Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΚΥΠΡΟΣ 1974. "Ήρωες χωρίς παράσημα..."



Το ντοκιμαντέρ «Ήρωες χωρίς παράσημα...» επιχειρεί να ρίξει φως σε άγνωστους δρόμους και διαδρόμους της νεότερης εθνικής καταστροφής που εξελίχθηκε στην Κύπρο,πριν από 42 χρόνια,μέσα από την έρευνα για την αποστολή της Α΄ Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη στην Κύπρο

Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία.


Το βίντεο δημιούργησαν ο επιστημονικός συντονιστής της Επιτροπής Ερίκ Τουσέν και οι συνεργάτες του, περιγράφει με απλό και κατανοητό τρόπο τι συνέβη στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1980 και πώς η χώρα έφτασε στα μνημόνια και τη χρεοκοπία – ενώ αναφέρει πως τις επιπτώσεις από τις πολιτικές λιτότητας που διαπνέουν τα μνημόνια, υφίστανται σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και όχι μόνο οι Έλληνες.



greek-market-research.com

Η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος


του Ανδρέα Θεοφάνους –

Η πολιτική η οποία ακολουθήθηκε για δεκαετίες στο Κυπριακό και εντάθηκε μετά το 2008 ναυάγησε στο Κραν Μοντάνα. Παρά ταύτα διάφορες δυνάμεις εντός και εκτός Κύπρου επιμένουν σε άμεση επανάληψη των συνομιλιών και ολοκλήρωση της προσπάθειας.

Τα δεδομένα είναι πολύ πιο πολύπλοκα απ’ ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνονται. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να αντλούμε χρήσιμα διδάγματα από την ιστορία.
Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 40 χρόνια από τον θάνατο του Προέδρου Μακαρίου. Ακόμα και σήμερα, όμως, διάφορες πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να επεξηγήσουν κατά το δοκούν και να νομιμοποιήσουν τις θέσεις τους επικαλούμενες τον Μακάριο. Στην ουσία διαστρεβλώνουν και την ιστορία και τον Μακάριο.
Στο άρθρο αυτό θα αναφερθώ στο περιεχόμενο του ιστορικού/οδυνηρού συμβιβασμού και του μακροχρόνιου αγώνα. Σημειώνω ότι ενώ πρέπει πάντοτε να κοιτάζουμε μπροστά είναι απρονοησία και εθνικά επιζήμιο να λησμονούμε την ιστορία.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

16η Αυγούστου 1974. Η μάχη της ΕΛΔΥΚ. Η τελευταία μάχη της Κύπρου.

antistasi.org


Η ΕΛΔΥΚ παρελαύνει

Η εκ νέου αναζήτηση της γερμανικής ταυτότητας μετά την ενοποίηση της Γερμανίας συντελείται στη βάση της ιστορικής ιδιαιτερότητας της γερμανικής κοινωνίας, η οποία ισχύει και σήμερα. Η πολιτιστική στροφή που έχει επισυμβεί στην Γερμανία προκαλεί αναπόφευκτη διάζευξη με την μέχρι την ενοποίηση πολιτική πρακτική, προαναγγέλλοντας μια διαφορετική πολιτική αντίληψη στις γερμανικές ελίτ.

του Κώστα Μελά
Οι συζητήσεις για την γερμανική ταυτότητα μοιραία λαμβάνουν χώρα σε ένα πλαίσιο, στο οποίο τον πρώτο ρόλο έχουν παλαιές ιδέες που αποπνέουν συντηρητισμό και αντιδραστικό εθνικισμό. Παρακάμπτοντας εντέχνως την περίοδο του Ναζισμού, αυτές οι ιδέες θέλουν να ξαναγυρίσουν στις ιερές παραδόσεις της Δεύτερης Αυτοκρατορίας (Β’ Ράιχ), τις οποίες κατέστρεψαν οι Ναζί ως μικροαστοί. Η συντηρητική αυτή αντίληψη έχει απλώσει την επιρροή της σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Παράλληλα, ο γερμανικός εθνικιστικός ιδεαλισμός δίνει έμφαση στην αποτελεσματικότητα της οικονομίας και στηρίζεται από αυτή. Στηρίζει την υπέρμετρη “ωμή βία”, με την οποία ότι οι Γερμανοί επιβάλλουν εκεί που μπορούν την οικονομική τους λογική, η οποία συνάδει με μερκαντιλιστκά πρότυπα. Το εθνικό οικονομικό συμφέρον είναι πρώτιστο. Με τη σειρά του ο γερμανικός εθνικιστικός ιδεαλισμός στηρίζεται στη δύναμη που παρέχει η οικονομική ισχύς.

Οι αλήτες με τα σπίρτα




Η μια φορά αλήτες, οι κοινοί αλήτες, είναι αυτοί που βάζουν τις φωτιές.
Οι 2 φορές αλήτες, οι εντολοδότες αλήτες, είναι αυτοί που βάζουν τους αλήτες να βάζουν τις φωτιές.
Οι 3 φορές αλήτες, οι πολιτικοί αλήτες – που ευθύνονται για την εμπρηστική πολιτική εμπορευματοποίηση της γης, της πλημμελούς δασοπροστασίας και πυρόσβεσης – είναι αυτοί που στήνουν «πινγκ πονγκ» πολιτικής αθλιότητας πάνω στις φωτιές.
Και οι 4 φορές αλήτες, οι μιντιακοί αλήτες, είναι αυτοί που «παίζουν» με τις φωτιές.

Η Δικαιοσύνη ως «θεσμικό εμπόδιο»; – 1


του Δημήτρη Τραυλού-Τζανετάτου  – 

Η καυτή επικαιρότητα της οξείας αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και σε συνδικαλιστικούς φορείς των δικαστών θέτει επί τάπητος το διαχρονικό ζήτημα της, αφανούς ή εμφανούς, σχέσης έντασης της δικαστικής εξουσίας με τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Και συνακόλουθα θέτει το ζήτημα των εγγενών ορίων αυτής της σχέσης έντασης, στο πλαίσιο της θεμελιώδους αρχής της διάκρισης των εξουσιών.

Όπως είναι παγκοίνως γνωστό, η αρχή αυτή αποτελεί θεμέλιο και ακρογωνιαίο λίθο του κράτους δικαίου, στο πλαίσιο του αστικοδημοκρατικού συντάγματος. Βεβαίως, από κοινωνιολογική-πραγματολογική σκοπιά δεν πρέπει να παροράται το γεγονός ότι και οι τρεις εξουσίες, παρά τις λειτουργικές ιδιαιτερότητές τους, ως βασικές συνιστώσες του κράτους, δηλαδή της πολιτικής εξουσίας, υπηρετούν τελικά το κυρίαρχο οικονομικό-πολιτικό σύστημα και τις επιλογές του. Πάντα, βεβαίως, σύμφωνα με το υφιστάμενο κάθε φορά συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων και των συνθηκών της εκάστοτε συγκυρίας.
Υπό το πρίσμα αυτό, ο ρόλος της δικαστικής εξουσίας –ως κατασταλτικού βασικά μηχανισμού του κράτους– διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διαδικασία διασφάλισης και αναπαραγωγής του κυρίαρχου οικονομικού-πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, στο πλαίσιο εύρυθμης λειτουργίας ενός αστικοδημοκρατικού συντάγματος, κρίσιμο ρόλο διαδραματίζει η διασφάλιση –μέσω της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας– μιας σχετικής αυτονομίας της έναντι των άλλων εξουσιών.

Κλίνατε επί... Κεντροαριστερά*

Το Ποντίκι



του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πώς ξεδιπλώνεται η στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ για προσέλκυση κεντροαριστερών ψηφοφόρων
 
Το μεσοδιάστημα μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου επιχειρεί να αξιοποιήσει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ώστε να διορθώσει την αρνητική δημοσκοπική εικόνα και να ανασυγκροτήσει το κοινωνικό πρόσωπο της κυβέρνησης, το οποίο έχει πληγεί με τις υποχωρήσεις στις οποίες υποχρεώθηκε κατά την πρόσφατη διαπραγμάτευση για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.
 
Επιπλέον το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να δημιουργήσει εσωκομματικά αντίβαρα ώστε να μειωθούν οι τυχόν αναταράξεις που αναμένονται στην – ενδεχομένως κρισιμότερη από όλες – τρίτη αξιολόγηση, η οποία περιλαμβάνει ιδεολογικά δύσκολες, αλλά αναπόφευκτες αποφάσεις.
 
Ο σοβαρότερος όμως από τους παράγοντες που ωθούν την κυβέρνηση στην ανάληψη πρωτοβουλιών, στις οποίες είναι πιθανό να περιλαμβάνεται και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης, ενδεχομένως εντός του Αυγούστου, είναι η κινητικότητα που παρατηρείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς, όπου νέα (Καμίνης) και παλαιά (Σημίτης - Βενιζέλος) πρόσωπα επιχειρούν να επαναδιατυπώσουν τους όρους του παιχνιδιού, με το βλέμμα στραμμένο σε μια μελλοντική συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
 
Άλλωστε, στο πλαίσιο αυτό, τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα προσπαθούν να επαναχαράξουν τις ιδεολογικές και πολιτικές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, όχι μόνο για να διατηρηθεί η συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για να τεθούν διλήμματα στους χώρους του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς και να ενισχυθούν οι εσωτερικές έριδες εντός της Ν.Δ., οι οποίες το τελευταίο διάστημα αναζωπυρώνονται.

Άλντους Χάξλεϋ: Όταν στους σκλάβους θα αρέσει η σκλαβιά

Outside the Wall




Στις 26 Ιουλίου 1894 γεννήθηκε ο Άλντους Χάξλεϋ, ο συγγραφέας του απελπιστικά προφητικού βιβλίου επιστημονικής φαντασίας «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος» και αυτού που είπε: «Μόνο ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα υπέρ της αποκέντρωσης της εξουσίας και της αυτοοργάνωσης μπορεί να σταματήσει τη σημερινή τάση προς ολοκληρωτισμό. Ένα πραγματικά αποτελεσματικό ολοκληρωτικό κράτος θα είναι αυτό στο οποίο το ισχυρό διευθυντήριο των πολιτικών αρχηγών και της στρατιάς των μάνατζερ ελέγχουν έναν πληθυσμό σκλάβων χωρίς να χρειάζεται να ασκήσουν εξαναγκασμό, γιατί θα τους αρέσει η σκλαβιά τους. Και το να τους αρέσει η σκλαβιά τους έχει ανατεθεί από τα σημερινά ολοκληρωτικά κράτη σε υπουργεία προπαγάνδας, στους εκδότες και τους μηντιάρχες και στους δασκάλους και καθηγητές.»(1962, ένα χρόνο πριν πεθάνει ο Α.Χ.)

Η οικογένεια του Άλντους Χάξλεϋ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς από αυτή αναδείχτηκαν πολλοί αξιόλογοι επιστήμονες, γιατροί, λογοτέχνες, νομπελίστες και εκπαιδευτικοί. Παππούς του ήταν ο διάσημος Τόμας Χάξλεϋ βιολόγος και αγνωστικιστής ο οποίος υπήρξε και ενεργός υποστηρικτής του Δαρβίνου, εξ ου και το παρατσούκλι του "το μπουλντόγκ του Δαρβίνου" (Darwin's Bulldog). 

Ο Θαυμαστός καινούργιος κόσμος του Α. Χ. είναι ο «Brave New World» (Σαίξπηρ: «Τρικυμία»), που αναφέρεται, όπως επισημαίνει ο Τεοντόρ Αντόρνο, στον Νέο Κόσμο, την Αμερική, το εργαστήρι για την κοινωνία του μέλλοντος. 

Ο νέος «θαυμαστός κόσμος» είναι μια ταξική κοινωνία που υφίσταται ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, όπου δεν υπάρχει οικογένεια, έχει απαλειφθεί η ιστορική μνήμη και υπάρχει ένας γενικευμένος ηδονισμός ως τρόπος ζωής. Όλα είναι ρευστά και δεν υπάρχει καμία δέσμευση καθώς ‘Όλοι ανήκουν σε όλους’. Η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους δεν γίνεται με φυσικό τρόπο αλλά στα κρατικά εργαστήρια, με τη μέθοδο του κλωνισμού, και ανάλογα με την ποσότητα οξυγόνου που παρέχεται στα έμβρυα παράγονται πέντε τύποι ανθρώπων: οι Άλφα, οι Βήτα, οι Γάμμα, οι Δέλτα και οι Έψιλον. Δεδομένου λοιπόν ότι οι ικανότητες και η ευφυΐα προκαθορίζονται, ο καθένας κάνει τη δουλειά για την οποία είναι βιολογικά προορισμένος και έτσι οι αποτυχίες και οι διαψεύσεις ανήκουν στο παρελθόν. 

Η φωνή του μικρού-μικρού ΣΥΡΙΖΑ


της Νεφέλης Λυγερού

Μπορεί η θερινή ραστώνη να μας ωθεί προς άλλες κατευθύνσεις, αλλά η κόντρα στη Βουλή για τις αποφάσεις του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου έδωσε την ευκαιρία στο προκάτοχό του να ξαναβγεί στη σκηνή, μιλώντας για τους σημαιοφόρους και ζητώντας την κατάργηση των παρελάσεων. Ο Νίκος Φίλης δεν είναι όποιος κι όποιος. Είναι εμβληματική μορφή και φωνή του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ», ή ακριβέστερα του «μικρού-μικρού ΣΥΡΙΖΑ».

Κάποιοι τον αποκαλούν Θόδωρο Πάγκαλο του ΣΥΡΙΖΑ. Κοινός παρονομαστής οι προκλητικές δηλώσεις, αλλά αυτές του Φίλη είναι κατά κανόνα κόντρα στο συναίσθημα και στις αξίες της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων. Όποτε του δίνεται η ευκαιρία ξεδιπλώνει τα ακραίως μειονοτικά ιδεολογήματά του. Με δυσκολία θα μπορούσε να επιλέξει κανείς ποια από τις κατά καιρούς δηλώσεις του είναι η πιο προκλητική.
Όταν ήταν υπουργός, στο Διαδίκτυο είχε στηθεί ένα ερωτηματολόγιο για να διαλέξουν οι χρήστες τί τους είχε ενοχλήσει περισσότερο: το ΦΠΑ στα μακαρόνια, οι πενταροδεκάρες της ιδιωτικής εκπαίδευσης, η ανεκδιήγητη ευχή της καλής χρονιάς για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ή η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων;

Ο πόλεμος είναι παιδί του πολιτισμού




«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε, τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους.»
Ηράκλειτος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Είναι ο πόλεμος φυσική κατάσταση του ανθρώπου; Υπάρχουν φυλές πιο πολεμοχαρείς από άλλες, εξαιτίας των ιδιαίτερων γενετικών τους χαρακτηριστικών; Είναι κάποιες θρησκείες πιο «αιμοβόρες» από άλλες; Μήπως κάποιες ιδεολογίες οδηγούν αναπόφευκτα στον πόλεμο;
Με πιο απλά λόγια, η ερώτηση είναι η εξής: Γιατί οι άνθρωποι κάνουν πόλεμο;
Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε αν χρησιμοποιούσαμε κάποιες ομάδες ανθρώπων (ολόκληρα κράτη ίσως) ως πειραματόζωα, δίνοντας τους διαφορετικές συνθήκες, για να δούμε αν θα οδηγηθούν στον πόλεμο. Αλλά αυτό είναι αντιδεοντολογικό -τουλάχιστον.
Για καλή μας τύχη, η φύση, που καθόλου δεν νοιάζεται να ακολουθεί κανόνες δεοντολογίας, έκανε ένα πείραμα πολέμου με αληθινούς ανθρώπους, που διήρκεσε περίπου 800 χρόνια.
Και ξεκίνησε το 1.000 μ.Χ στον Ειρηνικό ωκεανό.
~~
Τα μεγάλα νησιά (θεωρείται υποήπειρος) της Νέας Ζηλανδίας αποικήθηκαν για πρώτη φορά το 1.000 μ.Χ. Κάποιοι κάτοικοι της Πολυνησίας ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους σ’ αυτή την εύφορη περιοχή.
Οι απόγονοι τους ονομάστηκαν Μαορί. Λίγα χρόνια μετά κάποιοι Μαορί βρέθηκαν τυχαία στα νησιά Τσάταμ, 800 χιλιόμετρα ανατολικά της Μητρόπολης. Οι κάτοικοι των Τσάταμ ονομάστηκαν Μοριόρι.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ ΟΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

ESTIA TV


Σε αυτό το βίντεο ο ιστορικός και αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής με ισχυρότατα επιχειρήματα αποδεικνύει ότι ουσιαστικά Τουρκικό έθνος δεν υφίσταται αλλά ούτε και παράδοση, αφού ό,τι προβάλλει ως δικό του χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι κλεμμένο και παραποιημένο από άλλους λαούς και παραδόσεις και κυρίως από το Ελληνικό Έθνος.


Η οικονομική κρίση και ο φόβος του... σίκουελ


Οι οίκοι αξιολόγησης και οι ρυθμιστικές αρχές καταπατούν τους κανονισμούς. Η νέα γενιά πολύπλοκων επενδύσεων με αξιολογήσεις «ΑΑΑ» και οι ανώνυμοι παραβάτες. Κίνδυνος χρεοκοπιών εντός 2017.

του Frank Partnoy*

To χρηματοοικονομικό τοπίο είναι γνώριμο, υλικό ταινιών όπως το Inside Job και το The Big Short. Τραπεζίτες με πτυχία πυρηνικής φυσικής αγοράζουν δισεκατομμύρια δολάρια δανείων υψηλού ρίσκου και τα επανασυσκευάζουν σε πολύπλοκες επενδύσεις με πολλαπλά επίπεδα χρέους.
Οι οίκοι αξιολόγησης κατηγοριοποιούν το ανώτερο επίπεδο ως «ΑΑΑ». Οι θεσμικοί επενδυτές, μεταξύ των οποίων τα ασφαλιστικά ταμεία και οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, σπεύδουν να αγοράσουν αυτές τις χωρίς ρίσκο επενδύσεις που προσφέρουν ταυτόχρονα και υψηλές αποδόσεις. Η ένταση κορυφώνεται.
Αλλά η χρονιά δεν είναι το 2006 ή το 2007. Είμαστε στο σήμερα. Ενώ η αμερικανική κυβέρνηση συζητά την κατάργηση του Dodd-Frank, η πραγματικότητα είναι πως οι ρυθμιστικές αρχές έχουν καταπατήσει αυτό το νόμο και οι σκιώδεις χρηματοοικονομικές αγορές σχηματίζουν «φούσκες». Περίπου μια δεκαετία μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, το σίκουελ έφτασε.
O βασικός ένοχος αυτή τη φορά είναι οι εγγυημένοι δανειακοί τίτλοι (CLO). Όπως και τα προηγούμενα πολύπλοκα ξαδέρφια του, ένα CLO συσκευάζει δάνεια χαμηλής αξιολόγησης σε ελκυστικά πακέτα με υψηλή αξιολόγηση. Τον Μάιο έγιναν δύο ντιλ αξίας πάνω από 1 δισ. δολάρια το κάθε ένα και ειδικοί εκτιμούν πως φέτος θα έρθουν ντιλ αξίας 75 δισ. δολαρίων. Η Antares Capital έκλεισε πρόσφατα ένα CLO 2,1 δισ. δολαρίων, το μεγαλύτερο στις ΗΠΑ από το 2006 και το τρίτο μεγαλύτερο στην ιστορία. Αν και η πλειοψηφία των δανείων σε αυτές τις συμφωνίες κατηγοριοποιούνται ως «junk», πάνω από το μισό του νέου χρέους αξιολογείται με «ΑΑΑ». Σας θυμίζει κάτι;

Ανάγκη για μιαν… γνήσια επανίδρυση του Κράτους


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Το πικρό ανέκδοτο είναι από τα χρόνια του υπαρκτού σοσιαλισμού, στην Ανατολική Ευρώπη. Όπου το κακοπληρωμένο, εντελώς απογοητευμένο, αποστρατευμένο από κάθε προσπάθεια εργατικό δυναμικό – είδαμε με την πτώση του Τείχους τι σημαίνει αυτό… - μιας κρατικοποιημένης και στενά κατευθυνόμενης οικονομίας, εφέρετο να λέει: «Παριστάνετε πως μας πληρώνετε και παριστάνουμε πως δουλεύουμε!».
Πιο κοντά σ’ εμάς, αλλά με μεγαλύτερο άλμα στον χρόνο, στην Ελλάδα του 1947 ο προσωπικός απεσταλμένος του Προέδρου Τρούμαν Πωλ Πόρτερ – την Έκθεση Πόρτερ είχε ανασύρει από την λήθη προ 9 ετών ο Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, σημερινός εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ – περιέγραφε το ανθρώπινο δυναμικό στον δημόσιο τομέα (20% των Ελλήνων μετά την καταστροφή του Πολέμου, την Κατοχή και τον υπό εξέλιξη Εμφύλιο ήταν είτε δημόσιοι υπάλληλοι είτε στενά εξαρτημένοι από το Κράτος) ως «εκτεταμένο, υποαμειβόμενο και απογοητευμένο».
Προς τι αυτές οι γραφικές, εν τέλει, αναδρομές; Το φθινόπωρο θα ξεκινήσει η (δυσαρεστότερη κατά περιεχόμενο ης δεύτερης) τρίτη αξιολόγηση του Μνημονίου-3, επικεντρωμένη στις ανειλημμένες από την Ελλάδα υποχρεώσεις για ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων (ή/και «μεταρρυθμίσεων») στα εργασιακά και στον δημόσιο τομέα. Δεν παρατηρήθηκε αρκετά, αλλά στο πρώτο πεδίο – των εργασιακών – η Κυβέρνηση φρόντισε να έχει γίνει ένα βήμα ξεκαθαρίσματος προθέσεων – πώς; Ενώ η Τρόικα/Κουαρτέτο, με προωθητή το ΔΝΤ θα ζητήσει χαλάρωση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και πάντως μη-επαναφορά προστατευτικών ρυθμίσεων (κυρίως: άσκηση του δικαιώματος απεργίας και όροι της συλλογικής αυτονομίας), με αφορμή/ «πάτημα» μια τροπολογία του ΚΚΕ ανατράπηκε νομοθετικά η υπό παγίωση νομολογία Αρείου Πάγου ότι η μη-καταβολή δεδουλευμένων (έστω και μακροχρόνια) δεν συνιστά αφ’ εαυτής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας (άρα δεν θα ηδύνατο ο εργαζόμενος να θεωρήσει ότι υφίσταται άτακτη καταγγελία και να ζητήσει νόμιμη αποζημίωση, ή πάλι να εμμείνει στην εργασία του και να ζητήσει μισθούς υπερημερίας), οπότε πλέον σε περίπτωση «αξιόλογης καθυστέρησης» απεγκλωβίζονται οι εργαζόμενοι από καταστάσεις ομηρείας/απλήρωτης εργασίας. Που δεν είναι, πια, καθόλου σπάνιες καταστάσεις.

Γρίφος χωρίς απάντηση


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Αγγελικής Κοτσοβού

'Eχει περάσει σχεδόν μία δεκαετία από την εποχή της πιστωτικής κρίσης και ακόμη δεν έχει δοθεί απάντηση στον γρίφο του χρέους. Αυτός ο γρίφος παρέσυρε στη δίνη του και την Ευρωζώνη, οδηγώντας στην εποχή των μνημονίων για τις αδύναμες χώρες του Νότου. Η λιτότητα και τα επώδυνα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας είχαν κριθεί ως η καλύτερη «συνταγή» για την έξοδο αυτών των χωρών από την κρίση, ένα πικρό μάθημα προς την κατεύθυνση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και μακριά από αλόγιστες δαπάνες και υπέρμετρο δανεισμό.
Μερικά χρόνια αργότερα, η Ευρωζώνη φαίνεται να γυρίζει σελίδα. Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος εξήλθαν των μνημονίων και της ύφεσης και έχουν επιστρέψει στην ανάπτυξη. Χάρη στις γενναίες «ενέσεις» ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης των 2,3 τρισ. ευρώ, ανοίγεται νέο κεφάλαιο και για την ευρύτερη οικονομία της Ευρωζώνης. Στο δεύτερο τρίμηνο, το ΑΕΠ αναπτύχθηκε με ρυθμούς 0,6%, ενώ η ανεργία έχει υποχωρήσει στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2009.
Και έπειτα από τόσα χρόνια σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, η ΕΚΤ ζητεί τη συνδρομή των κυβερνήσεων ώστε να παραμείνει η οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά. Αυτή τη φορά, δεν ζητάει περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. 

http://www.kathimerini.gr/922503/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/pws-to-amerikaniko-dolario-ephreazetai-apo-tis-gewpolitikes-kriseis


PETER GOODMAN / THE NEW YORK TIMES
Είναι το αδιαμφισβήτητο καταφύγιο στην παγκόσμια οικονομία. Οταν προκύπτουν προβλήματα σε πολιτικό ή οικονομικό επίπεδο, οι επενδυτές καταφεύγουν στο δολάριο ΗΠΑ. Ομως, το ιδιαίτερα τεταμένο κλίμα μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας οδήγησε τους επενδυτές μακριά από αυτό. Ανάλογες τάσεις επικράτησαν τον Ιούνιο, όταν επιβλήθηκαν κυρώσεις εις βάρος του Κατάρ από τα άλλα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Το δολάριο υποχώρησε, επίσης, τον Ιούλιο. Τότε, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προχώρησε στην αποπομπή 755 Αμερικανών διπλωματών από τη χώρα, ως αντίμετρο στην απόφαση του αμερικανικού Κοινοβουλίου να επιβάλει νέες κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Από τις αρχές του έτους, το δολάριο έχει σημειώσει απώλειες σχεδόν 9% έναντι καλαθιού νομισμάτων, συμπεριλαμβανομένων του ευρώ και του γιεν.
Το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο νόμισμα στο παγκόσμιο εμπόριο. Ομως, οι διαπραγματευτές στις αγορές νομισμάτων εντοπίζουν κάποια ανησυχητικά σημάδια. Φοβούνται μήπως το αμερικανικό νόμισμα χάσει κάτι από το κύρος του. Οι αγορές προσπαθούν να βρουν τις ισορροπίες τους σε έναν κόσμο όπου ο ηγέτης μιας πανίσχυρης δύναμης συμπεριφέρεται ανορθόδοξα.
Η προεδρία Ντόναλντ Τραμπ δεν συνάδει με όσα ίσχυαν έως τώρα στις διεθνείς σχέσεις και έτσι έχει ριζώσει για τα καλά ο παράγων αβεβαιότητα. Αυτό έχει υποβάλει το δολάριο σε μεγάλες δοκιμασίες, εξαιτίας της επιφυλακτικότητας που επικρατεί για τις επόμενες κινήσεις του Λευκού Οίκου. Το ενδιαφέρον των επενδυτών στρέφεται στην Ευρώπη και στην Ασία, όπου ενισχύεται η οικονομική δραστηριότητα, και απομακρύνεται από την αμερικανική οικονομία.

Η Δημοκρατία των μειοψηφιών

analyst


Εκείνο που πλέον απαιτείται είναι μια στιβαρή κυβέρνηση που να έχει αποκλειστικό σκοπό την σταδιακή επαναφορά της Ελληνικής Δημοκρατίας στα ιδεώδη που την χαρακτήριζαν.
.
«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα  της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια  ως δικαίωμα , την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία «.
 Ισοκράτης
436 π.Χ. – 338 π.Χ.
 του Σαράντου Λέκκα

Άρθρο

Όταν ο άνθρωπος που εμφανίζεται σχεδόν καθημερινά στους τηλεοπτικούς δέκτες ως εκπρόσωπος της χώρας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές φέροντας τον τίτλο του υπουργού οικονομικών, όταν ο άνθρωπος αυτός όπως και οι υπόλοιποι του κυβερνώντος κόμματος ισχυρίζονταν προεκλογικά ότι θα σχίσει τα μνημόνια δηλώνει ότι « η οικονομία είναι εξίσου σημαντική με την παρέλαση των gay» τότε το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οικονομικό.
Είναι κοινωνικό και παράλληλα πρόβλημα Δημοκρατίας.
Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στον βάλτο που δημιούργησε με μεθοδικότητα η αριστερόστροφη διανόηση επί σειρά δεκαετιών.
Η αποδόμηση κάθε έννοιας που είχε σχέση με τους θεσμούς, την ευνομία, την  αριστεία, την παιδεία,  την ιστορική διαδρομή, την πολιτιστική κληρονομιά, την πειθαρχία, τον σεβασμό , έχει πλέον ολοκληρωθεί.

Οι γκάφες που πληρώνει η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία


Οι Γερμανοί κατασκευαστές αυτοκινήτου έχουν μείνει πίσω στην εξέλιξη νέων τεχνολογιών και την καινοτομία. Το λάθος στοίχημα στο ντίζελ, τα απανωτά σκάνδαλα και ο επικίνδυνος εφησυχασμός.

του Wolfgang Munchau

ρκετά χρόνια πιο πριν, τη δεκαετία του 1990, η πρώτη μου δουλειά στους Financial Times ήταν να καλύπτω τη γερμανική βιομηχανία, το οποίο στην ουσία σήμαινε τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Η Γερμανία τη δεκαετία του 1990 ήταν σαν το Ντιτρόιτ στη δεκαετία του 1950 ή στις αρχές αυτής του 1960. Η βιομηχανία βρισκόταν στην καλύτερη εποχή της. Τα περιθώρια κέρδους ήταν μεγάλα. Οι εταιρείες είχαν αρχίσει να επεκτείνονται σε άλλες μάρκες -όπως η VW και η BMW- ή σε άλλες βιομηχανίες, όπως η Daimler.
Οι CEO της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν τα αφεντικά των αφεντικών. Είχαν τον κόσμο στα πόδια τους και την κυβέρνηση στις τσέπες τους.
Αλλά όσοι νιώθουν ισχυροί και σταθεροί έχουν την τάση να κάνουν λάθη. Πολλά από όσα βγήκαν στην επιφάνεια τα τελευταία χρόνια έχουν τις ρίζες τους σε εκείνη την εποχή. Η τελευταία είδηση είναι η κατηγορία πως οι πέντε μεγάλες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίας -η VW, η BMW, η Audi, η Mercedes και η Porsche- είχαν δημιουργήσει καρτέλ που κάλυπτε 60 διαφορετικούς τομείς στους οποίους είχαν συμφωνήσει να μην ανταγωνίζονται. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν και τα συστήματα φρένων, το μέγεθος του ντεπόζιτου και η τεχνολογία ντίζελ. Πραγματοποιούσαν μυστικές συναντήσεις ήδη από τη δεκαετία του 1990.

ΤΟ ΚΡΑΧ ΤΗΣ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑΣ


του Παναγιώτη Πετράκη* 

Η ρευστότητα στην ελληνική οικονομία απουσιάζει. Για την απουσία αυτή σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται τα γεγονότα του πρώτου εξαμήνου του 2015!

Τις 125 εργάσιμες ημέρες του πρώτου εξαμήνου έφευγαν περίπου 400 εκατ. ευρώ κάθε ημέρα στο εξωτερικό αφού οι καθαρές υποχρεώσεις του εγχώριου τραπεζικού συστήματος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το διάστημα αυτό αυξήθηκαν κατά 70 δισ. ευρώ! Από αυτά πάντως τα 31 δισ. ήταν απαιτήσεις της διατραπεζικής αγοράς που έχοντας παγώσει έγιναν απαιτητές. Άρα οι ιδιώτες (φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις) έβγαλαν στο εξωτερικό 39 δισ. ευρώ. Το πρωί δηλαδή διαπραγματευόμαστε σκληρά και το βράδυ ζητούσαμε δάνεια ρευστότητας που διόγκωναν τις υποχρεώσεις μας στο ευρωπαϊκό διατραπεζικό σύστημα πληρωμών!

Τον Ιούλιο του 2015 οι υποχρεώσεις μας είχαν φθάσει στο ποσό 127 δισ. από 56 δισ. στο τέλος του 2014! Τότε πάγωσαν όλα.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα οι συστημικές τράπεζες ουσιαστικά αποσύρουν ρευστότητα από την ελληνική οικονομία και την επιστρέφουν στην ΕΚΤ. Πόσα δισ. ευρώ έχουμε γυρίσει από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι σήμερα; Περισσότερα από 70 δισ. ευρώ! Έτσι τώρα ξαναγυρίσαμε πίσω στον Δεκέμβριο του 2014 που χρωστούσαμε 56 δισ. ευρώ.

Η οικονομική κρίση και ο φόβος του... σίκουελ


Οι οίκοι αξιολόγησης και οι ρυθμιστικές αρχές καταπατούν τους κανονισμούς. Η νέα γενιά πολύπλοκων επενδύσεων με αξιολογήσεις «ΑΑΑ» και οι ανώνυμοι παραβάτες. Κίνδυνος χρεοκοπιών εντός 2017.

του Frank Partnoy*

To χρηματοοικονομικό τοπίο είναι γνώριμο, υλικό ταινιών όπως το Inside Job και το The Big Short. Τραπεζίτες με πτυχία πυρηνικής φυσικής αγοράζουν δισεκατομμύρια δολάρια δανείων υψηλού ρίσκου και τα επανασυσκευάζουν σε πολύπλοκες επενδύσεις με πολλαπλά επίπεδα χρέους.
Οι οίκοι αξιολόγησης κατηγοριοποιούν το ανώτερο επίπεδο ως «ΑΑΑ». Οι θεσμικοί επενδυτές, μεταξύ των οποίων τα ασφαλιστικά ταμεία και οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, σπεύδουν να αγοράσουν αυτές τις χωρίς ρίσκο επενδύσεις που προσφέρουν ταυτόχρονα και υψηλές αποδόσεις. Η ένταση κορυφώνεται.
Αλλά η χρονιά δεν είναι το 2006 ή το 2007. Είμαστε στο σήμερα. Ενώ η αμερικανική κυβέρνηση συζητά την κατάργηση του Dodd-Frank, η πραγματικότητα είναι πως οι ρυθμιστικές αρχές έχουν καταπατήσει αυτό το νόμο και οι σκιώδεις χρηματοοικονομικές αγορές σχηματίζουν «φούσκες». Περίπου μια δεκαετία μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, το σίκουελ έφτασε.
O βασικός ένοχος αυτή τη φορά είναι οι εγγυημένοι δανειακοί τίτλοι (CLO). Όπως και τα προηγούμενα πολύπλοκα ξαδέρφια του, ένα CLO συσκευάζει δάνεια χαμηλής αξιολόγησης σε ελκυστικά πακέτα με υψηλή αξιολόγηση. Τον Μάιο έγιναν δύο ντιλ αξίας πάνω από 1 δισ. δολάρια το κάθε ένα και ειδικοί εκτιμούν πως φέτος θα έρθουν ντιλ αξίας 75 δισ. δολαρίων. Η Antares Capital έκλεισε πρόσφατα ένα CLO 2,1 δισ. δολαρίων, το μεγαλύτερο στις ΗΠΑ από το 2006 και το τρίτο μεγαλύτερο στην ιστορία. Αν και η πλειοψηφία των δανείων σε αυτές τις συμφωνίες κατηγοριοποιούνται ως «junk», πάνω από το μισό του νέου χρέους αξιολογείται με «ΑΑΑ». Σας θυμίζει κάτι;

Αρρυθμίες στα έσοδα του προϋπολογισμού- Στα 3,053 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα στο επτάμηνο


Στα 3,053 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το πρωτογενές πλεόνασμα για την περίοδο Ιανουαρίου- Ιουλίου 2017 έναντι πλεονάσματος 2,715 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο του 2016 και στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 2,098 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, σε τροποποιημένη ταμειακή βάση παρουσιάζεται έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 1,322 δισ. ευρώ έναντι ελλείμματος 1,676 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2016 και στόχου για έλλειμμα 2,280 δισ. ευρώ του ΜΠΔΣ 2018-2021 για το αντίστοιχο διάστημα του 2017.
Το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 27.342 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας μείωση κατά 610 εκατ. ευρώ ή 2,2% έναντι του στόχου του ΜΠΔΣ 2018-2021.
Η ακριβής κατανομή μεταξύ των κατηγοριών εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού θα πραγματοποιηθεί με την έκδοση του οριστικού δελτίου.
Τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 26.277 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 656 εκατ. ευρώ ή 2,4% έναντι του στόχου του ΜΠΔΣ 2018-2021.

Απώλεια 61,6 δισ. από το ΑΕΠ έφεραν τα Μνημόνια


Συρρίκνωση του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος κατά 61,6 δισ. ευρώ ή κατά 26%, μείωση των συνολικών εσόδων της γενικής κυβέρνησης κατά 5 δισ. ευρώ, περικοπές κατά 19,13 δισ. ευρώ στους μισθούς του Δημοσίου, τις συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα και αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 52,3% του ΑΕΠ στο μη βιώσιμο επίπεδο του 179% του ΑΕΠ προκάλεσαν τα τρία μνημόνια που εφαρμόστηκαν την επταετή περίοδο 2010-2016.
Το μόνο θετικό αποτέλεσμα από την εφαρμογή των μνημονίων ήταν η εξαφάνιση του δημοσιονομικού ελλείμματος-μαμούθ του 15,1% του ΑΕΠ, το οποίο καταγράφηκε για το έτος 2009 και η μετατροπή του σε πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016.
H ζημία που υπέστη η πραγματική οικονομία και η κοινωνική συνοχή της χώρας, όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία για το ΑΕΠ, τις κοινωνικές δαπάνες και το δημόσιο χρέος φαίνεται ότι είναι ανεπανόρθωτη και εντέλει πολύ μεγαλύτερη από το μη εύκολα διατηρήσιμο κέρδος της... αριθμητικής «εξαφάνισης» του δημοσιονομικού ελλείμματος, αναφέρει η Ναυτεμπορική.
Τα αποκαλυπτικά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από την έκθεση αναλυτικών στατιστικών δεδομένων με τίτλο «H ελληνική οικονομία», την οποία συνέταξε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, με σκοπό να παρουσιάσει τα πλέον επικαιροποιημένα στοιχεία για την εξέλιξη των βασικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία 7-12 έτη.

Εγκλήματα πολέμου 1974








ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ, ΕΛΔΥΚ, 16-8-74 ,Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ.



Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ Β' ΑΤΤΙΛΑ.

- ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΒΑΡΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ 

- Η ΕΛΔΥΚ ΣΤΟ ΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ 

- ΧΑΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ 

- ΜΑΧΕΣ ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ 

- ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΩΝ 

- 80 ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ. 

Η ΕΛΔΥΚ ΜΕ ΤΟ 211 Τ/Π, ΣΩΖΟΥΝ ΤΗΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ.




H θυσία του Ήρωα Στυλιανού Καλμπουρτζή και των παιδιών του - Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά (ΒΙΝΤΕΟ)

Ινφογνώμων Πολιτικά

Στην Ελληνική Ιστορία δεν υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα αυτοθυσίας όπου πυροβολητές, να δίνουν μάχη εναντίον τάγματος πεζικού και ειδικών δυνάμεων, να μην εγκαταλείπουν τα πυροβόλα τους και να προτιμούν να πεθάνουν πάνω σε αυτά, εκτός από τη περίπτωση της πυροβολαρχίας του Υπολοχαγού Κοσκινά στη μάχη της Πτολεμαΐδας το 1912.
Τον Ιούλιο του 1974 η 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού με Διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού Στυλιανό Καλμπουρτζή έδρευε στο στρατόπεδο Ιωάννη Στυλιανού στο χωριό Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Η Μοίρα διέθετε 12 πυροβόλα των 25 λιβρών Αγγλικής προελεύσεως ενταγμένα σε τρεις πυροβολαρχίες των τεσσάρων πυροβόλων η κάθε μια.
Την 20η Ιουλίου 1974, με την εκδήλωση της Τουρκικής Εισβολής, η Μοίρα, εκτός της Γ' Πυροβολαρχίας, είχε κινηθεί από το στρατόπεδο της στο Τρίκωμο και μέσω του νέου δρόμου Λευκωσίας - Αμμοχώστου και είχε αναπτυχθεί στον χώρο τάξεως της στη περιοχή Ασιεντρούσα της διάβασης Μπέλλα Παϊς, 2,5 χλμ περίπου βορειοδυτικά του χωριού Συγχαρί στον Ανατολικό Πενταδάκτυλο.
Η Γ' Πυροβολαρχία της Μοίρας είχε παραμείνει στη περιοχή παρά το χωριό Στύλλοι της Αμμοχώστου και ανέλαβε αποστολή άμεσης υποστήριξης της Ι ΑΤΔ, Κατά τη πρώτη φάση της Τουρκικής Εισβολής είχε εκτελέσει βολές κατά του Τουρκικού Τομέα της πόλεως της Αμμοχώστου από τη περιοχή του χωριού Στύλλοι.
Κατά τη διαδρομή της προς το χώρο τάξεως της, έξω από το χωριό Συγχαρί, η Μοίρα αποτέλεσε στόχο της Τουρκικής Αεροπορίας με αποτέλεσμα να έχει τούς δύο πρώτους νεκρούς της, τον Γιαννή Στυλλή από το Τρίκωμο γιο του ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α. Γιαννή Στυλλή από τον οποίο πήρε το όνομα και το στρατόπεδο της, και τον Τάσο Αναστασίου.