Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ελληνικές Μειονότητες

Το Ποντίκι


Πρόκειται για μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις αλλά και ιδιαιτέρα σημαντικές ανακατατάξεις, που άλλαξαν ολοκληρωτικά την εικόνα της Ελλάδας. Η χώρα αλλάζει πρόσωπο σε αυτήν την περίοδο και τίποτα πλέον δεν θυμίζει την παλαιά Ελλάδα, την πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Και πράγματι, με βάση την απογραφή του 1907, ο πληθυσμός της χώρας έφτανε τα 2.631.952 κατοίκους, η δε έκταση της ελληνικής επικράτειας κάλυπτε μόλις τα 63.211 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε μια αντίστοιχη απογραφή το 1920,
δηλαδή μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί και ανέρχεται στα 5.531.474 κατοίκους. Ταυτόχρονα, τα σύνορα της χώρας μεγάλωσαν εντυπωσιακά φτάνοντας
τα 149.150 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διαφορετική εικόνα έχει πάλι η χώρα οκτώ χρόνια αργότερα, στην απογραφή του 1928, όταν ο πληθυσμός της αυξάνεται στα 6.204.684 κατοίκους, ωστόσο η έκτασή της μειώνεται στα 129.281 
τετραγωνικά χιλιόμετρα.

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Η θεσμική αφομοίωση των νέων πληθυσμών 
Αυτές οι εντυπωσιακές αλλαγές δημιούργησαν, όπως είναι φυσικό, μια σειρά σοβαρών δεδομένων που έπρεπε το κράτος να αντιμετωπίσει άμεσα και με αποτελεσματικότητα. Έτσι, σε αυτήν την περίοδο προέκυψαν ζητήματα διοικητικής ενσωμάτωσης των νέων περιοχών ταυτόχρονα με τη θεσμική αφομοίωση των πληθυσμών τους. Υποθέσεις δύσκολες, που απαιτούσαν πολύπλοκους χειρισμούς. Η επίλυση ανάλογων υποθέσεων απαιτούσε ωστόσο γραφειοκρατικές δυνατότητες που στην πραγματικότητα δεν διέθετε η χώρα σ’ εκείνες συνθήκες, πράγμα που επιδείνωνε την κατάσταση λόγω της ιδιομορφίας και της σοβαρότητας των ζητημάτων που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Από την άλλη, οι πολεμικές συγκρούσεις της περιόδου στάθηκαν τεράστιο εμπόδιο στην αφομοίωση των πληθυσμών στο διοικητικό καθεστώς της χώρας. Βέβαια, αυτό το πρόβλημα δεν τελείωνε στη διοικητική του διευθέτηση, αλλά έπρεπε να αντιμετωπισθούν οι εχθρικές συμπεριφορές απέναντι στους νέους πληθυσμούς που θεωρούντο παρακατιανοί, αν όχι ξένο σώμα, και τύγχαναν ανάλογης γραφειοκρατικής «εξυπηρέτησης» και «αβρότητας» από τους υπαλλήλους, που στη συντριπτική τους πλειονότητα προέρχονταν από την παλαιά Ελλάδα.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι διοικητικές ανάγκες των Νέων Χωρών καλύφθηκαν από υπαλλήλους που ήταν σε δυσμένεια και τους έστελναν εκεί με τιμωρητικές διαθέσεις αλλά
και από υπαλλήλους που δεν είχαν περιθώρια σταδιοδρομίας στην παλιά τους θέση. Γενικά, στάλθηκε στις Νέες Χώρες υπαλληλικό προσωπικό που προερχόταν από τις μεσαίες και κατώτερες βαθμίδες και βασικά δεν διακρινόταν για τις αποδόσεις του…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ – ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ


του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Έγκλημα, που μπορεί να οδηγήσει σε νέα, ανεπανόρθωτη εθνική καταστροφή, χαρακτηρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης, τη Διάσκεψη της Γενεύης και τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου σε αυτή.
Με κείμενο που ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Θεοδωράκης απευθύνει προσωπική έκκληση για το Κυπριακό στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Επικαλούμενος και τη γνωμάτευση του διαπρεπούς Έλληνα Συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη, ο Μίκης Θεοδωράκης χαρακτηρίζει παράνομη και αντίθετη προς το Ευρωπαϊκό Δίκαιο τη Διάσκεψη και ανεπίτρεπτη τη συμμετοχή Αθήνας και Λευκωσίας σε αυτή, καθότι συνιστά αναγνώριση του ρόλου τρίτων κρατών στην Κύπρο. Σχολιάζοντας εξάλλου άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, που αναδημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του, τονίζει ότι η Διάσκεψη της Γενεύης οδηγεί στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Απευθυνόμενος τέλος προσωπικά στον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, γράφει: “Έχετε μεγάλη ευθύνη και κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε άσχημα και κατά τη γνώμη μου άδικα, γιατί δεν πιστεύω ότι έχω απέναντί μου προδότες. Το αντίθετο θα έλεγα. Είστε όπως σχεδόν όλοι οι Έλληνες πατριώτες. Όμως χωρίς το απαραίτητο έρμα που οφείλει να έχει η χώρα και η κυβέρνησή της για να αντέξει σ’ αυτούς τους νέους ανέμους η χώρα μας, θα οδηγηθούμε σε μια ανεπίτρεπτη προδοτική ενέργεια απέναντι στους Κύπριους αδελφούς μας.”

Στη συνέχεια παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη

Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-εξόδου από την Κρίση. Ελεύθερος Λαός σε Ελεύθερη Ελλάδα

iskra


Η ίσκρα κάνει μια δημοσίευση κάποιων αποσπασμάτων του βιβλίου, που αναφέρονται στις κύριες αντιθέσεις που διαμορφώνονται στην Ελλάδα, εξ αιτίας της ένταξής της στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση-και μάλιστα στον σκληρό της πυρήνα-, ιδιαίτερα όμως στην θεωρητική διαύγεια, των προγόνων της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς, πριν αρκετές δεκαετίες, πέραν μάλιστα του μισού αιώνα, να κατανοήσουν, τα δομικά προβλήματα της χώρας και να προβλέψουν με ακρίβεια στο ζήτημα της Ε.Ο.Κ., την καταστροφή που θα φέρει η ένταξη, στην πατρίδα μας και στον κόσμο της εργασίας Σαφώς είναι ενδεικτικά και δεν μπορούν να δώσουν ολοκληρωμένη εικόνα του βιβλίου. Δημοσιεύονται επίσης τα περιεχόμενα του βιβλίου.
Το βιβλίο -όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς- χαράζει ένα επιστημονικά τεκμηριωμένο και συγκεκριμένο πρόγραμμα οικονομικών και πολιτικών αλλαγών, το οποίο έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι και η χώρα.Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από τον ευρωζωνικό-ευρωενωσιακό κλωβό πόλωσης, παραγωγικής ανασυγκρότησης, και δημιουργίας μιας νέας, αυθεντικής δημοκρατίας του λαού. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί (όπως φαίνεται και στην στήλη των εκδηλώσεων), τη Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017, 7:30 μ.μ. στον κινηματογράφο Αλκυονίς, Ιουλιανού 42-46 (στάση ΗΣΑΠ Βικτώρια, τηλ.: 2108220008, 2108220023)
Από το κεφάλαιο 2, η παράγραφος 6:
6. Επιμύθιο: Το «Μακρινό» έτος 1962
Δείχθηκε ότι η ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση» δεν αποτελεί, στην πραγματικότητα, διαδικασία ολοκλήρωσης αλλά κλιμακούμενης πόλωσης, η οποία (i) διέπεται από συνεκτική, πλην επαρκώς κεκαλυμμένη, οικονομική-κοινωνική-πολιτική λογική, και (ii) συνεπάγεται, αφενός, ραγδαία μεταβολή του συσχετισμού ταξικών δυνάμεων σε βάρος των μισθωτών εργαζομένων όλων των χωρών-μελών και, αφετέρου, παραγωγική αποσάθρωση για τους εθνικούς κοινωνικούς σχηματισμούς του «Νότου». Για τους τελευταίους, η κύρια (και ανταγωνιστική) αντίθεση συνίσταται, επομένως, στο εξής: Ενώ είναι κεφαλαιοκρατικοί, δεν δύνανται να αναπτυχθούν περαιτέρω εντός του Ευρωενωσιακού, ή, γενικότερα, «παγκοσμιοποιητικού», κεφαλαιοκρατικού πλαισίου. Και κύριος πόλος αυτής της αντίθεσης είναι ο κατά σειρά δεύτερος, δηλαδή το «εντός». Κατά συνέπεια, στο ορατό μέλλον της ΕΕ-ΕΖ ενέχονται δύο, κατάβάση, εναλλακτικές, αλλά ασυμβίβαστες μεταξύ τους, προοπτικές:

Το Θεμελιώδες Αμάρτημα του Ευρώ

iskra


του Σπύρου Λαβδιώτη
Από τη γέννησή του ο μηχανισμός του ευρώ ήταν ελαττωματικός. Η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση που κτίστηκε στις διατάξεις του Μάαστριχτ, είχε από την αρχή ένα πλήθος προβλημάτων να αντιμετωπίσει τα οποία ήταν σφηνωμένα στην αρχιτεκτονική της δομή και στο τραπεζικό της σύστημα.1
Όταν ατομικά έθνη, όπως η Ελλάδα, εντάχτηκαν στη ζώνη του ευρώ αυτά στην ουσία υιοθέτησαν ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, ενώ διατήρησαν την ατομική ευθύνη για τη χάραξη της εθνικής τους δημοσιονομικής πολιτικής. Το ευρώ είναι ένα ξένο νόμισμα, διότι ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης δεν μπορεί να εκδώσει το χρέος του στο δικό του εθνικό νόμισμα αφού στερείται του νομικού δικαιώματος της έκδοσής του, και μαζί, τις εκτυπωτικές πρέσες και ηλεκτρονικούς υπολογιστές για πληκτρολογήσεις συμβολικού χρήματος.
Μάλιστα, η παραχώρηση της νομισματικής κυριαρχίας συνιστούσε προαπαιτούμενο της ένταξης του υποψήφιου μέλους στην παρά φύσιν «ενός μεγέθους για όλα τα κράτη- μέλη» νομισματική ένωση. Αγνοώντας εάν το νούμερο του κουστουμιού ταίριαζε στο κράτος ή ο χαλκάς που τού φόρεσαν στη μύτη- για να σέρνουν τα ισχυρά κράτη τα αδύναμα-το πονούσε ή όχι.
Το παράδοξο είναι ότι η μεταβίβαση της νομισματικής κυριαρχίας και η συγχώνευση των εθνικών νομισμάτων των κρατών στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα έγινε με αμετάκλητη ισοτιμία χωρίςπροηγουμένως να έχει καθοριστεί νομικό πλαίσιο εξόδου και πριν ακόμη επιτευχθεί πολιτική ένωση των μελών!

Ποιες Πανελλαδικές;

Outside the Wall


Στην κυβέρνηση της αριστεράς δεν αρέσουν οι διακρίσεις. Και δεν μιλάμε για ταξικές διακρίσεις: σε αυτές διαπρέπει αυξάνοντας το χάσμα της ταξικής ανισότητας.

Πορωμένη με τη θεωρία του κοινωνικού χυλού όπου κανείς δεν πρέπει να ξεχωρίζει πέρα από τις μειονότητες, προχωρά στο επόμενο στάδιο εφαρμογής της:

Για να λύσει την κατάσταση στο Μενίδι προβαίνει σε αντίστροφο ρατσισμό και διακρίσεις, προτείνοντας Ρομά να μπαίνουν σε συγκεκριμένα ΤΕΙ χωρίς πανελλαδικές.

Το ίδιο και στην αστυνομία.

Λες και οι συνυποψήφιοι τους κατούρησαν σε κάποιο πηγάδι και είναι όλα τους παιδιά μεγαλοαστών.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκλειστικά ως εργαλείο κοινωνικής μηχανικής.

Μισό:
Εύρηκα!

Ο υπουργός παιδείας κος Γαβρόγλου θα λύσει το πρόβλημα των διακρίσεων καταργώντας τις πανελλαδικές.

Σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα κρίνεται το μέλλον του Τραμπ

iskra


του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Στην αλλοπρόσαλλη εκλογική μάχη του 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορήθηκε, όχι άδικα, ότι επένδυσε στην οργή, στο τυφλό μίσος, στα ζωώδη ένστικτα μερίδας του κοινωνικού σώματος. Σήμερα, αρκετοί από τους αντιπάλους του δεν διστάζουν να τον πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα, φορτίζοντας σε σημείο πυράκτωσης την πολιτική ατμόσφαιρα στις ΗΠΑ.
Τον περασμένο μήνα, η διάσημη ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια Κάθι Γκρίφιν προκάλεσε σάλο όταν ανήρτησε στο Διαδίκτυο βίντεο, όπου κρατούσε στο χέρι της ομοίωμα της κεφαλής του Ντόναλντ Τραμπ μέσα στα αίματα, λες και εζήλωσε δόξαν εκτελεστή του Ισλαμικού Κράτους. Αυτές τις μέρες, το Δημόσιο Θέατρο της Νέας Υόρκης βρίσκεται στο επίκεντρο θυελλώδους διαμάχης, ύστερα από την απόφασή του να ανεβάσει στο Σέντραλ Παρκ διασκευή της σαιξπηρικής τραγωδίας «Ιούλιος Καίσαρας». Στη θέση του Ρωμαίου αυτοκράτορα εμφανίζεται ένας κοστουμαρισμένος ηγέτης με κόκκινα μαλλιά, ο οποίος, προβλέψιμα, μαχαιρώνεται από συγκλητικούς (γερουσιαστές θα λέγαμε σήμερα) του κόμματός του.

Η φτώχεια των ανθρώπων, ο πλούτος των εθνών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


“Άριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πάρα πολύ πλούσιους ούτε πάρα πολύ φτωχούς πολίτες.”
“Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταστήσεις ακίνδυνους τους φτωχούς είναι να τους εκπαιδεύσεις να θέλουν να μιμούνται τους πλούσιους.”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Παρακολουθoύσαμε την ταινία Lion, του Garth Davis. Ο δεκάχρονος Τηλέμαχος σοκαρισμένος έβλεπε πώς ζουν οι άνθρωποι στην Ινδία.
“Είναι πολύ φτωχή χώρα η Ινδία;” με ρώτησε.
“Η Ινδία είναι ένα απ’ τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη”, του είπα. “Έχει διαστημικό πρόγραμμα, έχει πυρηνικά, έχει τεράστιο πλούτο, σε έκταση είναι το ένα τρίτο ολόκληρης της Ευρώπης και σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά την Κίνα.”
“Εδώ δείχνουν ότι είναι φτωχή!”
“Οι άνθρωποι είναι φτωχοί, οι πολλοί. Το κράτος είναι πλούσιο”.
“Πώς γίνεται αυτό;”

~~
Πώς γίνεται αυτό, αλήθεια;
Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι φτωχοί (οι ανασφάλιστοι, οι άστεγοι) στις ΗΠΑ, το πιο ισχυρό κράτος του πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια, είναι πολλοί περισσότεροι (αναλογικά) απ’ ό,τι στην Νορβηγία ή στη Νέα Ζηλανδία.
Το ίδιο ισχύει και στην Κίνα, με χειρότερους όρους.
Στην Ενωμένη Ευρώπη τα ισχυρά κράτη ποντάρουν στη φτωχοποίηση των ανίσχυρων, προκειμένου να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τις άλλες μεγάλες οικονομίες.
Μοιάζει να είναι θέσφατο, δοσμένο απ’ τους θεούς: Για να δημιουργήσεις μια ισχυρή οικονομία, πρέπει να δημιουργήσεις οικονομικές ανισότητες.

Ελληνοφρένεια Σ4 Επ.65


«Brexit σημαίνει (;) Brexit»

Η απόφαση των Βρετανών είχε αιφνιδιάσει αγορές και δημοσκόπους, που αντί να ανοίξουν τις σαμπάνιες βρέθηκαν απροετοίμαστοι μπροστά στο «τσουνάμι» που οδήγησε τη στερλίνα σε ναδίρ 31 ετών.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Αγγελικής Κοτσοβού

«Ο σεισμός του Brexit έγινε, θα χρειαστούν χρόνια για να απομακρυνθούν τα συντρίμμια», ήταν ο τίτλος σε πρωτοσέλιδο του «Guardian» την επομένη του ιστορικού δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου 2016.
Η απόφαση των Βρετανών είχε αιφνιδιάσει αγορές και δημοσκόπους, που αντί να ανοίξουν τις σαμπάνιες βρέθηκαν απροετοίμαστοι μπροστά στο «τσουνάμι» που οδήγησε τη στερλίνα σε ναδίρ 31 ετών.
Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που πραγματικά πίστευαν ότι η Βρετανία θα ψήφιζε υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε καν οι ίδιοι υποστηρικτές του Brexit, που με το κλείσιμο της κάλπης είχαν βγει και παραδέχονταν την ήττα τους.
Έναν χρόνο πριν, το Ηνωμένο Βασίλειο ξύπνησε αντικρίζοντας μια νέα πραγματικότητα. Όλοι θυμούνται τα ζοφερά σενάρια των οικονομολόγων για ένα καταστροφικό οικονομικό σοκ και βαθιά ύφεση.
Όπως αποδείχθηκε, οι προβλέψεις τους παραήταν απαισιόδοξες. Ούτε η οικονομία κατέρρευσε, ούτε οι αγορές καταποντίστηκαν, αν εξαιρέσει κανείς τις αντιδράσεις πανικού κατά τις πρώτες ημέρες μετά το δημοψήφισμα.
Και το περίφημο «Brexit σημαίνει Brexit» της Τερέζα Μέι κατά την ανάληψη των πρωθυπουργικών της καθηκόντων δεν έχει λάβει ακόμη σάρκα και οστά.

Πώς το Facebook αλλάζει τη δημοκρατία


Πολιτικές καμπάνιες έχουν συνειδητοποιήσει πως το «γενικό κοινό» δεν υπάρχει και χρησιμοποιούν το Facebook για να στοχοποιήσουν κόσμο. Παράλληλα τα κοινωνικά δίκτυα φτάνουν σε όλο τον πλανήτη με μικρότερο κόστος.

του Simon Kuper

Πρόσφατα ένας πολιτικός αναλυτής ήρθε στο γραφείο μου, άνοιξε το λάπτοπ του και μου έδειξε πως διαχειρίζεται μια προεκλογική καμπάνια στο Facebook, σε μια χώρα που δε με αφήνει να ονοματίσω.
Ας πούμε ότι, στις βρετανικές εκλογές, θέλεις να επηρεάσεις γυναίκες άνω των σαράντα ετών σε μια συγκεκριμένη οδό στην περιοχή του Κένσινγκτον, οι οποίες έχουν κατοικία στο εξωτερικό. Φτιάχνεις ένα βίντεο με την Τερέζα Μέι να λέει «το Brexit σημαίνει Brexit» και πειραματίζεσαι με διάφορες μορφές. Μία θα μπορούσε να είναι σε ερώτηση: «Είναι επικίνδυνο το hard Brexit;» Μια άλλη είναι σε δήλωση: «Hard Brexit: Παρανοϊκό». Αλλάζεις τα χρώματα. Πληρώνεις το Facebook για να στείλει τα βίντεο και βλέπεις ποιο παίρνει τα περισσότερα κλικ. Τότε στοχοποιείς εκ νέου εκείνους που έκαναν αυτά τα κλικ. Μόνο εκείνοι, και οι φίλοι με τους οποίους θα το μοιραστούν, θα δουν τη διαφήμισή σου. Έτσι μπορείς να στείλεις μια εντελώς διαφορετική διαφήμιση, ίσως ακόμη και θετική προς το Brexit, σε άλλους ψηφοφόρους. Στην ουσία πρόκειται για κρυφή καμπάνια. Και είναι και φθηνή. Ο φίλος μου ξόδεψε περίπου 50.000 δολάρια για να φτάσει σε τέσσερα εκατομμύρια ψηφοφόρους. Η αρμόδια αρχή της χώρας του για τις εκλογές πιθανότατα δεν θα τον βρει ποτέ, κυρίως διότι δεν εργάζεται για κάποιο κόμμα.
Αυτές οι μέθοδοι εξαπλώνονται παγκόσμια. Ο Matthew Oczkowski, επικεφαλής προϊόντων στην Cambridge Analytica, την μεγάλη εταιρία δεδομένων που εργάστηκε στην καμπάνια του Ντόναλντ Τραμπ και λέγεται πως ήταν σύμβουλος στην καμπάνια Leave κατά το δημοψήφισμα της Βρετανίας για το Brexit, επισημαίνει: «Έχουμε εκλογές που πραγματοποιούνται στην Αφρική και στην Νότια Αμερική, και στην ανατολική και δυτική Ευρώπη». Το Facebook έχει αλλάξει τη δημοκρατία. Αυτό ίσως βοηθά να εξηγηθούν τα πρόσφατα, απροσδόκητα εκλογικά αποτελέσματα.

Δέκα + μια δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων (=το σήμερα)


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Ίσως δεν υπάρχει πιο επίκαιρη, πιο οδυνηρά επίκαιρη δουλειά για τα πολιτικά μας πράγματα, όπως τα ζούμε, από την σειρά μελετημάτων που ο Θανάσης Διαμαντόπουλος (πεισματικός μελετητής της πολιτικής επιστήμης στην πρακτική της εκδοχή) αφιερώνει στην διαδρομή της σύγχρονης Ελλάδας - εκείνης του 20ου αιώνα, όπως "ξεβάφει" τώρα στον 21ο
Εκείνο που επιχειρεί ο Θ. Διαμαντόπουλος, είναι, σε διαδοχικά μικρά βιβλία στις Εκδόσεις Επίκεντρο (τα ονομάζει "τεύχη", που καθένα τους καλύπτει μια δεκαετία) και ξεκινώντας από ένα εξαντλητικά κάθε φορά χρονολόγιο, μήνα-μήνα αν όχι και μέρα-μέρα, να "ξεφυλλίσει" μπροστά στα μάτια του αναγνώστη - του σημερινού Έλληνα και Ελληνίδας, με την πάντα αποσπασματική πρόσληψη της Ιστορίας, της διαδοχής των γεγονότων, της άγαρμπης/μονόχρωμης αξιολογικής κατάταξης "καλών" και "κακών" κάθε περιόδου - την διαδρομή των ιστορικών εμπειριών. Το πώς σε κάθε φάση οικοδομήθηκαν οι αντιθέσεις, πώς αυτές έγιναν αντιπαραθέσεις, πώς εκείνες χτίστηκαν ως χάσματα, πώς κατέληξαν σε "διαιρετικές τομές" (κατά Διαμαντόπουλο).
Ξεκινά την διαδρομή αυτή - αναμενόμενο - με την δεκαετία του ΄10, που την σφράγισαν οι δυο προσωπικότητες: του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου. Την δεκαετία δηλαδή που "χάρισε" στην μέχρι-και-σημερινή Ελλάδα το μείζον πρότυπο του Διχασμού. Κωνσταντινικοί και Βενιζελικοί, Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι εν συνεχεία, περπάτησαν ουσιαστικά όλο τον Μεσοπόλεμο. Αλλά και ξαναβρέθηκαν στην φρίκη του Εμφυλίου μετά την Κατοχή, συνέχισαν σ' όλα τα πέτρινα χρόνια - τους βρίσκει κανείς μέχρι και σήμερα αν θέλει να το ψάξει. Ο Διαμαντόπουλος στέκεται περισσότερο κοντά στο φαινόμενο του Βενιζέλου και τις πολώσεις που χτίστηκαν γύρω του, στην "σχεδόν υπερφυσική κοινωνική πρόσληψη" του πολιτικού που σφράγισε την εποχή του, γύρω από τον οποίο "στροβιλίζεται το έθνος" (κατά Θεοτοκά). Λίγο κουτσή, μόνον, η ακροτελεύτια αναφορά του στο μπόλιασμα της εποχής από την επερχόμενη Αριστερά - την οποία όμως θεωρεί ότι περνάει περισσότερο στην επόμενη περίοδο / δεκαετία (κι ας ζει την γέννηση του ΣΕΚΕ, τον βηματισμό του Αβρ. Μπεναρόγια κοκ.).

Οι δύο όψεις του νομίσματος Μακρόν

Το κόμμα του Μακρόν κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο από την ίδρυσή του να μετεξελιχθεί σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη εκτοπίζοντας τους Γκολικούς και τους Σοσιαλιστές. Αυτή ωστόσο είναι η μία όψη του νομίσματος.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Μωυσή Λίτση 

Τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των βουλευτικών εκλογών σηματοδοτούν μια νέα εποχή για τη Γαλλία. Ο Εμανουέλ Μακρόν και το νεοσύστατο κόμμα του La Republique en Marche (H Δημοκρατία Μπροστά) αναδεικνύεται σε απόλυτο κυρίαρχο, εξασφαλίζοντας μία σαρωτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία 350 εδρών σε σύνολο 577.
Μία πλειοψηφία που του επιτρέπει να περάσει «αβρόχοις ποσί» τις μεταρρυθμίσεις όσον αφορά τα εργασιακά και τις απολύσεις στο δημόσιο.
Το κόμμα του Μακρόν κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο από την ίδρυσή του να μετεξελιχθεί σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη εκτοπίζοντας τους Γκολικούς και τους Σοσιαλιστές. Αυτή ωστόσο είναι η μία όψη του νομίσματος.
Ο πραγματικός νικητής και στον δεύτερο γύρο είναι η αποχή - ρεκόρ, 57%. Ήταν μάλιστα πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του πρώτου γύρου, παρά τις εκκλήσεις -κυρίως από τους εκπροσώπους των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας- προς τους πολίτες να πάνε να ψηφίσουν, προκειμένου να ψαλιδίσουν τη διαφαινόμενη από τον πρώτο γύρο απόλυτη κυριαρχία στη νέα εθνοσυνέλευση του Μακρόν και του κόμματός του.
Η μεγάλη αποχή απονομιμοποιεί στην πράξη τη μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Μακρόν. Δεν παύει ωστόσο να αποτελεί ηχηρό χαστούκι στο σύνολο των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων της Γαλλίας, αφού πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους προτίμησαν να απέχουν παρά να στείλουν το οποιοδήποτε πολιτικό μήνυμα.

Η πικρή αλήθεια για το Ευρώ, την ΕΕ και την Ελλάδα

analyst


Οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν το 2010 με αφετηρία την Ελλάδα ότι βίωναν έναν τρομακτικό εφιάλτη, ευρισκόμενοι όλοι μαζί σε ένα ελαττωματικό πλοίο που ήταν αδύνατον να επισκευαστεί, με μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στο αμπάρι του – αποφασίζοντας να τοποθετήσουν στο στόχαστρο την Ελλάδα, για να κρύψουν το πρόβλημα εις βάρος της.

«Τραπεζική βόμβα μεγατόνων: Η Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την κάλυψη των τεράστιων τραπεζικών προβλημάτων της Ευρωζώνης, των ισχυρών κρατών της, του ευρώ, του δολαρίου, καθώς επίσης των Η.Π.Α. – από όπου αναμένεται να ξεσπάσει στο μέλλον η μητέρα όλων των κρίσεων» (άρθρο μας από το 2012, πηγή).
του Βασίλη Βιλιάρδου
Ανάλυση
Αυτό που ελάχιστοι άνθρωποι κατανοούν είναι το ότι, η έξοδος από μία οικονομική κρίση είναι εντελώς αδύνατη μέσω της πολιτικής λιτότητας – κάτι που έχει αποδεχθεί από την ιστορία πολλές φορές στο παρελθόν. Ειδικότερα, η πρώτη φορά που υιοθετήθηκε η συγκεκριμένη πολιτική ευρέως στις Δημοκρατίες, ήταν η δεκαετία του 1930 – μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, όπου οι μεγάλες βιομηχανικές χώρες, όπως οι Η.Π.Α., η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιαπωνία, αποφάσισαν να περιορίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους, μειώνοντας κυρίως τις δημόσιες δαπάνες.
Εν προκειμένω υπήρχαν δύο βασικά κίνητρα, τα οποία τις οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση: η ηθική και ο καταναγκασμός, ενώ για την Ιαπωνία επί πλέον η επιθυμία της να ανήκει στα εξελιγμένα δυτικά Έθνη. Ειδικότερα τα εξής:

Από τον Ζορζ Πομπιντού στον Εμανουέλ Μακρόν

Τις τελευταίες ημέρες οι αγορές σημείωσαν άνοδο και οι αποδόσεις των ομολόγων υποχώρησαν. Ο επικεφαλής μεγάλης επιχείρησης με έδρα το Παρίσι κάνει λόγο για νέα αισιοδοξία στη γαλλική οικονομία με τη νίκη Μακρόν.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Όπως ο τραπεζίτης που έβγαλε τη Γαλλία από τις αγκυλώσεις του γκολισμού, άνοιξε νέους δρόμους στη χώρα του, τον ίδιο ρόλο καλείται να παίξει και ο νέος Γάλλος πρόεδρος.
Ο Ζορζ Πομπιντού (1911-1974), δεξί χέρι του στρατηγού ντε Γκολ, υπήρξε πρωθυπουργός στη χώρα του από το 1962 έως το τέλος του 1968 και μετά την παραίτηση του στρατηγού εξελέγη πρόεδρος το 1969. Απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα από μία σπάνια νόσο των οστών. Δάσκαλος και τραπεζίτης, άνθρωπος με μεγάλη κουλτούρα, κατά ομολογία φίλων και αντιπάλων του αναμόρφωσε τη Γαλλία και, εγκαταλείποντας τον γκολικό αντιαμερικανισμό, την έφερε στις πρώτες θέσεις των παγκόσμιων δυνάμεων.
Από την πλευρά του ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, υπήρξε και αυτός τραπεζίτης, διαθέτει ισχυρή κουλτούρα, η δε σύζυγός του είναι δασκάλα. Αρκετές ομοιότητες με τον Πομπιντού, λένε κάποιοι Γάλλοι που γνώρισαν τη Γαλλία του τέλους της δεκαετίας του 1960, καταγράφοντας τις τότε προσδοκίες των Γάλλων επιχειρηματιών για μία ριζική αλλαγή παραγωγικής πολιτικής.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα. Οι περισσότεροι Γάλλοι επιχειρηματίες και επικεφαλής μεγάλων επιχειρήσεων τρέφουν σοβαρές ελπίδες ότι, μετά την κοινοβουλευτική ισχυροποίηση του νέου προέδρου, η χώρα θα μπει στα μονοπάτια της επιτυχίας. Κυρίως δε θέλουν να πιστεύουν ότι θα ανταποκριθεί στις προκλήσεις της ψηφιακής εποχής, που είναι αυτή της ταχύτητας και της γνώσης.

Απαιτείται αύξηση της ζήτησης για να αυξηθεί η παραγωγή και να ακολουθήσει η παραγωγικότητα και όχι το αντίστροφο.


του Κώστα Μελά

Σύμφωνα με το σύνολο των μελετών  υπάρχει (ισχυρή) θετική συσχέτιση ,μεταξύ αύξησης του προϊόντος και αύξησης της παραγωγικότητας [1]. Όμως ποια είναι η σχέση αιτίου –αιτιατού; Η αύξηση ξεκινά από την παραγωγή και κατευθύνεται στην παραγωγικότητα ή το αντίθετο; Σύμφωνα με όλες τις αναλύσεις  η σχέση αιτίου και αιτιατού λειτουργεί από την αύξηση της παραγωγής προς την αύξηση της παραγωγικότητας , όχι το αντίστροφο. Δηλαδή , βραχυπρόθεσμα, η αύξηση στην παραγωγή οδηγεί σε αύξηση της παραγωγικότητας[2]. Αυτό οφείλεται πρωταρχικά στη λειτουργία του νόμου του Okun[3]. Θα μπορούσε να εξηγηθεί με απλό τρόπο ως εξής: Σε δύσκολους καιρούς, οι επιχειρήσεις προβαίνουν σε αποθεματοποίηση εργασίας- κρατούν περισσότερους εργαζόμενους από όσους χρειάζονται για την τρέχουσα παραγωγή. Όταν η ζήτηση αγαθών αυξηθεί για κάποιο λόγο, οι επιχειρήσεις ανταποκρίνονται αυξάνοντας εν μέρει την απασχόληση και εν μέρει έχοντας τους υπάρχοντες εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερο και σκληρότερα. Αυτός είναι ο λόγος που οι αυξήσεις στην παραγωγή οδηγούν σε αυξήσεις στην παραγωγικότητα.

Ας θεωρήσουμε, τώρα,  ότι αυξάνει η παραγωγικότητα. Η επίπτωση μιας αύξησης της παραγωγικότητας είναι η μείωση του όγκου της εργασίας που απαιτείται για την επίτευξη μιας μονάδας παραγωγής , μειώνοντας το κόστος για τις εταιρίες. Αυτό οδηγεί τις εταιρίες να μειώσουν την τιμή που χρεώνουν σε κάθε επίπεδο της παραγωγής. Αυτά είναι τα αναμενόμενα αποτελέσματα από την πλευρά της συνολικής καμπύλης προσφοράς.

Τώρα τίθεται η ακόλουθη ερώτηση : μια αύξηση στην παραγωγικότητα αυξάνει ή μειώνει τη ζήτηση αγαθών σε ένα δεδομένο επίπεδο τιμών; Δηλαδή πως θα μετακινηθεί η καμπύλη ζήτησης . Διότι μόνο μετά από τον προσδιορισμό της μετακίνησης της  θα είμαστε σε θέση να έχουμε απάντηση στο ερώτημά μας.  Ας εξετάσουμε δύο περιπτώσεις  που κινούνται στα  άκρα του φάσματος  των υποθετικών περιπτώσεων.

Ινστιτούτο Peterson: Δημοσιονομικός "ζουρλομανδύας" η απόφαση του Eurogroup


Η συμφωνία που πέτυχε η Ελλάδα με τους πιστωτές στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου περιλαμβάνει θετικά σημεία, αλλά βασίζεται σε δημοσιονομικές υποθέσεις που δεν είναι ρεαλιστικές, υποστηρίζει μελέτη του Ινστιτούτο Peterson.
Σύμφωνε με τη μελέτη που υπογράφει ο Ζερονίμ Ζελτεμάγιερ, για πρώτη φορά, η απόφαση του Eurogroup περιλαμβάνει μια σαφή δέσμευση για ελάφρυνση χρέους. Δεύτερον, επιβεβαιώνει ότι το Eurogroup θα αποδεχθεί αναβολή πληρωμής τόκων. Τρίτον, παρουσιάζει συγκεκριμένες δημοσιονομικές εκτιμήσεις όχι μόνο για τα επόμενα πέντε χρόνια, αλλά ως το 2060.
Τα δύο πρώτα σημεία είναι θετικά, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με το τρίτο.
Όπως υπενθυμίζει ο κ. Ζελτεμάγιερ, στην ανακοίνωση της 25ης Μαίου του περασμένου έτους το Eurogroup «ανέμενε» να εφαρμόσει μια σειρά μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, μεταξύ των οποίων και επιμηκύνσεις ωριμάνσεων και αναβολές πληρωμής τόκων «αν μια επικαιροποιημένη ανάλυση βιωσιμότητας το χρέους (DSA) από τους θεσμούς στο τέλος του προγράμματος έδειχνε ότι είναι αναγκαίες». Η ανακοίνωση του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης περιλαμβάνει μια παρόμοια πρόταση: «Στο τέλος του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς εφαρμογής του και στο βαθμό που είναι αναγκαίο, αυτή η δεύτερη δέσμη μέτρων θα εφαρμοστεί».

Τα τέσσερα σενάρια της Κομισιόν για το ελληνικό χρέος


Τέσσερα σενάρια για την εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας μέχρι το 2060, αλλά και τους κινδύνους που τα συνοδεύουν καλύπτει η έκθεση βιωσιμότητας που κατήρτισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και περιέχεται στην έκθεση που εκδόθηκε μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.
Όπως αποκαλύπτεται από το πλήρες κείμενο της έκθεσης που παρουσιάζει η «Ναυτεμπορική», με το πιο αισιόδοξο σενάριο το χρέος το 2060 θα υποχωρήσει στο 75,4%, ενώ με το πιο απαισιόδοξο θα εκτιναχθεί στο 241,4% του ΑΕΠ, από το 179% του ΑΕΠ που διαμορφώθηκε στο τέλος του 2016.
Στην έκθεσή της η Κομισιόν συμπεραίνει πως «το υψηλό χρέος προς το ΑΕΠ και οι ακαθάριστες ανάγκες χρηματοδότησης που απορρέουν από την ανάλυση DSA καταδεικνύουν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους».
Σύμφωνα με την έκθεση, οι ανησυχίες αυτές θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, μεταξύ άλλων, μέσω:
* Της συνεχούς εφαρμογής του εκτεταμένου προγράμματος μεταρρυθμίσεων που περιέχεται στο συμπληρωματικό μνημόνιο συμφωνίας, διαδικασία που απαιτεί ισχυρή κυριότητα εκ μέρους των ελληνικών αρχών.
* Της εφαρμογής πρόσθετων μέτρων απομείωσης του χρέους, με βάση τους όρους και τις δεσμεύσεις που περιγράφονται στις αποφάσεις του Eurogroup της 25ης Μαΐου 2016 και της 15ης Ιουνίου 2017, που περιλαμβάνουν την επέκταση ωριμάνσεων των δανείων, περιόδους χάριτος για κεφάλαιο και τόκους, καθώς και την επιστροφή των κερδών του Ευρωσυστήματος που αποκομίστηκαν από τα ελληνικά ομόλογα (ANFAs και SMPs).

1922 (Η καταστροφή της Σμύρνης)




Ταινία που αναφέρετε στην πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης της Μικράς Ασίας και την γενοκτονία των Ελλήνων κατοίκων της, στις 14 Σεπτεμβρίου 1922, από τους νεότουρκους του κεμάλ, με σκοπό την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους. 

Η ταινία βασίστηκε σε αυθεντικές μαρτυρίες από το μυθιστόρημα «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη και στην οποία απαγόρευσαν την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Μια ταινία που όχι μόνο κατέγραψε τη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων, αλλά ανέδειξε και την Ελλαδική νοοτροπία των Νεοελλήνων να συγκαλύπτουν για λόγους σκοπιμότητας τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας.

Ελληνικό Κέντρο Κινηματoγράφου




Η Κύπρος στο Στόχαστρο

Cretetv Antitheseis



Συνεντευξη με τον Γεωπολιτικό Αναλυτή και αρθρογράφο -συγγραφέα Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο . Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ, ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, ΜΑΡΙΟΣ ΠΟΥΛΛΑΔΟΣ




Ο Σελίν και η εξολόθρευση των ανέργων


Για να καταπολεμηθεί η ανεργία μια λύση υπάρχει: να εξολοθρεύσουμε τους άνεργους. Με το όπλο της παραδοξολογία αλλά και με σκληρό καταγγελτικό λόγο ο συγγραφέας Λουί-Φερντινάν Σελίν  στην περίοδο  του μεσοπολέμου, εισέβαλε ορμητικά στη συζήτηση για την τότε οικονομική κρίση. Το άρθρο του δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1933  στο μηνιαίο περιοδικό Les Mois, με τίτλο Pour tuer le chomage tueront-ils les chomeurs? Ήταν μια παρέμβαση επάνω σε ένα φλέγον κοινωνικό θέμα της περιόδου εκείνης, στο ζενίθ της οικονομικής κρίσης. Η παρέμβαση ενός δύστροπου και συχνά αποκρουστικού συγγραφέα που φαίνεται όμως ότι έχει κάτι να μας πει και για το σήμερα.

του Δημήτρη Δεληολάνη
Το άρθρο δημοσιεύτηκε  λίγους μήνες μετά τη έκδοση του αριστουργήματος του συγγραφέα, του μυθιστορήματος “Ταξίδι στην άκρη της νύχτας”. Με την παρέμβαση του στο περιοδικό,  ο Σελίν φαίνεται να αποφάσισε να εγκαταλείψει τουλάχιστον πρόσκαιρα το σαρκαστικό προσωπείο του ιερόσυλου συγγραφέα και να επιστρέψει στη προηγούμενη απασχόληση του.
Να γίνει ξανά εκείνο που ο ίδιος με υπερηφάνεια αποκαλούσε «κοινωνικός γιατρός», ένας οξυδερκής εκ των έσω παρατηρητής του κόσμου της εργασίας, ο οποίος χειριζόταν με μεγάλη άνεση τις στατιστικές  και διατηρούσε σοβαρές ανησυχίες για τις συνθήκες διαβίωσης του βιομηχανικού προλεταριάτου στα περίχωρα των γαλλικών πόλεων.
Όπως είναι γνωστό, πριν γίνει συγγραφέας, ο γιατρός Λουί-Φερντινάν Ντετούς είχε εργαστεί στις υγειονομικές υπηρεσίες της Κοινωνίας των Εθνών και στα εργοστάσια της Φορντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προηγουμένως, αμέσως μετά την αποφοίτηση του,  είχε ο ίδιος δουλέψει σε εργοστάσιο όπου η συνήθης αποστροφή που εισέπραττε ήταν, όπως διαβάζουμε στο “Ταξίδι”, η εξής:

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε Προσιόντων»


James W Johnson

Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε Προσιόντων»

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
        σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

        Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

Ο Καβάφης αξιοποιεί για μιαν ακόμη φορά το έργο του Φιλόστρατου «Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον», απ’ το οποίο αντλεί και αναπτύσσει μια διαπίστωση του σοφιστή. Η σκέψη πως οι σοφοί είναι σε θέση να αντιληφθούν νωρίτερα απ’ τους άλλους ανθρώπους τις επερχόμενες αλλαγές, βρίσκει σύμφωνο τον ποιητή, που παρουσιάζει εμφατικά την ιδέα αυτή προσδίδοντάς της την αναγκαία δραματικότητα, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική η εντύπωσή της στη μνήμη και την αντίληψη του αναγνώστη.

Θάτσερ: η ιδρύτρια της Ε.Ε.

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Περικλή Κοροβέση
Το 1987, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ήδη οκτώ χρόνια στην εξουσία, σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό «Woman’s own», εξηγούσε τη φιλοσοφία της όπως την είχε πραγματώσει στο κυβερνητικό της έργο.
«Τι είναι η κοινωνία; Δεν υπάρχει. Υπάρχουν άντρες, γυναίκες και οικογένειες. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτούς. Αυτό είναι έργο δικό τους». Και λιγάκι πιο κάτω εξηγούσε γιατί διέλυσε το κράτος πρόνοιας.
«Ερχεται ο άλλος και σου λέει: “Και σε τι μου χρησιμεύει να εργαστώ; Τα ίδια παίρνω από το ταμείο ανεργίας”. Δηλαδή η κοινωνία αποτελείται από μεμονωμένα άτομα. Επιβιώνουν αυτοί που το αξίζουν και οι άλλοι είναι άξιοι της τύχης τους». Η γυναίκα που εφάρμοσε πρώτη στην Ευρώπη το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού (μετά τον δικτάτορα Πινοσέτ και τον Ρίγκαν) είναι αξιοθαύμαστη για τον κυνισμό της.
Το λέει ορθά-κοφτά. Τα καλύτερα άτομα, δηλαδή η οικονομική και τραπεζιτική ελίτ, έχουν όλα τα δικαιώματα και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν δεν μπορέσατε τώρα, εσείς οι υπόλοιποι, να γίνετε βιομήχανοι και χρηματιστές, είναι απόδειξη της ανικανότητάς σας.
Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση αυτής της σκέψης, που εδώ που τα λέμε είναι διάχυτη και σε εμάς με τον λαϊκό αφορισμό «Οποιος θέλει δουλειά βρίσκει», είναι η προσαρμογή της θεωρίας των ανώτερων και κατώτερων φυλών στο δόγμα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.

ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΥΤΩΝΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ


του Παναγιώτη Χαρίτου 
Φυσικός | Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικής Φυσικής (CERN) | Επιστημονικός Συνεργάτης E-Learning ΕΚΠΑ
Στις 11 Μαΐου του 1916, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν δημοσιεύει στο γερμανικό περιοδικό Annalen der Physik ένα άρθρο, που αλλάζει εκ θεμελίων το πώς αντιλαμβανόμαστε τον χώρο, τον χρόνο και την έννοια της βαρύτητας. Στο άρθρο αυτό διατυπώνεται για πρώτη φορά η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Η θεωρία αυτή άλλαξε ριζικά την κατανόησή μας για το Σύμπαν και τον τρόπο που αυτό εξελίσσεται μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, ενώ παράλληλα οδήγησε και σε ένα σύνολο πρακτικών εφαρμογών, που άλλαξαν δραματικά την καθημερινότητά μας. Η πιο διαδεδομένη ίσως είναι το GPS, ενώ τα φαινόμενα που προβλέπει η ΓΘΣ λαμβάνονται φυσικά υπόψη στην αποστολή δορυφόρων και διαστημικών αποστολών.
Η ανάπτυξη της ΓΘΣ έγινε σταδιακά, στην προσπάθεια του Αϊνστάιν να γενικεύσει την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, που είχε παρουσιάσει το 1905, σε συστήματα που επιταχύνονται το ένα ως προς το άλλο. Η πορεία αυτή διήρκησε περίπου 10 χρόνια, με αρκετά αξιοσημείωτα πισωγυρίσματα. Η θεωρία βασίζεται σε τρεις καινοτόμες προτάσεις που έκανε ο ίδιος ο Αϊνστάιν: (i) την αρχή της ισοδυναμίας, (ii) τη γεωμετρική περιγραφή των επιταχυνόμενων συστημάτων αναφοράς και (iii) τη σχέση μεταξύ της γεωμετρίας, του χωροχρόνου και της ενέργειας και της μάζας. Οι τρείς αυτές παρατηρήσεις άνοιξαν τον δρόμο και για τη διαφορετική περιγραφή της βαρύτητας, που ήδη περιγράφονταν από τους Νόμους του Νεύτωνα. Η βαρύτητα δεν κατανοείται πλέον ως μια δύναμη μεταξύ δυο σωμάτων, αλλά είναι η γεωμετρία του χωρόχρονου. Επιπλέον, στα πλαίσια της Γενικής Σχετικότητας υπάρχει μια σχέση μεταξύ της βαρυτικής δύναμης και του συστήματος αναφοράς στο οποίο μετράται. Συγκεκριμένα, η βαρυτική δύναμη φαίνεται να συνδέεται με το αν το σύστημα αναφοράς επιταχύνεται η όχι.

Αγοραίος Πολιτισμός – Αναλώσιμοι Εργαζόμενοι. Μια διαλεκτική σχέση

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Tης Δήμητρας Μύριλλα
Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης αποτελεί τη ναυαρχίδα της «νέας» τάσης (στην ουσία στρατηγικής πολιτικής απόφασης της Ε.Ε. και των ελληνικών κυβερνήσεων οποιασδήποτε κατεύθυνσης, κεντροδεξιάς, αριστεροκεντρώας, αριστεροδέξιας κλπ) στη διαχείριση των μουσείων και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ως πρώτο παράδειγμα λειτουργίας με νομικό καθεστώς ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και αποκομμένο από την μήτρα που γεννάει το περιεχόμενο ενός μουσείου, δηλαδή τον αρχαιολογικό χώρο και κατ’ επέκταση την αρμόδια και εποπτεύουσα Εφορεία Αρχαιοτήτων. Καθώς, όμως, έχει περιβληθεί αυτό το ίδιο την αίγλη του μνημείου εξ αντανακλάσεως από το μνημείο που έχει ως αναφορά, δηλαδή τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, συχνά συμβαίνει κάθε απόπειρα κριτικής αξιολόγησης και πολιτικής ερμηνείας να αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως παρεκκλίνουσα, αν όχι αρτηριοσκληρωτική και αναχρονιστική.
Παράλληλα, η Ακρόπολη, θεωρούμενη συχνά από τις γραφίδες των συστημικών ΜΜΕ ως brand name (εμπορική ονομασία), δηλαδή ως προϊόν προς αγορά με τιμή, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μόνο όταν οι εργαζόμενοι  απεργούν και την κλείνουν και επομένως διαπράττουν «έγκλημα» καθοσιώσεως.
Ετσι, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως ο,τι δήποτε αφορά στους εργαζόμενους (αρχαιολόγους, φύλακες αρχαιοτήτων, συντηρητές, τεχνίτες), τους εργασιακούς όρους και τα δικαιώματά τους, δεν συνιστά αντικείμενο άξιο σχολιασμού. Είναι λογικό. Εάν κανείς θεωρεί την Πολιτιστική Κληρονομιά, προϊόν εμπορεύσιμο μοιραία θα θεωρεί και τους εργαζόμενους που τη διακονούν «προϊόν» αναλώσιμο.

Ερυθρές Ταξιαρχίες και Καμόρα



Εκτός από τις πολύπλοκες σχέσεις των ένοπλων οργανώσεων με το χώρο του κοινού εγκλήματος, υπήρξε στην ιταλική εμπειρία και μια διάσταση πολύ πιο σημαντική και ενδιαφέρουσα. Ήταν οι σχέσεις μιας πτέρυγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών με το οργανωμένο έγκλημα και πιο συγκεκριμένα με την Καμόρα της Νάπολης.

του Δημήτρη Δεληολάνη
Είναι αποδεδειγμένο ιστορικά ότι το κυριότερο εμπόδιο στη διείσδυση του ένοπλου κόμματος στον ιταλικό Νότο ήταν η αντιπαλότητα της Μαφίας. Η Μαφία δύσκολα ανεχόταν τη δραστηριότητα ακόμη και των νόμιμων οργανώσεων της Αριστεράς.
Το αποδεικνύουν οι δολοφονίες από την Κόζα Νόστρα του βουλευτή Πιο Λα Τόρε, γραμματέα της οργάνωσης Σικελίας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και αργότερα του Πεπίνο Ιμπαστάτο, στελέχους της ακροαριστερής Προλεταριακής Δημοκρατίας.
Η σικελική Κόζα Νόστρα, η Ντράνγκετα (από την ελληνική λέξη «Ανδραγαθία») της Καλαβρίας και η Καμόρα της Νάπολης ήταν οργανώσεις βαθύτατα αντικομμουνιστικές και στενότατα συνδεδεμένες με τα κυβερνητικά κόμματα, κυρίως με τη Χριστιανοδημοκρατία. Είναι γνωστή και δικαστικώς εξακριβωμένη, εξάλλου, η ενεργοποίηση της Μαφίας κατά τη διάρκεια της απαγωγής από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες του προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο την άνοιξη του 1978.