Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΕΟΠΥΥ: Τι ισχύει για τη φαρμακευτική κάλυψη των ανασφάλιστων

Το Ποντίκι


Νέες οδηγίες για τη φαρμακευτική κάλυψη των ανασφάλιστων πολιτών δίνει ο ΕΟΠΥΥ με εγκύκλιο που εξέδωσε και κάνει γνωστό ότι η ΗΔΙΚΑ από 8 Ιουνίου 2016 έχει θέσει σε πλήρη εφαρμογή τη δυνατότητα αυτή για τους δικαιούχους.
Ο ΕΟΠΥΥ στην εγκύκλιό του σχετικά με την παροχή υπηρεσιών υγείας σε ανασφάλιστους και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, επισημαίνει ότι οι ανασφάλιστοι που διαθέτουν ΑΜΚΑ ή νομιμοποιητικά έγγραφα διαμονής ή Κ.Υ.Π.Α. δικαιούνται παροχή φαρμάκων με τις προϋποθέσεις συμμετοχής που έχουν οριστεί.
Φάρμακα υψηλού κόστους, παρέχονται αποκλειστικά από τα φαρμακεία των νοσοκομείων και του ΕΟΠΥΥ. Επίσης δίδεται πλέον η δυνατότητα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης των απαραίτητων φαρμάκων μέσα από το σύστημα της ΗΔΙΚΑ με τη χρήση του ΑΜΚΑ και μόνον.

Παγκόσμια Ιστορία Β' Διάλεξη







Γ.Κοντογιώργης, Η πολιτική Ευρώπη μετά το βρετανικό δημοψήφισμα

Κοσμοσύστημα


Γ.Κοντογιώργης, Η πολιτική Ευρώπη μετά το βρετανικό δημοψήφισμα. Η θεμέλια αιτία της ανάπτυξης φυγοκέντρων τάσεων στις χώρες μέλη. Τι σηματοδοτεί η Βρετανική έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. (24/6/2016)


ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ, ΤΙ;

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*
Είναι εντυπωσιακό, αλλά αμέσως μετά την έκβαση του βρετανικού δημοψηφίσματος ευρέθησαν πολίτες (μάλιστα κατά σεβαστόν αριθμό) οι οποίοι, εξ απαρέσκειας για το αποτέλεσμα, ζήτησαν και ζητούν να διεξαχθεί νέο δημοψήφισμα - μάλιστα με νέες προδιαγραφές, τις δικές τους (δεν έχει σημασία ποιες). Αυτά δεν συνέβαιναν
ούτε στη μυθική προκατακλυσμιαία χώρα των Ακέφαλων, συμβαίνουν όμως στη Γηραιά Αλβιώνα. Αποδεικνύοντας ότι τριάντα χρόνια ενιαίας σκέψης με επίκεντρο τον Ιδιώτη έχουν κάνει τα μυαλά νιανιά.
Δύο πραγματολογικά χαρακτηριστικά του δημοψηφίσματος έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα: το πρώτον είναι ότι οι μεσήλικες και οι ηλικιωμένοι ψήφισαν υπέρ της εξόδου, όσοι είναι φτωχοί, συνεπώς για ταξικούς λόγους. Διότι οι άνθρωποι αυτοί ενθυμούνται ακόμη το οκτάωρο, την κραταιά συνδικαλιστική εκπροσώπηση, την αξιοπρέπεια (αλλά και την πολιτική παρέμβαση της εργατικής τάξης) και τα θέλουν πίσω. Οι νεότεροι, άνευ τέτοιας μνήμης, συνηθισμένοι στον κυρίαρχο πολιτισμό του Ιδιώτη, στο ο σώζων εαυτόν σωθήτω και στον νόμο της επιβίωσης του ισχυρότερου, ψήφισαν παραμονή, διότι δεν έχουν πάθει ακόμα όσα έπαθαν οι προγενέστεροι, διότι πιστεύουν ότι οι ίδιοι δεν θα τα πάθουν, διότι η ζωή είναι ακόμα για αυτούς μια περιπέτεια ευκαιριών και όχι καταστροφών - είναι ακόμα ο καθένας απ’ αυτούς «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» κι ας
είναι ήδη σκλάβοι αμείλικτων σαλτιμπάγκων. Ολο αυτό είναι άκρωςδυσοίωνο, καθότι οι παλαιότεροι απέρχονται, οι νεότεροι επέρχονται - και μ’ αυτά τα μυαλά, όντας η χαρά του νεοφιλελευθερισμού, θα γίνουμε όλοι η χαρά του πολέμου, όπως είμαστε ήδη η χαρά της ανεργίας και της λεηλασίας.
Είναι παράδοξο (αλλά παράδοξο δεν είναι) ότι οι άνθρωποι που την εποχή της ψευδούς ευμάρειαςζούσαν διά της γκλαμουριάς και του λάιφ στάιλ τη ζωή τωνάλλων, τώρα στον καιρό της κρίσης ζουν επίσης τη ζωή των άλλων μέσα από ψευδείς ελπίδες, άκρατο ατομικισμό και πλήρη αποϊδεολογικοποίηση. Ανιστόρητοι και απολίτικοι, γίνονται εύκολα θύματα της θηριώδους προπαγάνδας κι όλων των κυρίαρχων στερεοτύπων. Λόγου
χάριν«η Ενωση εξασφάλισε την ειρήνη», βεβαίως, σε όλους πλην των λαών της Γιουγκοσλαβίας (σε ευρωπαϊκό έδαφος) και δεκάδων άλλων λαών στα εδάφη των κατώτερων θεών. Ας μη μιλήσουμε για την ανάμειξη της Ενωσης στον εμφύλιο της Ουκρανίας, στην επιβολή των απολυταρχικών ολιγαρχιών στις χώρες της Βαλτικής και όπου αλλού μπόρεσε, ας μη μιλήσουμε για τη δημιουργία προτεκτοράτων και ειδικών οικονομικών ζωνών, ας μη μιλήσουμε για την εξόντωση της εργασίας μέσα στις ίδιες τις πρωτεύουσες χώρες της Ενωσης, τη Γερμανία και τη Γαλλία, και

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Από το Μικρολίμανο ξεκίνησαν τα πλοία για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας



Τη ναυτική βάση της αρχαίας Αθήνας, από όπου πιθανότατα απέπλευσαν τα πλοία του αθηναϊκού ναυτικού για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ανακάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη. Τα σπουδαία αυτά ευρήματα ήρθαν στο φως στον Πειραιά, στο αρχαίο λιμάνι της Μουνιχίας, όπου ανασκάπτουν αρχαιολόγοι από τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης μαζί με Έλληνες συναδέλφους τους.

Οι επιστήμονες αναφέρουν  πως ανακάλυψαν τα ερείπια μιας αρχαίας ναυτικής βάσης, η οποία χρονολογείται από το 493 π.Χ. και ήταν το "κλειδί" για τη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Διέθετε τεράστια οχύρωση και είχε χώρο ικανό να φιλοξενήσει εκατοντάδες τριήρεις. Ωστόσο, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εντοπισθεί καθώς στο σημείο εκείνο στο σημερινό Μικρολίμανο, όπου «δένουν» σκάφη αναψυχής και αλιείας, η ανασκαφή κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Όπως σημειώνουν μάλιστα, μερικές φορές είχαν ορατότητα μόλις 20 εκ. ενώ πάντοτε καταδύονταν με ειδικές στολές, γιατί τα νερά εκεί έχουν τοξικά στοιχεία.


Η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας και οι πιθανές συνέπειες

Νέα Πολιτική


του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*
Μακροχρόνια και ατέρμονη η συζήτηση για τις συνέπειες, σε Μεγάλη Βρετανία και ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, του υψηλού ρίσκου δημοψηφίσματος για την παραμονή ή μη της «γηραιάς Αλβιόνας» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην πραγματικότητα αυτή η συζήτηση έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα από την πριν 4 χρόνια σχετική εξαγγελία του δημοψηφίσματος του David Cameron. Ίσως οι αμφιβολίες  να συνυπήρχαν μαζί με την αγωνιώδη αίτηση εισδοχής του Λονδίνου στην τότε ΕΟΚ (στις δεκαετίες του 1960-1970 με τελική επιτυχή κατάληξη το 1973 μετά και την άρση των γαλλικών επιφυλάξεων) αλλά και τα αδιάλειπτα βρετανικά αιτήματα για εξαιρέσεις.
Η συνεχής αμφιταλάντευση της Μεγάλης Βρετανίας σχετικά με τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί μια ευκαιριακή πολιτική της αλλά απορρέει από το μακροχρόνιο ρόλο της στην ισορροπία της ευρωπαϊκής ηπείρου και στην ειδική της σχέση με τις ΗΠΑ. Η Μεγάλη Βρετανία τους τελευταίους δύο αιώνες αναζητά τη βέλτιστη ισορροπία με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών της στόχων με το μικρότερο δυνατόν κόστος και τις λιγότερες δεσμεύσεις. Η νησιωτική ιδιότητα της επέτρεψε να ακολουθήσει το 19ο αιώνα την αποκαλούμενη πολιτική της «ένδοξης απομόνωσης» που συνέπεσε χρονικά με την αποκορύφωση της αποικιοκρατικής της ισχύος. Συχνά η αγγλική πολιτική στην ευρωπαϊκή ήπειρο χαρακτηρίζετο ως «εξισορροπητική» ή ως ο «μπαλαντέρ» της ευρωπαϊκής ισορροπίας. Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πλέον της ειδικής σχέσεως με τις ΗΠΑ, το Λονδίνο ενεργεί και ως ειδικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ουάσινγκτον και ευρωπαϊκών πρωτευουσών, ενίοτε δε και ως ο ανεπίσημος εκφραστής των αμερικανικών θέσεων. 

Χρυσές λίρες, Ελισάβετ και Άι Γιώργης. Όπως κάποτε…


Πόσες ουγκιές χρυσό έχει μία χρυσή λίρα; Τι ακριβώς συμβαίνει με τις λιβανέζικες λίρες; Γιατί θα πρέπει να προσέξετε πώς ακριβώς εμφανίζεται το πόδι πάνω στο άλογο του Άι Γιώργη που σκοτώνει το κτήνος; Όλες αυτές τις πληροφορίες τις θεωρούσαμε άχρηστες μέχρι πριν λίγο καιρό, όταν πιστέψαμε ότι έχουμε περάσει σε μία νέα εποχή…
Στο τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει η εμπιστοσύνη που υπήρχε στο παρελθόν. Κυρίως στην Ελλάδα. Παλιότερα θεωρούσαμε τις τράπεζες ένα ασφαλές καταφύγιο για τις αποταμιεύσεις μας. Μας είχαν πείσει γι' αυτό, μέχρι και εκθέσεις στο σχολείο μας έβαζαν να γράφουμε με έπαθλο έναν κουμπαρά.
Για να μην μας τα κλέψουν οι ληστές τα βγάλαμε από το μαξιλάρι που τα κρύβαμε και τα βάλαμε στην τράπεζα. Τα χρήματά μας ήσαν απολύτως ασφαλή και μάλιστα με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, η τράπεζα μας επιβράβευε (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε) για την εμπιστοσύνη μας με έναν τόκο και είχαμε και την αίσθηση ότι με τις καταθέσεις μας βοηθούσαμε την εθνική μας οικονομία. Ζούσαμε μέσα σε αυτό που λέγαμε μία χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Brexit – Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Outside the Wall


Πανικός επικρατεί στην Βρετανία μετά την επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα, αφού εκατομμύρια Βρετανοί συνωστίζονται μπροστά στα ATM, ενώ εκατομμύρια άλλοι εγκαταλείπουν πανικόβλητοι τη χώρα.


Η νίκη του Brexit θεωρείται βέβαιη, αν και δεν έχουν καταμετρηθεί ακόμα οι ψήφοι από το Κάτω Λαμπραντόρ και το Δώθε Τζακ Ράσελ, οπότε μπορεί να υπάρξει καμιά συγκλονιστική ανατροπή.
Μετά την επικράτηση του Brexit, η Βρετανία θα απομακρυνθεί από την Ευρώπη και θα πάει στο Βόρειο Πόλο, ενώ θα πέσει και ακρίδα.


Οι συνέπειες της εξόδου της Βρετανίας θα είναι τραγικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση που τα πήγαινε τόσο καλά τώρα τελευταία, ρε γαμώτο.


Οι Βρετανοί σκέφτηκαν εθνικιστικά, σε αντίθεση με τους Γερμανούς που δεν σκέφτονται καθόλου εθνικιστικά και έχουν συνέχεια στο μυαλό τους το κοινό καλό.


Πραγματικά, είναι απαράδεκτο και εξοργιστικό όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να έχουν μέρα-νύχτα στο μυαλό τους την ενωμένη Ευρώπη και οι Βρετανοί να κοιτάνε την πάρτη τους.

Γ. Καπόπουλος: Διαρκής Αβεβαιότητα

Νέα Κρήτη


Η Ε.Ε. εισέρχεται σε μία διαρκή αβεβαιότητα, είπε στον 9.84 ο δημοσιογράφος και αναλυτής διεθνών γεγονότων στο «Έθνος»  Γιώργος Καπόπουλος, σημειώνοντας ότι ο χρόνος ενεργοποίησης της εξόδου από πλευράς του Ηνωμένου Βασιλείου είναι τόσο ανοιχτός, που αφήνει περιθώρια για πολλαπλές ερμηνείες προς όλες τις πλευρές. Η διαχείριση μετά το Brexit και κυρίως η απουσία αξιόπιστου προγράμματος πορείας μετά από αυτό, φαίνεται ότι επηρέασε και το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ισπανία, όπου 6 μήνες μετά στην επανάληψη των εκλογών , έχουμε κυρίως αύξηση της αποχής ψηφοφόρων.
Κατά τον Γιώργο Καπόπουλο, η Γερμανική ηγεμονία στην Ε.Ε. για την ώρα δείχνει να μην βιάζεται για αποφάσεις και προτιμά την κίνηση δια της αδράνειας, αλλά το μεγάλο ερωτηματικό πλέον είναι η πορεία της Γαλλίας μέχρι τις εκλογές του 2017.

Σπορ, το πρώτο θύμα του νέου ψυχρού πολέμου: Εάν η Ρωσία κυβερνηθεί από κάποιον άλλο, λιγότερο ψύχραιμο και συνετό ηγέτη, ο πυρηνικός πόλεμος δύσκολα θα αποφευχθεί

analyst


Οι Ρώσοι αθλητές στίβου δεν θα λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο, οι οποίοι ξεκινούν μετά από μερικές εβδομάδες – ενώ συζητείται ήδη, εάν η απαγόρευση θα διευρυνθεί σε όλους τους Ρώσους Ολυμπιονίκες.
Η αιτία είναι το ότι, η ρωσική αντί-ντόπινγκ ομοσπονδία χαρακτηρίσθηκε από τη διεθνή αντίστοιχη ως «μη συμβατή» με τη νομοθεσία – πως δεν συμμορφώνεται δηλαδή με τους κανόνες που ισχύουν  παγκοσμίως.
Φυσικά η πλειοψηφία, ως συνήθως χειραγωγούμενη από τα ΜΜΕ, έχει καταλάβει κάτι διαφορετικό – το ότι δηλαδή οι Ρώσοι αθλητές ντοπάρονται, παίρνουν αναβολικά λοιπόν, στα οποία οφείλουν τις επιτυχίες τους, θυμίζοντας μας τη ναζιστική προπαγάνδα!
Αν και πρέπει τώρα να σέβεται κανείς τους κανόνες οι οποίοι ισχύουν για όλους, παρά το ότι δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ότι οι «δικαστές» μεροληπτούν, αφού είναι σχεδόν πάντοτε δυτικοί, το ίδιο ισχύει σήμερα για την Ισπανία, το Μεξικό και την Κένυα – χώρες που ευρίσκονται επίσης στην μαύρη λίστα των μη συμβατών με τη νομοθεσία κρατών. Γιατί λοιπόν αποκλείσθηκε μόνο η Ρωσία;

Στα 2/3 του πλανήτη δεν ξέρουν τι θα πει ελευθερία του Τύπου - Αυξάνονται λογοκρισία, δολοφονίες, κρατικές παρεμβάσεις και καταπίεση

Το Ποντίκι


Κατά μία έννοια, αυτή θα έπρεπε να είναι η χρυσή εποχή για την ελευθερία του λόγου. Πάνω από 1 δισ. tweets, facebook posts και blog updates ανεβαίνουν κάθε μέρα. Οποιοσδήποτε με πρόσβαση στο ίντερνετ μπορεί να εκφράζεται και να επικοινωνεί με τους πάντες σε δευτερόλεπτα.
Όμως, η ελευθερία του λόγου δέχεται πιέσεις. Το να λέει κανείς ανοιχτά την γνώμη του γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.
Σύμφωνα με το think tank Freedom House, που κάθε χρόνο παρουσιάζει εκτενή αναφορά πάνω στην ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου «το 2015 οι ελευθερίες αυτές καταποντίστηκαν στο χαμηλότερο σημείο τους εδώ και 12 χρόνια, καθώς πολιτικές, εγκληματικές και τρομοκρατικές δυνάμεις προσπάθησαν να φιμώσουν τα ΜΜΕ στην ευρύτερη μάχη τους για εξουσία».

Ν. 330/1976: Ο πρώτος αντιαπεργιακός νόμος της μεταπολίτευσης

Παναγής Παπαληγούρας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κωνσταντίνος Λάσκαρης

Η νέα επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είναι ακριβώς αυτό: νέα. Δεν είναι ούτε πρωτόγνωρη ούτε απρόσμενη. Μοιάζει σάμπως όλες οι κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως αποχρώσεως, να θεωρούν πως τα δικαιώματα των εργαζομένων αποτελούν κίνδυνο ή τροχοπέδη για την οικονομία και νομίζουν πως κάθε προσπάθεια για βελτίωση της εθνικής οικονομίας πρέπει να ξεκινάει με το ξήλωμά τους. Κι αν μέχρι το 1974 δεν χρειάζονταν πολλά προσχήματα για κάτι τέτοιο, η μεταπολιτευτική περίοδος είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα νομοθετήματα που, παρά τον "δημοκρατικό" σοβά τους, έχουν στόχο τους εργαζόμενους.

Ας γυρίσουμε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με ακμαίο το ηθικό λόγω της πτώσης της χούντας, η εργατική τάξη εκφράζει με ιδιαίτερη αποφασιστικότητα την απόφασή της να διεκδικήσει όλα όσα της στερούσαν τόσα χρόνια. Παρά τα βλακώδη παραμύθια για το "πόσο καλά περνάγαμε επί δικτατορίας", το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων έχει συμπιεστεί από τον καλπάζοντα μετά το 1970 πληθωρισμό: το 2,5% του 1968 έφτασε το 6,6% το 1972 και άγγιξε το 40% το 1973, ποσοστό που ξεπεράστηκε μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1974.

Έτσι, οι εργαζόμενοι ξεσηκώθηκαν. Μέσα στο 1975 καταγράφονται 2.381 διάφορες κινητοποιήσεις (απεργίες, στάσεις εργασίας, συλλαλητήρια, πορείες κλπ) ενώ άλλες 358 καταγράφονται μέσα στο πρώτο δίμηνο του 1976. Το κεφάλαιο ανησυχεί σοβαρά. Στις 5 Μαρτίου 1976, ο ΣΕΒ οργανώνει συνέντευξη τύπου, στην οποία παρουσιάζει το πρόβλημα μιας οικονομίας που πλήττεται από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Κατά τους βιομήχανους, υπάρχει κίνδυνος να σταματήσουν οι επενδύσεις διότι οι συνεχείς απεργίες πλήττουν την κερδοφορία τους. Γι' αυτό, ο ΣΕΒ καλεί ανοιχτά την κυβέρνηση να τοποθετηθεί ευθέως "για τις απεργίες που εκδηλώνονται και για τις μισθολογικές απαιτήσεις που διατυπώνονται".

Και τώρα;

Να ξεκινήσουμε απ' εκείνο που, παραδόξως, δεν είδαμε να συζητιέται τις πρώτες ώρες μετά την έκβαση του βρετανικού δημοψηφίσματος, του Brexit. Ξεκινάει τώρα - υποχρεωτικά - η μακρά, περίπλοκη, τεχνική διαδικασία απεμπλοκής της Μεγ. Βρετανίας από το πυκνό πλέγμα δεσμεύσεων που αποτελεί η συμμετοχή μιας χώρας στην ΕΕ.
του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Να ξεκινήσουμε απ' εκείνο που, παραδόξως, δεν είδαμε να συζητιέται τις πρώτες ώρες μετά την έκβαση του βρετανικού δημοψηφίσματος, του Brexit. Ξεκινάει τώρα - υποχρεωτικά - η μακρά, περίπλοκη, τεχνική διαδικασία απεμπλοκής της Μεγ. Βρετανίας από το πυκνό πλέγμα δεσμεύσεων που αποτελεί η συμμετοχή μιας χώρας στην ΕΕ. (Κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι πολύ πιο μόνιμο - νομίζουμε - απ' ό,τι η συμμετοχή στην Ευρωζώνη). Γι’ αυτού του είδους την δουλειά, θυμίζουμε, είναι φτιαγμένη η ίδια η "Ευρώπη", οι μηχανισμοί της ΕΕ. Γι’ αυτό, και όχι για πολιτικές αναφλέξεις και εύκολες τοποθετήσεις.

Το "ΟΧΙ" των Βρετανών στην συνεχιζόμενη συμμετοχή της χώρας τους - μεγάλης οικονομίας, δυναμικού και πάντως υπολογίσιμου παίκτη στα διεθνή, κυρίως όμως με βαθιά παράδοση στο δημοκρατικό παιχνίδι - και μάλιστα όπως ήρθε μετά από μια πικρή, διχαστική προεκλογική καμπάνια που είχε και το τραγικό στοιχείο με την δολοφονία της Τζο Κοξ, βάζει την ίδια την Μεγ. Βρετανία σε νέα εποχή. Αλλά φέρνει και την Ευρώπη αντιμέτωπη με προβλήματα που έως τώρα επιμελώς σκουπίζονταν πάνω από το χαλί.

Κίνδυνος εμφυλίου πολέμου στη Γαλλία, στην οποία μόλις το 38% τοποθετούνται πλέον θετικά για την Ευρώπη, από 55% το 2014 – πρώτη σε αρνητικές απόψεις για την ΕΕ η Ελλάδα

analyst


Όπως αποκάλυψε πρόσφατα ο διευθυντής των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου στη Γαλλία έχει κλιμακωθεί (πηγή) – ενώ πολλές ακραίες ομάδες ετοιμάζονται ήδη να αντιπαρατεθούν βίαια μεταξύ τους.
Την ίδια στιγμή, με προγραμματισμένες μαζικές διαδηλώσεις για σήμερα, καθώς επίσης για τις 28 Ιουνίου, ο Γάλλος πρόεδρος απειλεί με απαγορεύσεις – στηριζόμενες στο στρατιωτικό νόμο που έχει υιοθετηθεί λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων του 2015. Με τον τρόπο αυτό οξύνει δυστυχώς τα πνεύματα, όταν η δημοτικότητα του έχει πέσει στο 14% έναντι 28% της M. Le Pen – γεγονός αρκετά σημαντικό, αφού οι προεδρικές εκλογές έχουν καθοριστεί για τις 27 Μαΐου του 2017.
Παράλληλα, μετά από μία πρόσφατη δημοσκόπηση του αμερικανικού ινστιτούτου PEW σε δέκα χώρες της Ευρώπης (πηγή), μόλις το 38% των Γάλλων έχουν θετική άποψη για την ΕΕ – μία τεράστια υποχώρηση κατά 17 μονάδες, σε σύγκριση με το 2014, όπου το 55% ήταν υπέρ. Μόνο οι Έλληνες είχαν μία ακόμη χειρότερη άποψη από τους Γάλλους, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί – στο οποίο με πράσινο αποτυπώνεται η θετική άποψη και με πορτοκαλί η αρνητική.

Επί του παρόντος, άδικη ύφεση! Η «δίκαιη ανάπτυξη» ευχολόγιο!


Και το όνομα αυτού… «δίκαιη ανάπτυξη»! Εμφανίζεται ως το αντίβαρο στα αλλεπάλληλα μνημονιακά πολυνομοσχέδια που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τη λαίλαπα των νέων και παλιών μέτρων. Το διαβάσαμε στη συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 4 Ιουνίου 2016, στην ομιλία του στο Μουσείο της Ακρόπολης στις 16 Ιουνίου και στη συνέντευξη του Ν. Παππά στην Αυγή στις 18 Ιουνίου.
Του Λεωνίδα Βατικιώτη
Είναι ο διάδοχος του «παράλληλου προγράμματος», που διαδέχθηκε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που κι αυτό με τη σειρά του είχε διαδεχθεί το «αριστερό πρόγραμμα», κοκ. Η απόσταση που χωρίζει τη «δίκαιη ανάπτυξη» από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο μεγάλη ώστε τον ίδιο όρο, «δίκαιη ανάπτυξη», είχε χρησιμοποιήσει και ο Α. Σαμαράς προ διετίας για να προσδώσει ένα θετικό πρόσημο στην πολιτική του και να εξωραΐσει το περιεχόμενό της. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε. Το ίδιο θα συμβεί και με τη «δίκαιη ανάπτυξη» του ΣΥΡΙΖΑ, που σύντομα θα αποδειχθεί μια ακόμη κενολογία… Για την ακύρωση ωστόσο της «δίκαιης ανάπτυξης» έχει φροντίσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, με την πολιτική που εφαρμόζει.
Ποια ανάπτυξη;
Το 2015 η οικονομία συρρικνώθηκε, για όγδοη συνεχή χρονιά, κατά 0,2%, ενώ συρρίκνωση αναμένεται και για φέτος, κατά 0,3%, με βάση τις εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, που περιλαμβάνονται στην έκθεση για τη νομισματική πολιτική 2015-2016, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα στις 15 Ιουνίου. Μιλώντας επομένως για ανάπτυξη η κυβέρνηση μετατρέπει την επιθυμία της σε πραγματικότητα καθώς το μόνο που έχει καταφέρει, αποδεδειγμένα, είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής. Και για να κρύψει αυτή την καταστροφική πολιτική που υλοποιείται εδώ και τώρα, σε πραγματικό χρόνο, επικαλείται την ανάπτυξη που στο μέλλον θα έρθει… Όπως ακριβώς έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Στη δίνη του BREXIT: Ο αμερικανός πρόεδρος έχρησε αυτοκράτειρα της ΕΕ την καγκελάριο, η οποία θα θελήσει να σταυρώσει τη Βρετανία, για να μην τολμήσει την έξοδο καμία άλλη χώρα

analyst


Αρκετοί, μεταξύ των οποίων και ο A. Greenspan, ο οποίος θεωρεί πως πρόκειται για τη χειρότερη ιστορική περίοδο που θυμάται, ισχυρίζονται ότι,η απόφαση εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ θα λειτουργήσει ως ένας μαύρος κύκνος στα χρηματιστήρια – σαν εκείνο το αναπάντεχο γεγονός δηλαδή, το εντελώς απρόβλεπτο, το οποίο θα σηματοδοτήσει το ξεκίνημα ενός παγκοσμίου κραχ τεραστίων διαστάσεων.
Ο ίδιος αναφέρει ότι, η Ελλάδα δεν θα μείνει για πολύ ακόμη στην Ευρωζώνη – κάτι που δεν απέχει ίσως από την πραγματικότητα,κρίνοντας από την πρόσφατη, νέα πτώση των πωλήσεων λιανικής σχεδόν κατά 10%, από τις απαισιόδοξες προβλέψεις για τα τουριστικά έσοδα, καθώς επίσης από τη συνεχιζόμενη μείωση των τραπεζικών καταθέσεων.
Το γεγονός αυτό αφενός μεν καθιστά τις τράπεζες πολύ πιο αδύναμες, αφετέρου δεν επιτρέπει το δανεισμό της πραγματικής οικονομίας – οπότε είναι σχεδόν αδύνατες οι επενδύσεις, άρα η ανάπτυξη κοκ. Με δεδομένη δε τη χθεσινή πτώση των μετοχών τους στο ναδίρ (-30%), οι προοπτικές τους επιδεινώνονται – ενώ τυχόν επικύρωση της χρεοκοπίας της Μαρινόπουλος θα προκαλέσει ένα νέο, μεγάλο σεισμό στην Ελλάδα.

Δίνουν τα λεφτά στα funds να παίζουν παράγωγα και όχι στην πραγματική οικονομία…


Ο οικονομόλογος και διαχειριστής επενδύσεων Χάρης Μαθιόπουλος μιλάει σήμερα στο liberal.gr και στον Θανάση Μαυρίδη για το Brexit, για τις επιπτώσεις του στις αγορές, για τους κινδύνους που συνεπάγεται η αυξημένη και στα όρια της υστερίας μεταβλητότητα, για το προβληματικό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, για την αντίδραση της Ευρώπης των γραφειοκρατών, για την πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών.
Τι λέει ένας άνθρωπος που γνωρίζει όσο ελάχιστοι στην Ελλάδα τις αγορές και ο οποίος πιστεύει ότι πρέπει να δοθεί βάρος στην πραγματική οικονομία.
Σας εξέπληξε η αντίδραση των αγορών από το αποτέλεσμα στην Βρετανία;
Προσωπικά, καθόλου! Ήταν κάτι απόλυτα αναμενόμενο. Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε αγορά και το οποίο σήμερα είναι μία μηχανή καταστροφής, επειδή συνδυάζεται με μία παρανοϊκή μόχλευση, μόνο με τον τρόπο που αντέδρασε θα μπορούσε να αντιδράσει. Όλα αυτά συμβαίνουν λόγω των εξωφρενικών πολιτικών νομισματικής επέκτασης και των μηδενικών έως και αρνητικών επιτοκίων. Το μεγαλύτερο μέρος του «νέου χρήματος» διοχετεύεται στις αγορές αντί να διοχετευτεί στην πραγματική οικονομία, παράγοντας, τελικά, αυτή την ακραία και στα όρια της υστερίας μεταβλητότητα.

Grant Thornton: Οι συνέπειες του Brexit σε οικονομία, πολιτική, θεσμούς, αγορές


Οι συνέπειες σε οικονομία, πολιτική, θεσμούς και αγορές, λόγω της απόφασης των Βρετανών πολιτών για αποχώρηση της χώρας τους από την Ε.Ε., θα  έχουν αντίκτυπο τόσο στην ίδια τη Μεγάλη Βρετανία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, τονίζει σε ανάλυσή της η Grant Thornton.
Η εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών σημειώνει ότι η επίδραση της αποχώρησης της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε. θα είναι διαφορετική για κάθε επιχείρηση.
Παράλληλα, εκτιμά ότι θα υπάρχουν άμεσες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις σε θέματα στρατηγικής, χρηματοδότησης, διαχείρισης κινδύνων και προστασίας επενδύσεων, παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν για τον σχεδιασμό της επόμενης ημέρας στις επιχειρήσεις.

Παγκόσμια Ιστορία Α' Διάλεξη








Βίντεο για το Brexit : Η δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης



BREXIT THE MOVIE
 

Εμείς, ο λαός, παραπλανημένοι και εκφοβισμένοι να παραδώσουμε την Δημοκρατία και την Ελευθερία μας.
Αυτό το φιλμ είναι ένα κάλεσμα και μια κραυγή.
Πρέπει να παλέψουμε για την ανεξαρτησία μας. 

Για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και των νόμων υπό τους οποίους ζούμε και για την ελευθερία να ορίζουμε το μέλλον μας. 
Αυτή είναι η σπουδαιότερη ψήφος για τον καθένα μας στη ζωή του.Στις εκλογές δεν έχει σημασία αν θα ψηφίσεις για τους συντηρητικούς ή τους εργατικούς επειδή ξέρεις ότι σε 4 χρόνια μπορείς να αλλάξεις άποψη. Αυτή τη φορά δεν μπορείς να αλλάξεις γνώμη. Αυτή τη φορά είναι για πάντα.Σ' αυτό το φιλμ θα δούμε πως λειτουργεί η ΕΕ.
 

Είναι σαν παράδεισος για τον πολιτικό γραφειοκράτη γιατί είναι εξουσία χωρίς λογοδοσία.Σχεδιάστηκε έτσι ώστε να είναι βέβαιο ότι η μεγάλη μάζα του λαού να μην μπορέσει να ελέγξει την κυβέρνηση ποτέ πια.Η ΕΕ μετατρέπεται σε δικτατορία και αυτό δεν είναι υπερβολή.
 

Θα δούμε τι έκανε η ΕΕ στη Βρετανία. Η ΕΕ κατέστρεψε την βρετανική αλιεία.Oi ευρωπαϊκές πολιτικές είναι η μεγαλύτερη απειλή στην ανταγωνιστικότητα μας.
 

Θα δούμε γιατί το "φρούριο-Ευρώπη" ήταν μια συμφορά για την ευρωπαϊκή οικονομία.Η ΕΕ απομονώνεται. Η ΕΕ έχει καταντήσει μια οικονομική τρέλα.
 

Δεν είναι προς το συμφέρον μας να μείνουμε στην ΕΕ. Σε καμία περίπτωση.Θα δούμε τα ρίσκα που δένουν το πεπρωμένο μας με μια ΕΕ που καταρρέει.
 

Ο εξτρεμισμός εκτρέφεται από την αντιδημοκρατική φύση της ΕΕ.
 

Το να ανήκουμε στην ΕΕ όχι μόνο δεν εξασφαλίζει ασφάλεια αλλά σαν μέλη διατρέχουμε κινδύνους να οδηγηθούμε σε καταστάσεις που δεν θέλουμε.






ΛΟΛΑ, ΝΑ ΕΝΑΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ, ΛΟΛΑ…

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*
Όταν ο λαός ξινίζει το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέτας, είναιλαϊκιστής.
Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, από την εποχή του πρώτου διδάξαντος κ. Σημίτη, μια λέξη πλανάται σαν φάντασμα πάνω απ’ το κεφάλι μας (κι ενίοτε μέσα), η λέξη λαϊκισμός.
Γενικώς το σμήνος των λέξεων που χρησιμοποιούν τα όρνια είναι μεγάλο (διακύβευμα, αφήγημα, πρόσημο κ.τ.λ.), αλλά η λέξη λαϊκισμός ξεχωρίζει πρώτη μακράν, και κατά τη διάρκεια, και κατά τη συχνότητα, και κατά το εύρος της χρήσης.
Με τη σημερινή διαστροφή των εννοιών, ο λαϊκισμός δεν προσάπτεται τόσον εναντίον τωνπολιτικών, όσον εναντίον των πολιτών. Δεν είναι δηλαδή δημαγωγός ο εκάστοτε Κλέων ο Βυρσοδέψης, αλλά το θύμα του, ο Μήτσος ο φουκαράς.
Η αποστροφή που νιώθει για τον λαό η κυρία Μπακογιάννη, φερ’ ειπείν, εκφράζεται με τη λέξηλαϊκισμός, την οποίαν η εν λόγω πολιτικός έχει εκστομίσει περισσότερον πάσης άλλης λέξης και υπεράγαν κάθε άλλου πολιτικού. Για την κυρία Μπακογιάννη ασφαλώς ο λαϊκισμός υπήρξε από την εποχή του Κάιν και θα υπάρχει και μετά τη Δευτέρα Παρουσία. Λογικόν. Αλλωστε ως τώρα λαϊκιστές έχουν διατελέσει ο Σόλων, ο Αγης και ο Κλεομένης, οι αδελφοί Γράκχοι, ο Ιησούς Χριστός, ο Ρομπέν των Δασών, ο Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, ο Τολστόι και ο Λένιν. Η ιστορία της
ανθρωπότητος θα ήταν μια ιστορία λαϊκισμού, αν δεν έβαζε τον λαϊκισμό στη θέση του ο κ. ΣταύροςΘεοδωράκης ή ο κ. Κουβέλης ή ο κ. Λεβέντης. Διότι μπορεί η κυρία Μπακογιάννη να είναι η βασίλισσα στη χρήση της λέξης λαϊκισμός, αλλά ουδέν μέλος της ορδής και του εσμού που συναπαρτίζουν την ελίτ του πολιτικού μας συστήματος, δεν παραλείπει να επιδεικνύει τις επιδόσεις του στη χρήση αυτής της λέξης.
Κυρίες και κύριοι, η λέξη λαϊκισμός είναι από μόνη της ένα τσίρκο.
Είναι ματζούνι για κάθε ασθένεια, είναι γλειφιτζούρι, πιπίλα και καραμέλα (στις βαριές περιπτώσεις είναι και υπόθετο). Λαϊκιστής μπορεί να ‘ναι ο κομμουνιστής, μπορεί να ‘ναι και ο φασίστας – πράγμα πολύ βολικό

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Η μετά τον Όθωνα κατάσταση*

Το Ποντίκι


του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Το κράτος ως λάφυρο διεκδίκησης  των πολιτικών σχηματισμών 
«Μέχρι τίνος το Ελληνικόν αυτό Κράτος έχον σπιθαμιαίον το σώμα και υπερμεγέθη κεφαλήν θέλει ως ραχιτικόν, ως εκτρωματαίον ανθρωπάριον κινεί την οικουμένη εις γέλωτα;» 
Α. Σούτσος, 1848
Το 1862, η ανατροπή του νεαρού βασιλιά έμοιαζε σαν μια δεύτερη ευκαιρία για το νεοϊδρυθέν από τις Μεγάλες Δυνάμεις κρατίδιο. Είχε – υποτίθεται – φτάσει η ώρα της δημοκρατίας. Οι εγχώριες, ωστόσο, ευθύνες για να μη συντελεστεί καμιά πρόοδος, να μην αλλάξει τίποτα που θα έθιγε τα συμφέροντα που ήθελαν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας, ήταν τεράστιες. Ταυτόχρονα, τα περιορισμένα σύνορα του κρατιδίου ήταν ανασταλτικός παράγων για την ανάπτυξη κι αυτό οι Έλληνες το έριχναν στους ξένους – όπως συχνά συνηθίζουν τις περισσότερες φορές να πράττουν τώρα και τότε προκειμένου να καλύψουν τις δικές τους παραλήψεις, αδυναμίες και σκοπιμότητες. Η μικρή έκταση του βασιλείου δεν μπορούσε να δώσει μια δυναμική ώθηση ώστε να σταθεί αντάξιο των καλλιεργημένων προσδοκιών του – που υπερέβαιναν κατά πολύ τα στενά όρια της χώρας. Τα περιορισμένα σύνορα που συνεπάγονταν και περιορισμένες δυνατότητες, επικαλέστηκε και ο Λεοπόλδος του Σαξβούργου προκειμένου να αποποιηθεί το στέμμα του Ελληνικού Βασιλείου που του προσέφεραν. Αυτή η πραγματικότητα αποτελούσε και το ισχυρότερο όπλο της ελληνικής διπλωματίας κάθε φορά που διεκδικούσαν ένα κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η επόμενη ημέρα του BREXIT

analyst

Η ΕΕ, χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν θα μπορεί πλέον να θεωρεί πως εκπροσωπεί την Ευρώπη, οι αγορές δοκιμάζουν ήδη πόσο ανθεκτική είναι η Ευρωζώνη, το GREXIT επανέρχεται, ενώ κερδισμένη είναι η Ρωσία – αν και θα εξαρτηθεί από τις ενέργειες των Η.Π.Α.
του Άρη Οικονόμου

«Οι έννοιες της ελευθερίας, καθώς επίσης της ανεξαρτησίας,είναι μέσα στα «γονίδια» όλων των ανθρώπων, καθώς επίσης των εθνικών κρατών τους – ενώ είναι πρόθυμοι να παραδώσουν ένα μέρος τους, να συμβιβαστούν με ορισμένες αναγκαίες παραχωρήσεις, όταν και εάν εισπράττουν ως αντάλλαγμα μεγαλύτερα οφέλη.
Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι αποδέχθηκαν την καθορισμένη από τους νόμους και τους θεσμούς συμβίωση τους, την πληρωμή φόρων κοκ. – ενώ αποτελεί τη βασική αιτία, λόγω της οποίας  δημιουργήθηκαν οι κοινωνίες, τα κράτη, καθώς επίσης οι διακρατικές ενώσεις. Όταν τώρα τα ανταλλάγματα που ζητούνται είναι μεγαλύτερα από τα οφέλη ή/και όταν κινδυνεύουν να υποδουλωθούν σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, τότε παύουν να είναι πρόθυμοι να συμβιβαστούν – οπότε οι εν λόγω κοινωνίες, τα κράτη και οι ενώσεις τους διαλύονται«.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ BREXIT

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
ΠΡΩΤΟ: Τέταρτη μέρα μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία και ο Ήλιος συνεχίζει να βγαίνει από την συνήθη θέση του, η θάλασσα δεν έχει γίνει γιαούρτι και η Γη συνεχίζει να περιστρέφεται περί τον άξονά της. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και παρά την καταστροφολογία (που συνεχίζεται), παρά την εσχατολογία (που εντείνεται), ενδεχομένως να υπάρχει ζωή ακόμα και εκτός ΕΕ…
***
ΔΕΥΤΕΡΟ: Ότι η ΕΕ είναι ένας αντιλαϊκός μηχανισμός,απονομιμοποιημένος στη συνείδηση των «υπηκόων» της, αποτελεί κοινό τόπο για πλατιές μάζες των ευρωπαϊκών λαών που όποτε τους δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους γι’ αυτήν, την απέρριψαν παρά την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς που ασκήθηκαν εναντίον τους. Συνέβη στα δημοψηφίσματα σε Γαλλία, Ολλανδία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Δανία, Βρετανία.
Διπλή επιβεβαίωση του αντιλαϊκού και αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της ΕΕ είναι οι διάφορες τεχνικές«πραξικοπημάτων» που ακολουθήθηκαν ώστε να ανατραπούν τα αποτελέσματα όλων των αρνητικών για την ΕΕ δημοψηφισμάτων που προηγήθηκαν του βρετανικού.
***
ΤΡΙΤΟ: Ο κομπογιαννίτικος χαρακτήρας των θεωριών περί «αιώνιας» ΕΕ προκύπτει από μια και μόνο ματιά στην Ιστορία. Όπως έχει επισημανθεί, από το «Bloomberg» και τον «Economist» μέχρι την Καθημερινή (Ιάσωνας Μανωλόπουλος, 22/4/2012,http://www.kathimerini.gr/456098/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/oyte-twra-einai-alliws) όχι μία ή δυο, αλλά 69 (!) νομισματικές ενώσεις προηγήθηκαν της ΕΕ κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα και 20ου αιώνα. Από την Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μέχρι την Λατινική, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα. Καμία από αυτές δεν υπάρχει σήμερα. Διαλύθηκαν. Πρόκειται για μια αλήθεια που οι ταγοί του ευρωμονόδρομου επιμένουν να «ξεχνούν».
***
ΤΕΤΑΡΤΟ: Αμέσως μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία φόβου πλευρά της οποίας είναι η προστυχιά των εντός και εκτός Βρετανίας επιτελείων της ΕΕ να χαριστούν οι ψήφοι υπέρ της αποδέσμευσης στους ακροδεξιούς, στους ρατσιστές και στους φασίστες.
Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η ανακοίνωση του «Lexit», της καμπάνιας για «αριστερή έξοδο» της Βρετανίας από την ΕΕ (στην οποία συμμετείχαν το ΚΚ Βρετανίας, αριστερά κόμματα και αντικαπιταλιστικές κινήσεις), υπέρ της εξόδου ψήφισαν πάνω από 17 εκατομμύρια άνθρωποι αλλά μόνο 3,8 εκατομμύρια είχαν ψηφίσει το εθνικιστικό και ρατσιστικό UKIP στις προηγούμενες εκλογές.

Η ΑΓΓΛΙΑ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Εξέγερση του μεγαλύτερου μέρους των ψηφοφόρων όλων των κοινοβουλευτι­κών κομμάτων της Βρετανίας εναντίον των ηγεσιών τους! Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. «Ναι» στη συ­νέχιση της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ έλεγαν οι ηγεσίες και των Συντηρητικών και των Εργατικών και των Φιλελεύθερων. «Όχι» ψήφισαν όμως οι Άγγλοι και οι Ουαλοί, δίνοντας τη νίκη τελικά στο στρατόπεδο της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ με ποσοστό 51,9% υπέρ του «Όχι» έναντι 48,1% που ψήφισαν «Ναι».
Πρόκειται για σαρωτική ήττα του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας. Οι Άγγλοι δεν είχαν ποτέ υιοθετήσει το ευρώ ως εθνικό τους νόμισμα, φρονίμως ποιούντες. Οι πολι­τικοί ηγέτες όμως που τάσσονταν υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ φρόντιζαν να προβάλλουν τα δεινά που υφίσταντο διάφορες χώ­ρες–μέλη της ΕΕ από τα Μνημόνια που επέβαλλαν οι Γερμανοί στα κράτη αυτά. Η Ιρλανδία, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορ­τογαλία συνέτειναν, μέσω των δεινών που υφίσταντο ως συνέπεια των μνημο­νιακών πολιτικών, στην εμπέδωση της απέχθειας των Άγγλων προς την ΕΕ και κατά τον τρόπο αυτόν συνέτειναν και στη νίκη του «Όχι». Δεν υπάρχει η πα­ραμικρή αμφιβολία ότι της εκστρατείας υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ ηγή­θηκε η Δεξιά. Αυτό σημαίνει όμως ότι τμήματα της αστικής τάξης της Αγγλίας είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο τρόπος οικοδό­μησης της ΕΕ που έχει επιβάλει η Γερμανία αντίκειται προς τα συμφέροντά της.
Υπήρξε εμφανέστατη ταξική διαφοροποίηση στο Λονδίνο. Στις πλούσιες συνοικίες της πρωτεύουσας το ποσοστό υπέρ του «Ναι» προσέγγισε ακόμη και το 75%. Αντιθέτως, σε κάποιες εργατικές συνοικίες, φτωχογει­τονιές του ανατολικού Λονδίνου νίκησε το «Όχι». Πά­ντως, αποκλείεται να νικούσε συνολικά στη Βρετανία το «Όχι», αν δεν ήταν η καθημαγμένη βρετανική και ιδίως αγγλική ύπαιθρος. Εκεί το «Όχι» στην παραμονή στην ΕΕ ξεπερνούσε το 60%, πράγμα που διαμόρφω­σε και το τελικό αποτέλεσμα σε πανεθνικό επίπεδο. Σε εθνικό επίπεδο όμως η κατάσταση ήταν διαφορετική. Τα 5,3 εκατομμύρια Σκοτσέζοι προ δύο ετών έκαναν δημοψήφισμα και απέρριψαν την ανεξαρτησία της Σκοτίας από την κηδεμονία της Αγγλίας. Προχτές όμως άρχισε σοβαρή συζήτηση για ένα νέο δημοψήφισμα, στο οποίο υποτίθεται ότι θα ψηφίσουν υπέρ της ανε­ξαρτησίας για να …παραμείνουν στην ΕΕ! Άλλο πράγμα η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας τους και εντε­λώς άλλο πράγμα η ευρω-δουλοφροσύνη, την οποία επιδεικνύουν εσχάτως οι Σκοτσέζοι, αμαυρώνοντας το ατίθασο παρελθόν τους.