλάκα
Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση της προσπάθειας του διεθνούς συστήματος να ισορροπήσει αποτυπώνοντας τον συσχετισμό των δυνάμεων που διαμορφώθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αποτύπωση αυτής της προσπάθειας πουθενά αλλού στην υδρόγειο δεν εκφράζεται με τόσο έντονο τρόπο όσο στη Μέση Ανατολή, τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποθήκη του πλανήτη.
Ο παρατεταμένος πόλεμος στη Συρία αποδεικνύει τις δυσκολίες εξεύρεσης του νέου σημείου ισορροπίας του διεθνούς συστήματος. Ταυτόχρονα, η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους αποκαλύπτει βασικές επιλογές της Ουάσιγκτον, οι οποίες περιγράφουν ένα επικίνδυνο μέλλον, το οποίο μας αφορά...
Για να κατανοήσει κάποιος τις τρέχουσες εξελίξεις στον κόσμο θα πρέπει να έχει μια ελάχιστη έστω εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι αποφάσεις και οι επιλογές της υπερδύναμης έχουν παγκόσμιες (θετικές - αρνητικές) συνέπειες.
Η διαμάχη στις ΗΠΑ
Η (πολιτική) συζήτηση για το τι είδους ΗΠΑ χρειάζονται οι Αμερικανοί και ο κόσμος ξεκίνησαν σε θεωρητικό επίπεδο πριν από τη διαφαινόμενη αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι επικές (θεωρητικές) μάχες των ακαδημαϊκών (και ταυτόχρονα μάχιμων διαμορφωτών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) μπορούν τώρα πια να συνοψιστούν στο δίλημμα το οποίο βασάνισε την αμερικανική ελίτ: παγκόσμια ηγεσία ή ηγεμονία;

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Αυτοκρατορία, Πολιτεία ή Κοσμοπολιτεία;

ardin-rixi


Δύο αιρετικές απόψεις για τη σημερινή καθεστωτική επιστήμη
Tου Νίκου Παππά από την Ρήξη φ. 128
Η αυτοκρατορία σαν λέξη προέρχεται από τη λατινική λέξη imperium, που δηλώνει τη «στρατιωτική διοίκηση» στην αρχαία Ρώμη. Είναι μια γεωγραφικά εκτεταμένη περιοχή, η οποία περιλαμβάνει πολλές εθνότητες ανθρώπων ενωμένων υπό την κυριαρχία του αυτοκράτορα (ή μιας ολιγαρχίας), ο οποίος ασκεί απόλυτο εξωτερικό και εσωτερικό έλεγχο στο κράτος του.

Κύρια παραδείγματα της νεώτερης επιστήμης αυτοκρατοριών είναι η κινεζική αυτοκρατορία, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η βυζαντινή αυτοκρατορία και η οθωμανική αυτοκρατορία. Η κινεζική και η οθωμανική είναι αυτοκρατορίες δεσποτικού χαρακτήρος ενώ η ρωμαϊκή ημιδεσποτικού. Στον αντίποδα βρίσκεται η βυζαντινή, η οποία έχει την ιδιαιτερότητα ότι ήταν από τη βάση της ανθρωποκεντρική. Ακριβώς αυτή της η ιδιαιτερότητα οδήγησε πολλούς ιστορικούς να διαχωρίσουν την βυζαντινή αυτοκρατορία από όλες τις άλλες.

Ένας από αυτούς είναι ο Γιώργος Κοντογιώργης, ο οποίος θα χαρακτηρίσει το Βυζάντιο «κοσμοπολιτεία». Σε αυτή του την τυπολόγηση τον οδήγησε η ανθρωποκεντρική του συγκρότηση και το θεμέλιό του, το οποίο θεωρεί τις πολιτείες των «κοινών», μια κληρονομιά του ελληνικού κόσμου. Η κεντρική πολιτεία, η κοσμόπολη –ή αλλιώς Βασιλεύουσα–, δεν επεμβαίνει στα εσωτερικά των άλλων «κοινών» (παρά μόνο σε περιπτώσεις αμφισβητήσεως της ενότητός τους με την επικράτεια). Τα «κοινά» είναι αυτόνομα και εκπροσωπούν την κεντρική εξουσία. Έχουν την αρμοδιότητα των δημοσιονομικών, της πρόνοιας, της παιδείας, της δικαιοσύνης, της ασφαλείας και τη δυνατότητα σχεδιασμού δημοσίων έργων, ακόμη και την άσκηση οικονομικής πολιτικής. Η κοσμόπολη (εξ ου και ο χαρακτηρισμός «κοσμοπολιτεία») είναι σύμβολο ενότητος της επικράτειας.

Οι διανοούμενοι και ο κουβάς


του Κώστα Μελά

Όπως σε όλα τα ζητήματα τα οποία αφορούν σε στιγμές του κοινωνικού βίου στην Ελλάδα, η υπερτίμηση ή η υποτίμηση του ρόλου που παίζουν οι διανοούμενοι αποτελεί δεσπόζον γεγονός στο δημόσιο διάλογο ειδικά την εποχή της βαθιάς κρίσης που διέρχεται η χώρα. Κατά την άποψή μου πρέπει να απαλλαγούμε τόσο από την υπερτίμηση όσο και από την υποτίμηση του ρόλου τους.
Ο διανοούμενος, αποφασίζοντας να εκφραστεί σχετικά με την κοινωνία, την ιστορία, το ον, τον κόσμο κ.τ.λ. εισέρχεται στο χώρο των κοινωνικών-ιστορικών δυνάμεων ως πολίτης και λόγω της «ειδικότητας» του εξασκεί επίδραση στην κοινωνία. Υπ’ αυτή την έννοια, η συνεχής καταγγελία της «εξουσίας των διανοουμένων» αποτελεί σίγουρα υπερβολή. Τούτο διότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η επίδρασή τους είναι τις περισσότερες φορές απειροελάχιστη. Σε κάθε ιστορική εποχή, ενώ στην αρχή παρατηρείται αμφισβήτηση των κατεστημένων συλλογικών παραστάσεων, στη συνέχεια και αρκετά γρήγορα επέρχεται ο εκφυλισμός.
Με το πέρασμα των χρόνων το βασικό όπλο τους, η κριτική στάση, δηλαδή η αναίρεση των προφανών και η καταγγελία όσων μοιάζουν αυτονόητα, εγκαταλείπεται. Προδίδουν τον κριτικό ρόλο τους και μεταμορφώνονται σε εκλογικευτές του υπάρχοντος και σε απολογητές της καθεστηκυίας τάξης. Πρόκειται για διαχρονικό φαινόμενο. Εν τούτοις, πάντοτε η κρίση της κριτικής αποτελεί εκδήλωση της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας. Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της εκδήλωσης αποτελεί η ενσωμάτωση του διανοουμένου στο σύστημα και η παρατηρούμενη γενικευμένη ψευδοσυναίνεση με τις έντονα συγκλίνουσες απόψεις.

Η πολιτική φιλοσοφία ως ηθική

iskra


του Φώτη Καγγελάρη
Συμβολή στην παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Λάμπου «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ» εκδ. Κουκκίδα, που έγινε στο «Ενναλακτικό Βιβλιοπωλείο», Θεμιστοκλέους 37, Αθήνα, την Παρασκευή 15/12/2017.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
O Kώστας Λάμπος στο βιβλίο του αυτό καταπιάνεται μ’ ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία του ανθρώπου αυτό της «ατομικής ιδιοκτησίας», και μάλιστα, ανάμεσα σε δύο έννοιες με ιδιαίτερη συμβολική και σημασιολογική βαρύτητα, αυτές της «γέννησης» και του «θανάτου».
Ομολογώ την αμηχανία μου να παρουσιάσω ένα βιβλίο μ’ ένα τέτοιο θέμα, αφενός λόγω της τεράστιας σημασίας του αφετέρου λόγω του ότι δεν γράφω αμιγώς πολιτικά κείμενα, παρότι όλα μου σχεδόν τα κείμενα είναι πολιτικά. Επί πλέον συνέπεσε χρονικά μ’ ένα άλλο, δύσκολο για μένα, αυτής της περιόδου, κείμενο την « Έννοια της ανεξαρτησίας στο σύγχρονο κόσμο», που αποτελούσε συμμετοχή της Ελλάδας στο ανάλογο πρότζεκτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πως να καταπιαστείς μ’ ένα τέτοιο θέμα και πως να το παρουσιάσεις όταν έχουν ασχοληθεί με αυτό πολιτικοί φιλόσοφοι, ενδεικτικά αναφέρω, σαν τον Marx, τον Engels, τον Bakounine, τον Blanqui, ή τον Proudhon ή στο πλαίσιο της κλασσικής φιλοσοφίας ο Locke, o Hobbes κ.α. Και βέβαια ο Hegel του οποίου το πρώτο κεφάλαιο της «Φιλοσοφίας Δικαίου» είναι αφιερωμένο στην ιδιοκτησία. ($$ 41-71).

Ο κλέψας του κλέψαντος


Ο Κώστας Καίσαρης γράφει για τις πάσης φύσεως κομπίνες και τραβηχτικές του δημοσίου χρήματος. Όποιος προλάβει ν' αρπάξει πρώτος.

Κώστας Καίσαρης

ΑΠΟ τη δεκαετία του 80, είχα καθιερώσει, στον πάλαι ποτέ «αποδυτηριάκια», το σλόγκαν, «ποτέ και κανείς στη Ελλάδα, δεν λυπήθηκε το δημόσιο χρήμα». Εκατοντάδες, αμέτρητα, τα σκάνδαλα που έχουν σκάσει, όλα αυτά τα χρόνια. Η πραγματικότητα ξεπέρασε και τη πλέον καλπάζουσα φαντασία. Όπου υπήρχαν λεφτά, βρίσκανε τρόπους να τ αρπάζουνε. Άμεσα η έμμεσα. Η απόλυτη επιβεβαίωση, του «μαζί τα φάγαμε». Δεν ήταν μόνο ο Άκης, ο μερακλής. Δεν ήταν μόνο, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, γνωστός και ως φτερωτός γιατρός. Ο οποιοσδήποτε είχε πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα, άπλωνε το χέρι και άρπαζε. Με τον έναν η τον άλλον τρόπο. Και ποια είναι η πλάκα; 

Τα χρόνια περάσανε, η χώρα χρεωκόπησε, πτώχευσε, αλλά αυτή η μηχανή δεν σταματάει με τίποτα. Μέχρι και σήμερα που μιλάμε, η ίδια δουλειά γίνεται. Όπου υπάρχουνε, λεφτά, ορμάνε και βουτάνε. Και δεν λέμε για τις μίζες και τα λαδώματα σε όλο τον δημόσιο τομέα. Εφορίες, πολεοδομίες, δήμους, αστυνομίες και όσους κατέχουν εξουσία. Όπου υπήρχε και υπάρχει πρόσβαση σε χρήμα το ξεσκίζανε και το ξεσκίζουνε. Μιλάμε και για τις εν ψυχρώ αρπαχτές. Κι από κει και πέρα, το μυαλό τους να γεννάει και να βρίσκουνε τρόπους να τσουρνεύουνε. Επειδή δεν πρόκειται περί κράτους, αλλά περί μπ@ρδέλου. Και για κάθε περίπτωση, που βγαίνει στη φόρα, υπάρχουν άλλες εκατό, που μένουνε στη ζούλα. Ενδεικτικά και τηλεγραφικά κάποιες από τις πρόσφατες περιπτώσεις, που έχουνε φτάσει στα δικαστήρια.

Π. Παπακωνσταντίνου: Στην εποχή της μετά-παγκοσμιοποίησης

Νέα Κρήτη



Το εθνικό ζήτημα στην εποχή μας


Με αφορμή το νέου βιβλίο που κυκλοφόρησε με τίτλο : «Το εθνικό ζήτημα στην εποχή μας - Η κρίση του ευρωατλαντισμού και η Ελλάδα» (εκδόσεις Τόπος), ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» Πέτρος Παπακωνσταντίνου μίλησε στον 98.4 .

Το βιβλίο, όπως αναφέρεται στην εισαγωγή του, ασχολείται με το «νέο Εθνικό Ζήτημα, όπως τίθεται για τους λαούς του γεωπολιτικού μας περίγυρου και ιδιαίτερα για τον ελληνικό λαό, στην εποχή της “μετα-παγκοσμιοποίησης”. Εξετάζει την απορρύθμιση του ευρωπαϊκού σχεδίου και την επικίνδυνη αποσταθεροποίηση στην Ανατολική Μεσόγειο, προσπαθώντας να αναμετρηθεί με τα σκληρά διλήμματα που ορθώνει η συγκυρία. Κατευθυντήρια ιδέα του είναι ότι οι απαντήσεις των λαϊκών τάξεων και των πολιτικών τους υποκειμένων στο νέο Εθνικό Ζήτημα δεν μπορεί να αναζητηθούν παρά στον αντίποδα της θρασύδειλης ελληνικής ολιγαρχίας: σε μια ενεργητική πολιτική ανεξαρτησίας από τους σύγχρονους Εμπόρους των Εθνών και αλληλεγγύης με τους λαούς, ιδιαίτερα τους γειτονικούς μας».

Επιστροφή Αργεντινής στην πρέσα του ΔΝΤ

Το Ποντίκι


του Βασίλη Γαλούπη
Γιατί η οικονομία της βρίσκεται ξανά σε αδιέξοδο σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Στις 8 Μαΐου κι ενώ το πέσο ήταν σε ελεύθερη πτώση, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Μαουρίτσιο Μάκρι απευθύνθηκε μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος στους πολίτες της χώρας: Η κυβέρνηση ξεκίνησε επίσημα τη διαδικασία με το ΔΝΤ για άνοιγμα πιστοληπτικής γραμμής ώστε «να αποφευχθεί μια κρίση σαν αυτές που έχουμε αντιμετωπίσει στο παρελθόν».
Τα νέα για την είσοδο του ΔΝΤ σταθεροποίησαν το πέσο. Αλλά επανέφεραν επώδυνες μνήμες στον κόσμο και έβαλαν σε επισφαλή θέση το πολιτικό μέλλον του Προέδρου.
Η σχέση ΔΝΤ - Αργεντινής είναι ιδιαίτερα φορτισμένη. Πρακτικά η Αργεντινή φοβάται το ΔΝΤ και το ΔΝΤ την Αργεντινή. Η χώρα έχει μια ιστορία διαδοχικών οικονομικών κρίσεων. Η νυν κυβέρνηση επιχείρησε να εφαρμόσει οικονομικές «μεταρρυθμίσεις», αλλά δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Ελλείμματα ακατέβατα, πληθωρισμός που επιμένει, το εθνικό νόμισμα κατρακυλάει, συρρίκνωση αποθεματικών – όλα αυτά οδήγησαν επειγόντως στο ΔΝΤ.
Εφιαλτικός ο πληθωρισμός
Ο ρυθμός του πληθωρισμού της Αργεντινής, που ξεπερνά το εφιαλτικό 25%, ανήκει σε οικονομίες άλλης εποχής.

Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


“Κι όμως τι κρίμα, δεν χωράς πουθενά”
Τρύπες

“It’s better to burn out than to fade away”
Neil Young

~~~~~~~~~~~~~
Δεν ξέρω αν φταίει η άτιμη κοινωνία, ο κόσμος, ο θεός, το κακό μας το κεφάλι, το κρασί. Δεν ξέρω τι φταίει, αν φταίει κάτι -ή αν αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Όμως συχνά βλέπω ανθρώπους που αξίζουν πολλά, με δυνατό μυαλό και μεγάλη καρδιά, ίσως και με μόρφωση επίσημη, πανεπιστημιακή, να ξοδεύονται άσκοπα, να μένουν απέξω, να μη χωράνε πουθενά, να καίγονται -έτσι όπως το ‘λεγε κι ο Γκίνσμπεργκ: “Είδα τα καλύτερα μυαλά τής γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα”.
Μα δεν είναι χαλασμένα, είναι αλλοπρόσαλλα, σαν να μην ταιριάζουν στο παζλ.
Όταν κάποιοι με τις μισές ικανότητες κι ακόμα λιγότερη προσπάθεια καταφέρνουν να ευδοκιμούν στον κήπο, εκείνοι σαν αγριόχορτα ξεραίνονται σε μια γωνιά, αφού προλάβουν να φτιάξουν ένα παράξενο άνθος -του κάκου.
Είναι άνθρωποι που δεν ταιριάζουν, που δεν θέλουν να ταιριάξουν (κι ίσως κάποια πρωινά να το εύχονται, αλλά μετανιώνουν πριν να ‘ρθει το βράδυ).
Δεν ξέρω αν είναι πιο έξυπνοι απ’ τους πολλούς, αν και κάποιοι που γνώρισα είχαν πιο πολλά να πουν απ’ όσα λέγαν. Λες κι αρνιόντουσαν να δώσουν μαργαριτάρια στους χοίρους.

… Εσείς και Εμείς οι Έλληνες Β 'μέρος



Του Παντελή Γιαννακόπουλου
Β΄
Ζητώ, ειλικρινώς, συγγνώμη από τους αναγνώστες μου που καθυστέρησα την προώθηση του Β΄μέρους της εν θέματι μελέτης μου, όμως λόγοι ισχυρότεροι της θελήσεώς μου δεν μου επέτρεψαν να το πράξω νωρίτερα. Πάντως, χωρίς να το έχω επιδιώξει και σε αυτό το άρθρο, θα αρχίσω τα σχόλια και την ανάλυσή μου με τον ίδιο περίπου τρόπο που το έκανα και στο Α΄μέρος. 
Τότε μετέφερα την άποψη του συμβούλου του Ερντογάν, Μπουλούτ Γιγίτ για την Ελλάδα, τώρα είναι η σειρά  του Τούρκου πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ να αδράξει τη σκυτάλη της λεκτικής χίμαιρας και να… υπερακοντίσει:  «Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα στην οποία η Τουρκία δεν χρειάζεται να δίνει σημασία, καθώς δεν υπερβαίνει σε πληθυσμό ούτε την Κωνσταντινούπολη» και συμπλήρωσε με νόημα πως: «Όσο η Αθήνα παραμένει ήσυχη, η Άγκυρα δεν θα χρειάζεται να κάνει κάποια τοποθέτηση».
Αρχές Απριλίου φρόντισε να γίνουν οι εν λόγω δηλώσεις, για να είναι προφανώς μέσα στο πνεύμα των ημερών! Ακριβώς για να μπορεί, ο δοτός από τον πρόεδρό του πρωθυπουργός, την ημέρα που η χώρα του θα υποστεί το “πατατράκ” από την ελληνική (μη αναμενόμενη) τρικλοποδιά, να δικαιολογήσει το γεγονός ψελλίζοντας ότι«Εγώ ένα απριλιάτικο αστείο έκανα, ένα τόσο δα ψεματάκι είπα και οι Έλληνες το πήραν στα σοβαρά». Μίλησε ακόμη και για (εφικτή) συμπόρευση των δύο κρατών, μια που ούτως ή άλλως γειτονεύουν και θα χρειασθεί να αλληλοβοηθούνται μελλοντικά. Μάλιστα του φάνηκε περίεργο που η Ελλάδα δεν επιδιώκει (διακαώς) να αναθερμάνει τις σχέσεις της με την ισχυρή και μεγάλη Τουρκία. «Κάθε άλλο κράτος στη θέση της θα ένιωθε προνομιούχο και τυχερό. Επείγει συνεπώς η αναθεώρηση κάποιων πραγμάτων από μέρους της και η εξεύρεση ενός modus vivendi», κατέληξε. Για να συνυπάρξουμε -συμπληρώνω – και να διασφαλίσουμε την αρμονική, χωρίς συγκρούσεις συμβίωσή μας, μια που οι περί ζωής αντιλήψεις μας, η ιστορική μας διαδρομή, τα ήθη και έθιμά μας, η θρησκεία μας κ.λπ. εκκινούν από διαφορετική συλλογιστική.

Κακή μνήμη και υπερπληροφόρηση - Υπάρχουν λύσεις;

SIPHOTOGRAPHY VIA GETTY IMAGE

Φύλλις Γαβριηλίδου


Η Άννα έχει πολύ κακή μνήμη.
Έχει ένα σωρό πράγματα στο μυαλό της. Άγχος, υπερβολική δουλειά, υποχρεώσεις… Μέσα σ’ όλα βάλλεται διαρκώς από πληροφορίες και αυτή η υπερπληροφόρηση επιβαρύνει την κατάσταση. Ας ρίξουμε μια ματιά σε μια ενδεικτική μέρα της ζωής της.
Δευτέρα, 07:10. Σηκώνεται. Πριν φάει πρωινό ή πιει καφέ, ανοίγει υπολογιστή και τσεκάρει τα email της. Δέχεται καθημερινά τουλάχιστον πενήντα μηνύματα στον προσωπικό της λογαριασμό. Πίνει τον καφέ της και διαβάζει όσο περισσότερα από αυτά μπορεί. Πολλά από αυτά είναι ενημερωτικά δελτία από τις σελίδες που έχει γραφτεί, άλλα από φίλους και γνωστούς. Συνήθως, οι φίλοι και γνωστοί επικοινωνούν μαζί της και μέσω Facebook, οπότε φροντίζει να απαντήσει κι εκεί.
Στη δουλειά συμβαίνει το ίδιο. Εκεί ο όγκος είναι μεγαλύτερος και, για να ανταπεξέλθει, έχει τα email διαρκώς ανοιχτά και φροντίζει να απαντά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν δεν της απαντούν εκνευρίζεται. Ανά διαστήματα έχει ειδοποιήσεις και στο κινητό και τις ελέγχει.

Επιτέλους ευρωπαϊκή προστασία των καταγγελτών δημοσίου συμφέροντος


Του Ιωάννη Παπαδόπουλου, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Στις 23 Απριλίου, κατόπιν μιας σύστασης του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2014 για την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος (whistleblowers) και μετά από πολύμηνη προνομοθετική προετοιμασία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε επιτέλους μια πρόταση οδηγίας για την προστασία των ατόμων που καταγγέλλουν παραβάσεις του ενωσιακού δικαίου. Όταν ψηφιστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της ΕΕ, αυτή η πρόταση ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα εναρμονίσει για πρώτη φορά τα διάσπαρτα εθνικά δίκαια των κρατών μελών της ΕΕ, τα οποία παρέχουν επί του παρόντος μόνο μια κατακερματισμένη και άνιση προστασία στους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος σε όλη την ΕΕ. Πράγματι, σήμερα μόνο 10 κράτη μέλη της ΕΕ διασφαλίζουν ότι οι whistleblowers προστατεύονται πλήρως. 
Όμως αυτοί βοηθούν στον εντοπισμό, τη διερεύνηση και την επιβολή κυρώσεων για παραβάσεις του ενωσιακού δικαίου και διευκολύνουν σημαντικά τους δημοσιογράφους και τον ελεύθερο Τύπο να εκπληρώσουν τον θεμελιώδη ρόλο τους στη δημοκρατία. Συνεπώς, προστατεύουν ουσιωδώς το κράτος δικαίου στην Ευρώπη και συμβάλλουν καθοριστικά στη διασφάλιση της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης. Γι’ αυτούς τους λόγους, οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος χρειάζονται κατάλληλη προστασία έναντι του εκφοβισμού και των αντιποίνων, που υφίστανται συχνά στην εργασία ή την φήμη τους: σύμφωνα με την Παγκόσμια έρευνα του 2016 για την επιχειρηματική δεοντολογία, το 36% των εργαζομένων που ανέφεραν κάποιο παράπτωμα έπεσε θύμα αντιποίνων.

Εχουν αποτύχει τα οικονομικά;


Η ανάγκη για «τέλεια πληροφόρηση» προκειμένου να δουλέψουν τα μοντέλα και η σκληρή πραγματικότητα. Τα επιχειρήματα υπέρ του «ναι» και του «όχι» και ποια είναι η πιθανότερη απάντηση. 

Του Κωνσταντίνου Γκράβα.

Στην ομιλία του στο πλαίσιο του Adam Smith Lecture 2006, ο πρώην επικεφαλής της Τράπεζας της Αγγλίας (BoE) Sir Mervyn King περιέγραψε το χρήμα ως«κοινωνικό θεσμό». Καθώς η αξία του εξαρτάται από την εμπιστοσύνη, μεγάλο μέρος της οικονομικής ιστορίας μάς έχει διδάξει να δημιουργούμε θεσμούς στους οποίους οι άνθρωποι μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη.
Καθώς οι συστημικές κεντρικές τράπεζες έχουν εξελιχθεί μέχρι και σήμερα ως ισχυροί θεσμοί στο διεθνές οικονομικό σύστημα στον απόηχο της Μεγάλης Ύφεσης (Great Recession), έχει σημειωθεί μια σημαντική επανάσταση στον τομέα της νομισματικής πολιτικής. Η εξέλιξη αυτή, η οποία συνιστά τόσο την εκδήλωση όσο και την αιτία της εν λόγω επανάστασης, ήταν η πρωτοφανής διόγκωση των ισολογισμών τους.
Αν και η άνευ προηγουμένου συσσώρευση περιουσιακών στοιχείων δεν άλλαξε το παλαιό θεωρητικό υπόδειγμα -στα λόγια του Milton Friedman (1984), «η ενεργητική νομισματική πολιτική θα συνεχίσει να είναι το ψωμί και το βούτυρο των νομισματικών οικονομικών»-, πολλοί άλυτοι γρίφοι παραμένουν μέχρι και σήμερα προς επίλυση.

ΑΠΟΨΕΙΣ Ξαφνικός θάνατος και το κλαμπ των εκλεκτών


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Νατάσας Στασινού

Δεν είναι νέο ότι μεγάλη μερίδα των Γερμανών οικονομολόγων (όπως και του πολιτικού κόσμου της χώρας) αντιμετωπίζει με έντονο σκεπτικισμό τις προτάσεις του Εμανουέλ Μακρόν για στενότερο συντονισμό της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ευρωζώνη, κοινό προϋπολογισμό και ένα ενιαίο δίχτυ ασφάλισης καταθέσεων. Δεν είναι νέο ότι το Βερολίνο λέει πεισματικά όχι στην έκδοση κοινών ομολόγων ή ακόμη και στα «ασφαλή ομόλογα» της Κομισιόν, που είναι μία πιο «λάιτ» εκδοχή των πρώτων.  Στο πλαίσιο αυτό, η επιστολή των 154 Γερμανών οικονομολόγων, οι οποίοι απορρίπτουν το σχέδιο του Παρισιού περίπου ως συνωμοσία, που έχει ως στόχο να μεταφέρει τα χρέη του Νότου στα γερμανικά νοικοκυριά, δεν εκπλήσσει. Αυτό, όμως, που προκαλεί εντύπωση είναι η ξεκάθαρη επισήμανσή τους ότι δεν θέλουν άλλη ολοκλήρωση. 
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αντί να προωθούν περισσότερη ενοποίηση, θα πρέπει να κινηθούν στην αντίθετη κατεύθυνση: να δουν πώς θα επιτρέψουν τη χρεοκοπία και την έξοδο όσων μελών δεν αντέχουν ή δεν θέλουν το ενιαίο νόμισμα, λένε. Και είναι σαφές πως, για να επισημαίνουν την αναγκαιότητα ενός τέτοιου μηχανισμού, προσδοκούν ότι κάποιοι θα τον χρησιμοποιήσουν. Ο Χανς Βέρνερ Ζιν, μεταξύ των οικονομολόγων που υπογράφουν την επιστολή, έχει άλλωστε επανειλημμένα υποστηρίξει (και σε παλαιότερη συνέντευξή του στη «Ν») ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία μόνο με ένα exit θα βγουν από την κρίση. Θα ανακτήσουν τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, θα προβούν σε υποτίμηση, θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Θα προηγηθεί βέβαια ο ξαφνικός θάνατος, αλλά θα υπάρξει ελπίδα ανάστασης, λέει το αφήγημα, που εύκολα στηρίζει κανείς στη θεωρία - ειδικά αν δεν ζει στις χώρες που θα το βιώσουν.

Η απίστευτη γερμανική μιζέρια

analyst
.

του Βασίλη Βιλίάρδου
Η κατάσταση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας που εργάζεται με χαμηλούς μισθούς, ανταγωνίζεται το 1.000.000 μετανάστες που εισήλθαν το τελευταίο χρονικό διάστημα, ενώ ακριβαίνει συνεχώς το κόστος ζωής, είναι απελπιστική – με τους αστέγους να πλημμυρίζουν τις μεγάλες πόλεις.
.
«Εάν επισκεφθεί κανείς το Βερολίνο και δει τους άστεγους, τους θλιβερούς ζητιάνους, τις μαύρες μαντίλες, τους χιλιάδες ξένους στους δρόμους, τα ενοικιαστήρια και τη βρωμιά που επικρατεί, με μισόγυμνους Γερμανούς να κοιμούνται μέσα στα στεγασμένα ΑΤΜ των τραπεζών και με σειρήνες να ηχούν νυχθημερόν προκαλώντας πανικό στους ανθρώπους, θα καταλάβει πού είναι καλύτερα να ζει – καθώς επίσης πως εμείς οι Έλληνες δεν ξέρουμε καν τι έχουμε, αφήνοντας την πατρίδα μας απροστάτευτη και ανοχύρωτη στις πολιτικές συμμορίες και στους ξένους εισβολείς».
.

Επικαιρότητα

Η οικονομία της Γερμανίας αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς, τα πλεονάσματα της πλησιάζουν στα 300 δις € μέσω της ληστείας των εταίρων της, ο προϋπολογισμός του δημοσίου είναι πλέον θετικός, το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ μειώνεται, τα επιτόκια δανεισμού της χώρας είναι χαμηλότερα από ποτέ, η ανεργία μηδενική, δημιουργούνται φούσκες στα ακίνητα και το χρηματιστήριο καλπάζει. Την ίδια στιγμή βέβαια οι κρατικές υποδομές καταρρέουν, οι γονείς καλούνται να επισκευάσουν τα σχολεία, οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και η εικόνα των μεγάλων πόλεων δεν διαφέρει πολύ από αυτήν του Βερολίνου.

Η ελληνική επιχειρηματικότητα από μια άλλη σκοπιά



Πού οφείλεται το έλλειμμα επιχειρηματικότητας που παρατηρείται στη χώρα μας. Οι ερασιτεχνισμοί, το έλλειμμα κουλτούρας και η... επιδοτοφιλία. Τι πρέπει να γίνει. 

Γράφει ο Δρ Γ. Κριτσωτάκις*

Η όψιμη και σχετικά δραστήρια ενασχόλησή μας με το θέμα επιχειρηματικότητα μέσω ερευνών, ημερίδων και διαλέξεων, εκτός του ότι με εκπλήσσει θετικά, αποτελεί σαφή ένδειξη της συνειδητοποίησης ότι, χωρίς αυτήν, η έξοδός μας από τον φαύλο κύκλο αδράνεια - ύφεση - κρίση είναι ανέφικτη.
Αν κρίνω από το περιεχόμενο των καθ' όλα αξιόλογων παραπάνω πρωτοβουλιών, έτσι όπως εγώ το εισέπραξα, η κύρια αιτία του ελλείμματος σε επιχειρηματικότητα αναζητάται στη διαχρονικά, ας μου επιτραπεί η έκφραση, «ερασιτεχνική» αναπτυξιακή πολιτική, η οποία, όπως η πράξη απέδειξε, περισσότερο έβλαψε παρά ωφέλησε την επιχειρηματικότητα.
Δεν θα διαφωνήσω ότι ασκούμενη ανερμάτιστη και ευκαιριακή πολιτική κέντρων (;) από τους κατά καιρούς θεράποντες του κομφορμισμού φέρουν μεγάλη ευθύνη για την αναιμική επιχειρηματικότητα που μαστίζει τον τόπο.
Η ρίζα ωστόσο του προβλήματος της ελληνικής επιχειρηματικότητας πρέπει να αναζητηθεί στο πεδίο της «επιχειρηματικής μας κουλτούρας». Αυτή είναι η μόνη που θα μας δώσει την απάντηση όχι στο τι συμβαίνει. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι, αλλά γιατί τελικά συμβαίνει αυτό που συμβαίνει.
Επιτέλους, κάποιος πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα:

Η πρωτογενής παραγωγή και η Ελλάδα



του Κοσμά Μαρινάκη*
Το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για την δραματική κατάσταση στην πρωτογενή παραγωγή στην Ελλάδα έχει περάσει στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατηγορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση για τον μαρασμό της ελληνικής γεωργίας. Οι παρακάτω απλές ερωτήσεις-απαντήσεις κάνουν σαφές το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα.

1. Είναι αλήθεια πως πετάγαμε φρέσκα φρούτα στις χωματερές;
Δυστυχώς ναι. Όχι πολλά χρόνια πριν, η χώρα μας είχε σημαντική αγροτική παραγωγή. Σε κάποια προϊόντα παραγάγαμε πλεονασματικές ποσότητες με αποτέλεσμα τις αποτροπιαστικές εικόνες να θάβονται χιλιάδες τόνοι εξαιρετικής ποιότητας φρούτων στις χωματερές. Αυτό όμως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στη χώρα μας.
2. Μα τα φρούτα αυτά δεν έφτασαν ποτέ στις αγορές, πως γίνεται να αποτελούν πλεονάσματα;
Οι ποσότητες αυτές δεν ήταν πλεονασματικές υπό την έννοια ότι περίσσεψαν από κάποια αγορά. Ο όρος «πλεονασματικός» χρησιμοποιείται πολλές φορές στην οικονομική ανάλυση για να εκφράσει ποσότητες που αν διοχετευτούν στις αγορές θα προκαλέσουν δυσάρεστες συνέπειες.

Ο λογιστικός και ο φορολογικός χειρισμός των ασφαλιστικών εισφορών μετά την εκκαθάριση του ΕΦΚΑ

taxheaven



ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΙΧΕΛΙΝΑΚΗΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ – ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΣ
PARTNER- C.E.O. ΤΗΣ MIS ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ

Καθώς μετά από αναμονή πολλών μηνών, είναι σε εξέλιξη η εκκαθάριση από τον ΕΦΚΑ των ασφαλιστικών εισφορών του 2017 για τους αυτοαπασχολούμενους, προβληματισμός υπάρχει για τη λογιστική και φορολογική τακτοποίηση που πρέπει να ακολουθήσει.

Εν αναμονή των σχετικών οδηγιών που πιθανολογούμε ότι θα εκδώσει το αρμόδιο για το φορολογικό χειρισμό Υπ.Οικ. και η ΑΑΔΕ εξετάζουμε στο σημείωμα αυτό τις περιπτώσεις που  μπορεί να παρουσιαστούν και τον προτεινόμενο λογιστικό και φορολογικό χειρισμό.

Λογιστική βάση

Όσον αφορά τη λογιστική βάση και τις εγγραφές και δεδομένου ότι και για τα απλογραφικά βιβλία ισχύει η αρχή του δεδουλευμένου όπως ορίζεται στα ΕΛΠ θα πρέπει οι ασφαλιστικές εισφορές του 2017 να απεικονιστούν ορθά στα βιβλία και στην κατάσταση αποτελεσμάτων.[1]

Σύμφωνα με την παρ.8, του άρθρου 17 των ΕΛΠ «γεγονότα που έγιναν εμφανή μετά τη λήξη της περιόδου (ημερομηνία αναφοράς), αλλά πριν από την ημερομηνία κατά την οποία το αρμόδιο όργανο εγκρίνει τις χρηματοοικονομικές καταστάσεις για δημοσιοποίηση, αναγνωρίζονται στην κλειόμενη περίοδο, εφόσον αναφέρονται σε συνθήκες που υπήρχαν στο τέλος αυτής της περιόδου και επηρεάζουν τα κονδύλια του ισολογισμού και της κατάστασης αποτελεσμάτων». Κατά συνέπεια εφόσον τα στοιχεία της εκκαθάρισης γίνουν γνωστά στον ατομικό επιχειρηματία πριν από την έγκριση – υπογραφή από αυτόν των οικονομικών καταστάσεων, θα πρέπει να αναγνωριστούν στην κλειόμενη περίοδο.

ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ: Πάνω από 3 δισ. ευρώ "κοστίζει" η εκπαίδευση στις ελληνικές οικογένειες


Παρόλο που η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι δημόσια και δωρεάν, οι δαπάνες των οικογενειών στη χώρα που αφορούν σε αυτή, ξεπερνούν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ (ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ) για την εκπαίδευση, οι Έλληνες γονείς επενδύουν στη γνώση των παιδιών τους, διαθέτοντας χρήματα για φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, μαθήματα που αφορούν τέχνες ή υπολογιστές, αλλά και τα έξοδα που αφορούν τις σπουδές μακριά από την οικογενειακή στέγη.
Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία (2015), τα έξοδα για την ιδιωτική εκπαίδευση κατέχουν τη μερίδα του λέοντος, με 792.331.939 εκατ. ευρώ και ακολουθούν οι ξένες γλώσσες με 621.164.425 ευρώ και οι οικονομικές μεταβιβάσεις για σπουδές στο εσωτερικό με 554.681.971 ευρώ.
Καθόλου αμελητέο δεν είναι το ποσό που αφορά στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, με τις δύο κατηγορίες να υπολογίζεται ότι αθροιστικά "απορροφούν" 753.633.197 εκατ. ευρώ.

Τι συμφώνησαν κυβέρνηση - δανειστές για το Δημόσιο: Τι αλλάζει σε βαρέα, συμβασιούχους, μισθούς, κλαδολόγιο, manager

Το Ποντίκι


Τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο Δημόσιο σε μία σειρά τομέων περιγράφει το κείμενο συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Μεταξύ άλλων, όπως και στο προηγούμενο μεσοπρόθεσμο, απαριθμεί αλλαγές στα βαρέα και ανθυγιεινά, στον αριθμό των συμβασιούχων, τους μισθούς αλλά και το κλαδολόγιο, την αξιολόγηση, την κινητικότητα και τους manager.
Aναλυτικά η αναφορά για το Δημόσιο:
Ένα σύγχρονο κράτος και δημόσια διοίκηση
5.1. Δημόσια διοίκηση
Οι αρχές προτίθενται να εκσυγχρονίσουν και να ενισχύσουν σημαντικά την ελληνική διοίκηση, και να θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για την τη δημιουργία ικανοτήτων και την αποπολιτικοποίηση της ελληνικής διοίκησης σε όλα τα επίπεδα.
Σημαντικές μεταρρυθμίσεις έχουν ήδη εγκριθεί στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΜΣ και τώρα η προσοχή έχει στραφεί στην πλήρη εφαρμογή τους.
Στο πλαίσιο αυτό:
i) Κινητικότητα. Οι γενικές και ειδικές περιγραφές θέσεων εργασίας θα ολοκληρωθούν για όλα τα υπουργεία, με τη συνεργασία της τεχνικής υποστήριξης, και θα υποβληθεί σχέδιο στα θεσμικά όργανα και τα οργανωτικά σχήματα για όλα τα υπουργεία (προηγούμενη δράση). 

Λιαντίνης - Για την ποίηση του Καβάφη

LiantinisORG


Ηχογραφημένο μάθημα του Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου, με θέμα την ποιητική του Καβάφη. Το μάθημα αυτό εντάσσεται στον τελευταίο κύκλο μαθημάτων του έλληνα στοχαστή.
Είναι το προτελευταίο και πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαΐου του 1998. http://www.liantinis.org



ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ - ΕΛΛΗΝΟΠΕΛΑΣΓΟΙ ΣΤΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΡΕΑ

ESTIA TV


Στην εκπομπή αυτή ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ ο δρ Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης μας ξεναγεί στην παγκόσμια εξάπλωση των πελασγικών Ελλήνικών φύλλων.







Τι πραγματικά συνέβη με το όνομα «Μακεδονία του Ίλιντεν»;

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση



Της Βασιλικής Σιούτη
Η αλυσίδα των παρεξηγήσεων και το νέο αδιέξοδο στο σκοπιανό
Σε νέο αδιέξοδο φαίνεται ότι οδηγείται το σκοπιανό για άλλη μια φορά, παρά τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν τις τελευταίες μέρες, ότι περίπου είχε βρεθεί λύση.
Κυβερνητικές πηγές την περασμένη εβδομάδα διέρρεαν σε ΜΜΕ ότι είμαστε κοντά σε συμφωνία, ενώ ο Ζόραν Ζάεφ στα Σκόπια περίπου πανηγύριζε μετά την συνάντηση στην Σόφια για το «Μακεδονία του Ιλιντεν», αφήνοντας να εννοηθεί ότι το όνομα αυτό είχε γίνει αποδεκτό από τον Αλέξη Τσίπρα.
Την ίδια ώρα πηγές του ΥΠΕΞ επιχειρηματολογούσαν σε δημοσιογράφους ότι το συγκεκριμένο όνομα ήταν το καλύτερο από τα προηγούμενα, γιατί θα ξεκλείδωνε το erga omnes (έναντι πάντων), ανοίγοντας το δρόμο για τη συνταγματική αναθεώρηση και γιατί δεν συνδέεται με την αρχαία Μακεδονία.
Φαίνεται όμως, ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν είχε λάβει υπόψη του πολλές από τις βασικές προϋποθέσεις και παραμέτρους της υπόθεσης και για αυτό η ιστορία με το όνομα κατέληξε άλλη μια φορά σε φιάσκο.
Η αποτυχία συμφωνίας μετά τις συναντήσεις στη Σόφια φαίνεται να χρεώνεται από τον διεθνή παράγοντα κυρίως στον Αλέξη Τσίπρα γι’ αυτό και η αμερικανική παρέμβαση έγινε στην ελληνική πλευρά (με το τηλεφώνημα του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Μαικ Πενς) η οποία τώρα δέχεται την πίεση να βρει άμεσα λύση.