Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ; ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

iskra


ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2020 ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟ ΓΙΑ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ
Η κυβερνητική προπαγάνδα ισχυρίζεται ότι τελειώνουν, αν δεν έχουν τελειώσει ήδη, τα μνημόνια. Τα ψέμματα όμως έχουν κοντά ποδάρια. Οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα με το τρέχον μνημόνιο φτάνουν έως το 2020 και η υλοποίηση τους απαιτεί συνεχή μέτρα. Οι δανειστές θα συνεχίσουν να επιτηρούν εκβιαστικά την τήρηση αυτών των δεσμεύσεων μέσω της χρηματοδότησης και των δόσεων της που φτάνει τα 26,2 δισ. Και αυτά χωρίς να υπολογίσουμε την ύπαρξη πρόσθετων χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας (χρηματοδοτικού κενού), που εφόσον προκύψουν, πράγμα πολύ πιθανόν θα συνοδευτούν και με νέο μνημόνιο. Τα μνημόνια δεν τελειώνουν, αν δεν τα τελειώσουμε εμείς, με την ψήφο μας και κυρίως με τους αγώνες μας.

Στη συνέχεια η iskra παραθέτει αποκαλυπτικό ρεπορτάζ των ως άνω διαπιστώσεων του Πάνου Κακούρη από τη Ναυτεμπορική (21/7).
Ολόκληρο το ρεπορτάζ έχει ως εξής :
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ 26,2 ΔΙΣ ΕΥΡΩ

16 ΔΙΣ ΟΙ ΕΚΚΡΕΜΕΙΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ 10,2 ΔΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΕΡΔΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Μακράς διάρκειας, ακόμη και μετά την τυπική λήξη των μνημονίων, θα είναι η επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας από τους εταίρους - δανειστές και η πίεση για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Μετά και τη λήψη της δόσης του 1 δισ. ευρώ που εκκρεμεί, η Ελλάδα έχει λαμβάνειν από τους δανειστές το ποσό των 26,2 δισ. ευρώ, σε δόσεις μέχρι και το 2020, ποσό που δεν θα αποδεσμεύεται χωρίς όρους.
Πρόκειται για ποσό ύψους 16 δισ. ευρώ, που είναι οι εκκρεμείς δόσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από το υφιστάμενο δεύτερο πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας, καθώς επίσης και ποσό ύψους 10,2 δισ. ευρώ, που προέρχεται από τις επιστροφές των κερδών που αποκόμισαν από τα ελληνικά ομόλογα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης.
Πλήρη απαγκίστρωση από το μηχανισμό στήριξης σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να αναζητήσει από τις αγορές το συγκεκριμένο ποσό, με τους κινδύνους που επιφυλάσσει η επιλογή αυτή, όπως κατέστη σαφές με το εγχείρημα έκδοσης του τριετούς ομολόγου που συγκέντρωσε ελάχιστες προσφορές και ακριβό επιτόκιο.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 2015 ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

iskra



Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Τη νύχτα του Σαββάτου οι Ισπανοί σοσιαλιστές ελπίζουν ότι θα αρχίσει η πορεία προς την πολιτική τους ανάσταση, θα τελειώσει πια ο ατελείωτος Γολγοθάς που τους έβαλε ο μισητός πλέον από ολόκληρη την ισπανική κοινωνία σοσιαλιστής πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο το 2010. Οταν, δηλαδή, ο Θαπατέρο αποφάσισε, τον Μάιο εκείνης της μοιραίας χρονιάς, να υποκύψει στις απαιτήσεις των Γερμανών που εκφράζονταν μέσω της ΕΕ και να επιβάλει άγρια λιτότητα στον ισπανικό λαό. Αύξηση φόρων, πάγωμα των μισθών, συνταγματική κατοχύρωση της απαγόρευσης ελλειμμάτων. Εξω φρενών οι Ισπανοί έδιωξαν κλωτσηδόν τον Θαπατέρο και τους σοσιαλιστές του από την εξουσία. Πριν από τη συντριπτική ήττα στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2011, από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μαΐου της ίδιας χρονιάς οι σοσιαλιστές είχαν εκδιωχθεί σχεδόν από κάθε τοπική εξουσία.
Νόμιζαν ότι είχαν πιάσει πάτο. Προφανώς δεν είχαν δώσει σημασία στην περίπτωση του εκλογικού καταποντισμού του ΠΑΣΟΚ - αυτοί άλλωστε ποτέ δεν βούλιαξαν το κόμμα τους όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μέσα σε δύο χρόνια το καταβαράθρωσε από το 44% στο 13%. Ομως στις ευρωεκλογές του Μαΐου φέτος το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα της ιστορίας του, πέφτοντας στο 23%. Επειδή στην Ισπανία διατηρούν ακόμη την ξεχασμένη στην Ελλάδα συνήθεια, οι ηττημένοι πολιτικοί αρχηγοί να παραιτούνται, η άθλια επίδοση στις ευρωεκλογές οδήγησε στην παραίτηση του Αλφρέδο Πέρεθ Ρουβαλκάβα, ο οποίος είχε αναλάβει αρχηγός μετά τον μοιραίο Θαπατέρο.
Το Σάββατο και την Κυριακή, λοιπόν, γίνεται έκτακτο συνέδριο των Ισπανών σοσιαλιστών. Τη νύχτα του Σαββάτου οι σύνεδροι θα κληθούν να επικυρώσουν την εκλογή από τη βάση που έχει ήδη γίνει του νέου γενικού γραμματέα του κόμματος, του 42χρονου Πέδρο Σάντσεθ. Την Κυριακή, 13 Ιουλίου, 200.000 μέλη του ισπανικού σοσιαλιστικού κόμματος (PSOE κατά το ισπανικό ακρωνύμιό του) ψήφισαν για πρώτη φορά απευθείας ποιον θέλουν για γραμματέα από τρεις υποψηφίους - ο Εδουάρδο Μαδίνα και ο Χοσέ Αντόνιο Πέρεθ Τάπιας ήταν οι άλλοι δύο. Ο Πέδρο Σάντσεθ πήρε 49% των ψήφων και εξελέγη πανηγυρικά, πολύ μπροστά από τους άλλους δύο ανθυποψηφίους του. Η νίκη του με τέτοιο ποσοστό «του προσφέρει μια νομιμοποίηση την οποία δεν είχε ποτέ κανένας άλλος γενικός γραμματέας» επεσήμανε σε κύριο άρθρο της η κεντροαριστερή εφημερίδα «Ελ Πάις», η μεγαλύτερη της Ισπανίας.

ΔΝΤ: Αστοχήσαμε στην Ελλάδα - Οι περικοπές έπληξαν την παραγωγικότητα

imerisia


Στροφή 180 μοιρών κάνει για μια ακόμη φορά το ΔΝΤ το οποίο σε τελευταία έκθεση του με θέμα «Η προσαρμογή στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης: Πρόοδος, Προκλήσεις και Πολιτικές» αναφέρει πως η δημοσιονομική προσαρμογή έπληξε την παραγωγικότητα της Ελλάδας και οι περικοπές μισθών δεν συνοδεύτηκαν με την τόνωση της ανταγωνιστικότητας. 

Οι αναλυτές του ΔΝΤ υπογραμμίζουν πως αν και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ζώνης του ευρώ έχει γίνει πλεονασματικό η εσωτερική εξισορρόπηση σε ελλειμματικές οικονομίες όπως της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας συνοδεύεται από υποτονική δραστηριότητα και πολύ υψηλή ανεργία, κάτι που καθιστά οδυνηρή την προσαρμογή.

Το ΔΝΤ αναφέρει για την Ελλάδα πως η μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος προήλθε από τις περικοπές μισθών , αλλά και ότι η πτώση της παραγωγής ήταν πολύ μεγάλη μετά το 2010 γεγονός που σε δεύτερο χρόνο επέδρασε αρνητικά.

Η παιδεία, μόνη εγγύηση ότι η επανίδρυση του ταλαίπωρου κράτους μας δεν θα κτισθεί και πάλι επί κινουμένης άμμου

Νέα Πολιτική



του  Κώστα Μ. Σταματόπουλου* 
♦ Πιθανότατα να είναι καλό γι’ αυτούς οι πολιτικοί να μην έχουν γνώση της ιστορίας. Διότι όχι μόνον οι δηλώσεις τους, αλλά και αυτές οι προσδοκίες τους, θα έχαναν κάτι από την βεβαιότητά τους, θα χαμήλωναν και θα εγίνοντο πιο ταπεινές, πιο επιφυλακτικές, από μόνη την γνώση ότι τόσοι προ αυτών συνάδελφοί τους είχαν εκφρασθεί με τον ίδιο αυτάρεσκο και απόλυτο τρόπο –ορισμένοι, μάλιστα, είχαν επιχειρήσει να περάσουν από τα λόγιο στις πράξεις– και ιδού πως τα πράγματα, παρά τις ενίοτε επίπονες προσπάθειές τους, παρέμεναν αμετάλλακτα στην κατάσταση που τα είχαν βρει. Αυτά για τους κοινούς μικρούς συνήθεις πολιτικούς, τους διακατεχόμενους, όμως, από αγνές και πατριωτικές προθέσεις. Αλλά και άλλοι, που μπροστά τους φαντάζουν γίγαντες, κι ορισμένοι – ελάχιστοι – πράγματι ήσαν, απέτυχαν· ενίοτε κι αυτοί οι ίδιοι, ωθούμενοι από αχαλίνωτα πάτρια πάθη που τους ξεπερνούσαν κυριαρχώντας τους εντελώς, αν δεν κατήργησαν οι ίδιοι τραγικά το έργο τους, το πρόδωσαν σε τέτοιον βαθμό ώστε να καταλήξει αδειανό πουκάμισο*.
Από ιδρύσεως, λοιπόν, του νεοελληνικού κράτους, άλλο δεν κάνουν οι ταγοί του από το να το επανιδρύουν. Μετά τον αδικοχαμένο μέγιστο Καποδίστρια, ας θυμηθούμε τις λίαν φιλότιμες προσπάθειες της Αντιβασιλείας και του Όθωνα, την φερέλπιδα επανάσταση του 1843, το άκρως για την εποχή του φιλελεύθερο Σύνταγμα του 1864, την υιοθέτηση της «δεδηλωμένης» που άνοιξε τον δρόμο για την περίοδο ανόρθωσης του Χαριλάου Τρικούπη, την επανάσταση του 1909, την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου και το νέο προοδευτικό Σύνταγμα του 1911, την Επαναστατική Κυβέρνηση το 1922 και την εγκαθίδρυση της Αβασίλευτης Δημοκρατίας ενάμισι χρόνο αργότερα, την παλινόρθωση του 1935, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, την ανασυγκρότηση των κυβερνήσεων της τριετίας του Εθνικού Συναγερμού, την «χρυσή» καραμανλική οκταετία, την ουτοπική Ένωση Κέντρου, την Ελλάδα των Ελλήνων (Ορθοδόξων) Χριστιανών (διόλου, όσο τουλάχιστον μεταπολιτευτικώς διατυμπανίσθηκε, καθολικώς διαμαρτυρομένων), την Ελλάδα της Μεταπολιτεύσεως και εν συνεχεία την Ελλάδα της ανδρεοπαπανδρεϊκής Αλλαγής (της οποίας τώρα πληρώνομε, συν τους τόκους, τον λογαριασμό), της μητσοτακικής μεσοβασιλείας, των σημιτικών μαγειρεμάτων, των δύο θλιβερών επιγόνων παλιών ηγετών, και τέλος της «τρόϊκας», με την οποία, υπό μία έννοια, επιστρέφομε επί τα χείρω … στην περίοδο της οθωνικής αντιβασιλείας!

Πιο επικίνδυνη για χρεοκοπία η Ελλάδα

imerisia

ΠΡΩΤΗ ΣΤΟΝ ΔΕΙΚΤΗ «SOVEREIGN RISK» ΤΗΣ BLACKROCK
Η Ελλάδα είναι η χώρα που διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο χρεοκοπίας σύμφωνα με τον δείκτη «Sovereign Risk» της BlackRock. Ο δείκτης συγκροτείται μέσω της ανάλυσης ποσοτικών μετρήσεων σε τέσσερις βασικές κατηγορίες. Το δημοσιονομικό περιθώριο (40%), την προθυμία αποπληρωμής (30%), την εξωτερική δημοσιονομική θέση (20%) και την κατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα (10%). Όπως σημειώνεται σε έκθεση που δημοσίευσε ο διεθνής οίκος τον Ιούλιο, το δεύτερο τρίμηνο του 2014 η χώρα με την υψηλότερη πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η Ελλάδα. Αμέσως μετά ακολουθούν η Βενεζουέλα, η Αίγυπτος, η Ουκρανία, η Πορτογαλία, η Αργεντινή, η Ιταλία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία και η Ιρλανδία.

Στον αντίποδα, η Νορβηγία κατατάσσεται στην πρώτη θέση των χωρών με τον μικρότερο κίνδυνο χρεοκοπίας. Στη δεκάδα με τις πιο ασφαλείς για τους επενδυτές χώρες περιλαμβάνονται ακόμα η Σιγκαπούρη, η Ελβετία, η Σουηδία, η Γερμανία, η Ταϊβάν, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία.

Η Μεγάλη Αυταπάτη

ardin-rixi



του Γιώργου Καραμπελιά
Αντικρίζοντας το βλέμμα του Νίκου Μαζιώτη στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες, έφερα συνειρμικά στη σκέψη μου έναν παλιότερο «αντάρτη πόλης», τον Χρήστο Τσουτσουβή, που το πάθος τον οδήγησε στον θάνατο. Έναν θάνατο προδιαγεγραμμένο από τις επιλογές του και τον τρόπο που τις διεκδικούσε. Τότε είχα γράψει, συγκλονισμένος από τον θάνατό του –είχαμε συμμετάσχει παλαιότερα σε κοινούς αγώνες–, ένα «ρέκβιεμ», που αποτελούσε ταυτόχρονα και την απαρχή της οριστικής μου ρήξης με την ίδια την άκρα αριστερά και την προσπάθεια από την πλευρά μας, να πείσουμε για τον σφαλερό της δρόμο, συμμετέχοντας σε έναν κοινό χώρο μαζί της. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, και αφού έχει ολοκληρωθεί ένας κύκλος, νιώθω την ανάγκη να επανέλθω και πάλι με αφορμή, το ζήτημα του ένοπλου αγώνα, στις συνθήκες της Ελλάδας, και τη μοίρα όσων επιμένουν σ’ αυτόν.
Η ιστορική συγκυρία
Ζούμε σε μια κομβική στιγμή της ελληνικής ιστορίας, όπου μοιάζει να καταρρέει, μέσα στη γενικευμένη παρακμή, το ίδιο το έθνος-κράτος που οικοδομήσαμε τα τελευταία διακόσια χρόνια –καθώς και το δεύτερο ελληνικό κράτος της Κύπρου– και μαζί του να απειλείται με έκλειψη τελεσίδικη ο ίδιος ο ελληνισμός. Έχω γράψει αλλού ότι η άκρα δεξιά άνοιξε με τη χούντα αυτή την ιστορική εποχή, για να ακολουθήσει η «κεντροαριστερά», η αριστερά και η άκρα αριστερά που την ολοκλήρωσαν, σφραγίζοντας τη μεταπολίτευση. Το δράμα του ελληνισμού, που μας οδήγησε στο σημερινό αίσθημα πνιγμού και αδιεξόδου, συνίσταται στο ότι και οι μεν και οι δε συνήργησαν με τον τρόπο τους, και άσχετα με το ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη, στην επιτάχυνση της παρακμής που βιώνουμε.

Στο κόκκινο 2 στις 3 εταιρείες

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Βασίλη Γεώργα
Σε απέραντο κενοτάφιο επιχειρήσεων κινδυνεύει να μετατραπεί η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια που για πρώτη φορά έδωσε στη δημοσιότητα η Τράπεζα της Ελλάδος.
Οι μελέτες, που ολοκληρώθηκαν αυτή την περίοδο και στοιχεία τους παρουσιάστηκαν στην τρόικα από την ΤτΕ, υποστηρίζουν πως μόνο το 1/3 των ελληνικών επιχειρήσεων βρίσκονται σε απολύτως υγιή κατάσταση και έχουν θετικές προοπτικές, ενώ «επιπρόσθετα ένας μεγάλος αριθμός χρειάζονται αναδιάρθρωση του χρέους τους για να βελτιώσουν τις προοπτικές τους».
Πρακτικά, σύμφωνα με όσα δεν λέει επίσημα η Τράπεζα της Ελλάδος, περισσότερες από τις μισές επιχειρήσεις της χώρας -η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι μικρομεσαίες- αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μην επιβιώσουν την επόμενη μέρα και οι τράπεζες με τους υπόλοιπους πιστωτές θα τις οδηγήσουν σε λουκέτο.
Αν υπολογίσει κανείς πως σήμερα είναι ενεργές περίπου 700.000 επιχειρήσεις, αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον 300.000-350.000 επιχειρήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με τον κίνδυνο της βίαιης πτώχευσης και οι περισσότερες εξ αυτών θα κλείσουν παρασύροντας στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενων ή αυτοαπασχολούμενων. Το νούμερο αυτό αποτελεί ωστόσο μια εκτίμηση, δεδομένου ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός εταιρειών δεν έχει χρέη στις τράπεζες, αν και -όπως είχε δηλώσει πρόσφατα ο πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, Γ. Ζανιάς, επικαλούμενος μελέτη της Εθνικής- «μόνο το 12% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με πωλήσεις έως 10 εκατ. ευρώ και συνολικό τζίρο 9,4 δισ. ευρώ είναι βιώσιμο με τραπεζικά κριτήρια και αξίζει να διασωθεί».

Ποιος θα πληρώσει για τα «κόκκινα δάνεια»;

economia

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Γίνεται όλο και συχνότερη η αναφορά στην "λύση" που προωθείται για το πρόβλημα των "κόκκινων δανείων" - αφού φυσικά πύκνωσε η αναφορά (δηλαδή η παραδοχή) στην ύπαρξη του προβλήματος. Ας το πούμε ευθέως: όσο σωστή και χρήσιμη η αναγνώριση του προβλήματος που -ουσιαστικά- ανοίγει την τελευταία πράξη του Ελληνικού δράματος, τόσο μας θορυβεί το γεγονός ότι ως "λύση" πάει να προβληθεί μια ακόμη νομοθετική πρωτοβουλία. (Τώρα, μας προαναγγέλλεται για τον Αύγουστο. Έχουμε, βλέπετε και νεόκοπο υπουργό Ανάπτυξης και σ' αυτου τις αρμοδιότητες κρίνεται ότι ανήκει το θέμα).

Γιατί να μας θορυβεί; Διότι - για μιαν ακόμη φορά - πάει να χτιστεί η αντίληψη ότι η νομοθέτηση μιας μεθόδου συζήτησης/προσέγγισης του καυτού ζητήματος που έφερε (πρωτίστως) η καταβύθιση της οικονομίας που προέκυψε απο την... σωτηρία της, δηλαδή ο αφανισμός των τζίρων που από τα περιθώριά τους θα εξυπηρετούνταν τα επιχειρηματικά δάνεια, δηλαδή η διάλυση των εισοδημάτων που θα κουβαλούσαν τα στεγαστικά ή/και καταναλωτικά της προηγούμενης περιόδου, μπορεί/πρέπει να αντιμετωπισθεί.... πολιτικά! Είτε, δηλαδή, με ένα νέο Νόμο Κατσέλη, που είχε διαδεχθεί τον Νόμο Παπαθανασίου. Είτε με κάτι λίγο πιο δεσμευτικό από την Χρηστομάθεια/Good practices guide, που έχει δημοσιοποιήσει η Τράπεζα της Ελλάδας. Είτε (το πιο φρέσκο φρούτο, αυτό) με την δημιουργία μιας ενιαίας, υπό δημόσιο έλεγχο Bad Bank, η οποία θα ρυθμίζει, ή θα "κουρεύει", η θα μακροπροθεσμοποιεί τα χρέη ιδιωτών και επιχειρήσεων.

ΕΛΛΑΔΑ - ΚΥΠΡΟΣ, 1974-2014: Διαφορετικά μέσα, ίδιοι (και χειρότεροι) σκοποί

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Χένρι Κίσσινγκερ με κύτταξε πανιασμένος. Εφτά χρώματα άλλαξε το πρόσωπό του στο άκουσμα της λέξης «Κύπρος», παίρνοντας μια έκφραση μεταξύ απόλυτου τρόμου και ακραίας κατάπληξης, έκφραση που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να περιγράψω ακριβώς, τόσο έντονη και εντυπωσιακή ήταν. «Είσαι από την Κύπρο;» με ρώτησε.

Το περιστατικό συνέβη πριν αρκετά χρόνια στο ετήσιο συνέδριο του Μονάχου για την ασφάλεια που κάλυπτα δημοσιογραφικά. Ζήτησα από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών να σχολιάσει τις αποκαλύψεις του Χίτσενς για τον ρόλο του στην Κύπρο, αλλά η λέξη αυτή και μόνο φάνηκε να του προκαλεί είδος τρόμου, «ηλεκτρικής εκκένωσης»! Το νησί, στη διχοτόμηση και εθνοκάθαρση του οποίου συνέβαλε όσο κανείς άλλος, μοιάζει να του προκαλεί ακόμα φόβο ή τύψεις (αν υποθέσουμε ότι η λέξη τύψεις έχει νόημα για ένα πρόσωπο όπως ο Κίσσινγκερ).

Διασημότερος μεταπολεμικός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αρχιτέκτων της ύφεσης με τους Σοβιετικούς και της προσέγγισης με τους Κινέζους που απομόνωσε τη Μόσχα, ο «γοητευτικός μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας έχει ουκ ολίγα εγκλήματα στην «καμπούρα» του. Ο Χίτσενς, στο βιβλίο του «Η Δίκη του Κίσσινγκερ» («Εστία») ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη για την Κύπρο, το ματοκύλισμα της Χιλής και τη δολοφονία του Αλλιέντε, όπως και τον ρόλο του στις σφαγές της Ινδοκίνας, του Μπαγκλαντές και του Τιμόρ. Φαίνεται ότι, μετά την έκδοση του βιβλίου, ο Κίσσινγκερ φοβήθηκε ότι, κάποια μέρα, σε κάποιο ταξίδι του πράγματι θα συλληφθεί όπως ο προστατευόμενός του, ο «χασάπης του Σαντιάγκο» Αουγκούστο Πινοτσέτ.

Ο ρόλος των ΗΠΑ στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα και στην οργάνωση του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο δεν αμφισβητείται σοβαρά ούτε καν από τις ίδιες … Για τα έργα και τις ημέρες τους σε Ελλάδα και Κύπρο ζήτησαν συγνώμη τόσο ο Πρόεδρος Κλίντον επισκεπτόμενος την Αθήνα, όσο και ο ειδικός απεσταλμένος για το κυπριακό Χόλμπρουκ σε συνέντευξη τύπου στη Λευκωσία.  

Το χρονικό της μεγάλης κρίσης

ΔΥΣΗ ΧΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΑΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*
Η «συλλογική ευθύνη» εφαρμόσθηκε απ’ τους Ναζί, μάλιστα με όλο και περισσότερη λύσσα όσον ο πόλεμος και η έκβασή του στρεφόταν εναντίον τους. Αυτή η τερατώδης σύλληψη, η συλλογική ευθύνη, εφαρμόσθηκε και στο εσωτερικό Ράιχ και στις κατεχόμενες χώρες. Στα «Λαϊκά Δικαστήρια» στο εσωτερικό, το τυχόν πολιτικό «έγκλημα» κάποιου ενοχοποιούσε όλη την οικογένειά του. Στις κατεχόμενες χώρες και τα μέτωπα, τα «εγκλήματα» των«τρομοκρατών», όπως αποκαλούσαν τους παρτιζάνους και τουςαντιστασιακούς, ενοχοποιούσαν οικογένειες, χωριά, συνοικίες, πόλεις ολόκληρες. Αντίποινα, εκτελέσεις, βασανισμοί, εγκλεισμοί, εκτοπίσεις, θανατώσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Οσον ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του, τόσον η φρίκη θέριευε. Στο πλαίσιο του «λαϊκού πολέμου» έως εσχάτων που κήρυξε ο Γκαίμπελς, τα «Λαϊκά Δικαστήρια» διαδέχθηκαν αποσπάσματα θανάτου που εκτελούσαν με συνοπτικές διαδικασίες άμαχους και μάχιμους, Γερμανούς και αλλοεθνείς, σε ένα ντελίριο τρόμου, μια φρενίτιδα καταστροφής, ένα λουτρό αίματος που χαρακτήρισαν με τον πιο απάνθρωπο και παράλογο τρόπο το αργόσυρτο και ειδεχθές ψυχορράγημα του ναζισμού,
Τα ίδια υπό κλίμακα κάνει και σήμερα η κυβέρνηση του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων. Χωρίς το ναζιστικό τελετουργικό (τουλάχιστον στα φανερά), αλλά με τον ίδιο ναζιστικό σχεδιασμό και την ίδια ναζιστική αγριότητα το Ισραήλ διεκπεραιώνει συστηματική Γενοκτονία. Μόνον μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο εξόντωσε 202 ανθρώπους202 ψυχές, ένα ακόμα χωριό. Γυναίκες, παιδιά, άνδρες, γέροντες, ζωάκια - όλους!
Υπό τις ευλογίες της Δύσης -«το Ισραήλ έχει δικαίωμα να αμυνθεί», δήλωσε η κυρία Μέρκελ-, με τη Γαλλία να απαγορεύει τις διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων και τις ΗΠΑ να αποτελούν το alter ego των Ισραηλινών, το Τελ Αβίβ εξαπολύει ένα ακόμα πογκρόμ, ενώ η Λωρίδα της Γάζας θυμίζει όλο και πιο πολύ το Γκέτο της Βαρσοβίας.
Ο λαός του Ισραήλ δυστυχώς φαίνεται να έχει εθιστεί σε έναν πόλεμο για την ύπαρξή του που εξελίχθηκε σε έναν πόλεμο για τον εκμηδενισμό των άλλων, που δεν πρόκειται να σταματήσει ώσπου να πετύχει τονσκοπό του (ή να προκαλέσει το αντίθετο αποτέλεσμα και να συντριβεί ο ίδιος, όπως συνέβη με τους Γερμανούς το 1945). Για την ώρα το Ισραήλ νικά, ορισμένοι πολίτες μάλιστα πιάνουν πρώτο τραπέζι πίστα σε λόφους, για να απολαμβάνουν τον αφανισμό της Γάζας αραχτοί πάνω σε υπαίθριους καναπέδες!! Αυτό είναι καναπές! σε ζωντανή σύνδεση με τον θάνατο! Κάποιοι Ισραηλινοί -γενναίοι- και κάποιοι Εβραίοι της διασποράς -εξίσου γενναίοι- αντιδρούν σ’ αυτήν την πολιτική γενοκτονίας που εφαρμόζει το Ισραήλ, αλλά και στο Ισραήλ και στη Δύση η γνώμη τους έχει την ίδια βαρύτητα που είχε και η φωνή των Γερμανών αντιναζιστών την εποχή που θριάμβευε το Γ’ Ράιχ. Και λέω «γενναίοι» για αυτούς τους ανθρώπους με το άλφα κεφαλαίο, διότι χρειάζεται κανείς ασυνήθιστη δύναμη για να σταθεί κόντρα στους μηχανισμούςηθικής (ή και φυσικήςεξόντωσης που διαθέτουν υπηρεσίες τύπου ΜοσάντΓκεστάποCIA και MI6.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ: Απειλές, προκλήσεις, προοπτικές

Έκδήλωση κινήσεων της πατριωτικής αριστεράς στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2/7/2014 με τη συμμετοχή των Γεράσιμου Αρσένη, Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, Γιώργου Λιλλήκα, Ηλία Νικολόπουλου, Θέμου Στοφορόπουλου. Χαιρέτισαν ο Γιώργος Μπαλάφας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Λευτέρης Καραγιάννης από τους Αν.Ελλ. κ.α.


ΑΠΟ ΠΟΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ... ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ!

iskra

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Η κατάλληλη τράπεζα έκανε την κατάλληλη μελέτη: η ελβετική UBS, η τράπεζα που για να σε δεχτεί ως πελάτη της πρέπει να είσαι ζάπλουτος, έκανε μελέτη για τους... δισεκατομμυριούχους! Δισεκατομμυριούχους σε δολάρια, οφείλουμε να επισημάνουμε, όχι δισεκατομμυριούχους σε ευρώ! Εστω και σε δολάρια, οι δισεκατομμυριούχοι στον πλανήτη δεν είναι πολλοί - μόλις 2.170 άτομα μέτρησε η UBS. Η συνολική περιουσία αυτών των δύο χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη - περίπου 6,5 τρισεκατομμύρια δολάρια! Η UBS μάς πληροφορεί και από ποιες χώρες προέρχονται οι περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι. Πρώτη χώρα προέλευσης οι ΗΠΑ, όπως θα περίμενε κανείς. Από τις ΗΠΑ λοιπόν προέρχεται σχεδόν το ένα τέταρτο των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη - για την ακρίβεια 515 από αυτούς με συνολική περιουσία 2,064 τρισεκατομμύρια δολάρια. Κανείς όμως δεν θα φανταζόταν ότι στη δεύτερη θέση προέλευσης των δισεκατομμυριούχων βρίσκεται η... Κίνα! Μάλιστα, η Κίνα, με 157 δισεκατομμυριούχους που διαθέτουν περιουσία ύψους 384 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στην τρίτη θέση η Γερμανία με 148 άτομα και αθροιστική περιουσία 432 δισ., στην τέταρτη θέση η Βρετανία (135 δισεκατομμυριούχοι με 420 δισ. δολάρια) και στην πέμπτη θέση η Ρωσία με 108 δισεκατομμυριούχους που κατέχουν περιουσία 342 δισ. δολαρίων.
Νέα έκπληξη μας περιμένει στη θέση νούμερο έξι: 103 δισεκατομμυριούχοι από την... πάμπτωχη Ινδία, με περιουσία 180 δισεκατομμύρια. Στην έβδομη θέση το... Χονγκ Κονγκ (75 άτομα με 224 δισ.) και μετά βίας στην όγδοη θέση εμφανίζεται η Γαλλία, με 64 δισεκατομμυριούχους με περιουσία 202 δισεκατομμύρια. Στην ένατη θέση η Σαουδική Αραβία (64 με 204 δισ.) και την πρώτη δεκάδα κλείνει η Ελβετία με 61 δισεκατομμυριούχους, των οποίων αθροιστικά η περιουσία ανέρχεται σε 128 δισεκατομμύρια δολάρια. Βάσει δηλαδή του αριθμού των δισεκατομμυριούχων, οι χώρες προέλευσης τους κατατάσσονται ως εξής: ΗΠΑ, Κίνα, Γερμανία, Βρετανία, Ρωσία, Ινδία, Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Σαουδική Αραβία, Ελβετία.
Από τις 10 αυτές χώρες προέρχονται δηλαδή οι 1.430 από τους 2.170 δισεκατομμυριούχους που έχουν συνολική περιουσία τα 4,58 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα 6,5 που έχουν όλοι οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη. Μια απλή διαίρεση όμως της προαναφερθείσης περιουσίας των δισεκατομμυριούχων ανά χώρα διά του αριθμού των δισεκατομμυριούχων κάθε χώρας ώστε να δούμε πόσο... πάμπλουτοι είναι οι ζάπλουτοι κάθε χώρας κατά μέσο όρο, αλλάζει εντελώς τη σειρά. Μόνο οι ΗΠΑ παραμένουν και πάλι πρώτες, με τους πιο πλούσιους δισεκατομμυριούχους! 

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ – ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


ΣΤΟΝ “ΑΕΡΑ” ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΞΟΔΟ ΤΑ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΡΟΪΚΑΣ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ
Στο πρωτοφανές και απίστευτο ύψος των 160 δις ευρώ, σχεδόν στο 90% του ΑΕΠ, έχουν φτάσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη σε ΤράπεζεςΔημόσιο και Ασφαλιστικά Ταμεία (77, 67 και 16 δις αντίστοιχα).
Το ποσοστό αυτό επιβεβαιώνει ότι η υπερχρεωμένη χώρα μας έχει περιέλθει σε μία κατάσταση χειρότερη και απ’ αυτή της χρεοκοπίας, αφού επιπλέον έχουν χρεοκοπήσει βαθιά τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Απέναντι σε αυτήν την πρωτόγνωρη τραγωδία και το πλήρες αδιέξοδο δεν μπορούν να δώσουν θετική απάντηση τα ημίμετρα που αναζητά η κυβέρνηση, όπως αυτά του πολλαπλασιασμού των δόσεων και της επιμήκυνσης της αποπληρωμής των δανείων, όσο και αν για τους δανειολήπτες, οι οποίοι αντικειμενικά δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, ισχύει συχνά το γνωμικό πως “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται“. Και δεν μπορούν να δώσουν απάντηση τέτοια μέτρα διότι το πρόβλημα εδώ που έχουμε φτάσει, για τις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι απλώς το ύψος των δόσεων αλλά οι δόσεις αυτές καθ’ αυτές, ενώ η επιμήκυνση της αποπληρωμής έχει ως συνέπεια την εξοντωτική επιβάρυνση με πολύ περισσότερους τόκους, πέραν του γεγονότος ότι η επιμήκυνση σκοντάφτει συχνά στα ηλικιακά όρια του δανειολήπτη.
Αυτην την ώρα χρειάζεται επειγόντος άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών και βαθύτατα ριζοσπαστικές ρυθμίσεις στα χρέη, που θα συνοδεύονται με νέα σεισάχθεια για τις πιο αδύνατες και ευάλωτες κατηγορίες νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ο Σόλων είναι όσο ποτέ επίκαιρος!

Κύπρος, Γεωπολιτική των Μνημονίων και Αριστερά

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 
Συχνά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Κι όταν ακόμα το κάνουμε, δεν νοιώθουμε τι πραγματικά συμβαίνει με το «μέσα μυαλό», πόσο τραγική δηλαδή είναι η στιγμή που ζούμε στην ιστορία του ελληνισμού. Προτιμάμε να ξεχνάμε τι σημαίνει για την προοπτική τη δική μας και του έθνους μας ο συμπολίτης μας που πέφτει στις γραμμές του ηλεκτρικού ή απαγχονίζεται από ένα δέντρο.
 
Πριν δέκα χρόνια, απορρίπτοντας το σχέδιο Ανάν, ο κυπριακός λαός απέτρεψε την καταστροφή του, του κράτους, των δικαιωμάτων, της κυριαρχίας του! Το πρόβλημα με το σχέδιο δεν ήταν ότι έδινε πολλά στους Τούρκους και λίγα στους ‘Ελληνες – που τόκανε. ‘Ηταν, όπως και με το σχέδιο που περιγράφει αναπόφευκτα το ανακοινωθέν ‘Ερογλου-Αναστασιάδη, ότι, εν ονόματι της επίλυσης καταργούσε το κράτος, μετέτρεπε ξανά την Κύπρο σε αποικία. Προέβλεπε ότι μια σειρά ξένων αξιωματούχων θα έπαιρναν όλες τις αποφάσεις, υποκαθιστώντας νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία. Θα τους διόριζε ο Ανάν, στην πραγματικότητα δηλαδή ΗΠΑ και Βρετανία κυρίως (όπως και το Ισραήλ στο μέτρο που επηρεάζει τη διπλωματία τους), και οι οποίοι, με τη σειρά τους, θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους!
 
Το 2004 αποφύγαμε την καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού, όχι όμως, το 2010, την καταστροφή της Ελλάδας με την εισαγωγή ενός εξίσου αποικιακού/ολοκληρωτικού συστήματος Δανειακών-Μνημονίων. Τώρα, οι μέθοδοι ήταν οικονομικές, όχι διεθνοπολιτικές, το αποτέλεσμα όμως ήταν το ίδιο. Η αφαίρεση από τον ελληνικό λαό των δικαιωμάτων, της κυριαρχίας του.
 
Λαοί υποδουλώθηκαν για να μην καταστραφούν, καταστράφηκαν για να μην υποδουλωθούν. Οι ‘Ελληνες, σε Ελλάδα και Κύπρο, έχουμε τώρα το θλιβερό προνόμιο να υποτασσόμεθα καταστρεφόμενοι, να καταστρεφόμεθα υποδουλωνόμενοι. Το σύστημα των Δανειακών-Μνημονίων εγκατέστησε νεοαποικιακή σχέση, όπου τα διακυβέρνηση Ελλάδας και Κύπρου δεν την ανέλαβε τρόικα ξένων δικαστών, όπως στο σχέδιο Ανάν, αλλά τρόικα πιστωτών. Σε ατμόσφαιρα που θυμίζει όλο και περισσότερο τη «Δίκη» του Κάφκα, ένα νεοολοκληρωτικό καθεστώς επιβάλλεται σταδιακά, κάτω από το παραμένον, όλο και πιο τυπικό, στερημένο πραγματικού νοήματος, «κουκούλι» της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

του Χρήστου Γιανναρά
Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;
Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.
Οταν ρεκλαμάρουμε σαν «καινούργιο» στην πολιτική την επαναδιαπραγμάτευση των «Μνημονίων» και του χρέους, είναι περισσότερο από φανερό ότι απλώς «διαχειριζόμαστε» τη συντελεσμένη καταστροφή, μένουμε παγιδευμένοι στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής που χρόνια τώρα επιτείνει μοιραία την παρακμιακή μας διάλυση και την παραλυτική ανημπόρια. Το καινούργιο θα είναι, τόσο ως επαγγελία όσο και ως ρεαλιστικός προγραμματισμός, να ξαναπιστέψει ο Ελληνας ότι κάπου μπορεί να τα καταφέρει. Οτι η ζωή δεν τελειώνει στην οικονομική συμφορά, δεν θα αφήσει να του κλέψουν τη ζωή του υποχρεώνοντάς τον να την ταυτίζει με το εισόδημα.
Ελάχιστο το παράδειγμα, αλλά ενδεικτικό: Είμαστε υπερχρεωμένοι, ραγιάδες στους δανειστές μας; Λοιπόν, από την επόμενη χρονιά, η Ελλάδα θα έχει τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Ευρώπης, δεν στοιχίζει τίποτε περισσότερο, μόνο μια επιτελική ομάδα ψυχωμένων αρίστων (την έχουμε) και την απαιτητικότερη δυνατή αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Σε τι άλλο μπορούμε να έχουμε αμέσως πρωτιά; Σε ό,τι πιο μοντέρνο υπάρχει στην οργάνωση και λειτουργία των μουσείων, ώστε η τέχνη, το κάλλος, η Ιστορία να είναι οι «τόποι» των συναντήσεων και αναστροφών μας, η ζωντανή «αγορά», το καινούργιο «καφενείο», η ανεπιτήδευτη «διά βίου καλλιέργειά» μας – όχι φτηνιάρικα στοκατζίδικα ξεπουλήματος «εντυπώσεων» στις τουριστικές βοσκηματώδεις αγέλες.

«Όλα αλλάζουν για να μην αλλάξει τίποτε»[1]ή «όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν»[2].

του Κώστα Μελά
Πίσω από όλες τις ηχηρές κραυγές , τα μεγάλα λόγια , τις φανταχτερές εκφράσεις, τα πομπώδη συνθήματα για την υποτιθέμενη επερχόμενη αλλαγή του ελληνικού οικονομικού υποδείγματος  φαίνεται να υπάρχει σκόπιμη (ή και αθέλητη)  απόκρυψη της  «νέας» πραγματικότητας. Η προσεκτική ματιά ανακαλύπτει με ευκολία, ότι το πολυδιαφημιζόμενο «νέο» οικονομικό υπόδειγμα το οποίο σιγά-σιγά αποκαλύπτεται   δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτε από  αυτό που ίσχυε μέχρι σήμερα.
 Προσοχή.  Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άλλαξαν όλα!!! Ακριβώς άλλαξαν όλα για να μείνουν όλα τα ίδια όπως χαρακτηριστικά λέει ο πρίγκιπας di  Lambedusa ή «όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν» όπως υποστηρίζει το λαϊκό άσμα.  Από τη γωνία εμφανίζεται σιγά-σιγά η «νέα» οικονομική πραγματικότητα που αποτελεί  αντίγραφο της παλαιάς .
 Η βασική αλλαγή που πραγματώθηκε, με την εφαρμογή του Μνημονίου,  οφείλεται στη μετατόπιση του άξονα της οικονομικής πολιτικής στην πλευρά της δημοσιονομικής προσαρμογής σύμφωνα με το Μνημόνιο αλλά και το νέο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Διακυβέρνησης  όπως αυτό ισχύει από την 1.1.2014. Αυτή η μετατόπιση αποτελεί το θεσμικό – μακροοικονομικό  πλαίσιο εντός του οποίου καλείται  να δημιουργηθεί το νέο αναπτυξιακό υπόδειγμα. Σωστότερα είναι το πλαίσιο που επιχειρεί να επιβάλλει επιτακτικά  τους όρους δημιουργίας του νέου αναπτυξιακού υποδείγματος. Δεν περιλαμβάνει  , με την γενική έννοια, απλά τους διεθνείς  περιορισμούς, αλλά αποτελεί το ατσάλινο πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας που δεν επιδέχεται ευελιξίες και ευλυγισίες. Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί αποτελούν τη βαρύνουσα πλευρά του πλαισίου, αποτρέποντας σχεδόν παντελώς τις κεϋνσιανές σταθμισμένες επεκτατικές πολιτικές κάτι που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία μετά από τη μεγάλη κρίση του 1929. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει για την ελληνική οικονομία τα εξής από σήμερα    τουλάχιστον μέχρι το 2022:
-          Δημιουργία συνεχών πρωτογενών πλεονασμάτων , μέσο ύψος 4,0% , τα οποία θα εκρέουν από το εισοδηματικό κύκλωμα προκειμένου να αντιμετωπισθεί το δημόσιο χρέος.

COSCO: Ανατομία μιας “επιτυχημένης ιδιωτικοποίησης”

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

ΦΟΥΜΑΡΑ ΠΟΥΛΑΕΙ Ο ΚΑΠΤΕΝ ΦΟΥ Ο …ΤΣΕΤΟΥΛΑΣ
ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΑΤΕΡΓΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ Η COSCO ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΑ ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΜΟΝΟ ΔΕΙΝΑ: ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΑ ΠΕΙΝΑΣ
«Το κοντέινερ ταλαντευόταν καθώς ο γερανός το μετέφερε στον αέρα. Λες κι επέπλεε στον αέρα, το σπρίντερ, ο μηχανισμός που γαντζώνει το κοντέινερ στο γερανό, δεν κατάφερε να δαμάσει την κίνηση. Οι πρόχειρα κλεισμένες πόρτες άνοιξαν ξαφνικά και δεκάδες σώματα άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή. Έμοιαζαν με κούκλες. Στο έδαφος όμως τα κεφάλια συντρίβονταν σα να ήταν αληθινά κρανία. Και ήταν πράγματι κρανία. Απ’ το κοντέινερ έβγαιναν άντρες και γυναίκες. Ακόμη και παιδιά. Νεκροί. Παγωμένοι, στοιβαγμένοι, ο ένας πάνω στον άλλο… Καθώς ο χειριστής του γερανού μου διηγούνταν το περιστατικό στο λιμάνι, έφερε τα χέρια στο πρόσωπο του και συνέχισε να με κοιτά μέσα από τα δάχτυλά του. Λες κι αυτή η μάσκα του έδινε περισσότερο κουράγιο για να μιλήσει. Είχε δει πτώματα να πέφτουν και δε χρειάστηκε ούτε καν να σημάνει συναγερμό, να ειδοποιήσει κάποιον. Κατέβασε απλώς το κοντέινερ στο έδαφος και δεκάδες άτομα που εμφανίστηκαν απ’ το πουθενά τα ξανάβαλαν όλα μέσα, αφού έπλυναν με μια αντλία τα κεφάλια… Το λιμάνι της Νάπολης είναι μια πληγή. Μεγάλη… Στο λιμάνι της Νάπολης δραστηριοποιείται η σημαντικότερη ναυτιλιακή εταιρεία της Κίνας, η Cosco». (Ρομπέρτο Σαβιάνο, Γόμορρα, εκδ. Πατάκη).
Τα έργα και οι ημέρες της Cosco, που εν τω μεταξύ εμπλουτίστηκαν με αντίστοιχες ιστορίες από τον Πειραιά, αποκλείεται να μην ήταν γνωστά στην κυβερνητική κουστωδία που μετέβη στην Κίνα στα μέσα του Μαΐου για να επιστρέψει με το φωτοστέφανο του νικητή έχοντας στις αποσκευές της ένα πακέτο οικονομικών συμφωνιών με την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. Συγκεκριμένα, και μεταξύ άλλων, συμφωνήθηκε πως η Cosco θα διεκδικήσει την πλειοψηφία των μετοχών του ΟΛΠ που δεν αφορούν μόνο την εμπορευματική δραστηριότητα του λιμανιού, η ίδια εταιρεία από κοινού με τους κινέζικους σιδηροδρόμους θα διεκδικήσουν την πλειοψηφία των μετοχών της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και τέλος η Senjen Airports θα διεκδικήσει την πλειοψηφία των μετοχών του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος. Οι συμφωνίες περιλαμβάνουν την συνέχιση και ολοκλήρωση της πρώτης συμφωνίας που υπογράφτηκε επί Κ. Καραμανλή με την Cosco το 2008, αναδεικνύοντας την Ελλάδα σε διαμετακομιστικό κόμβο της κινέζικης εξαγωγικής μηχανής για τα Βαλκάνια και την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς η Κίνα θα έχει στη διάθεσή της στο εξής συνδυασμένα μέσα μεταφοράς για να προωθήσει την ζήτηση των προϊόντων της.
Κινεζοποίηση οικονομίας και εργασίας

Ιστορία της Τράπεζας της Ελλάδος

ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ

iskra



Του ΣΤΑΘΗ*
Αν λέει αλήθεια το «ΠΑΡΟΝ», και γιατί να μη λέει, έγκυρη εφημερίδα είναι, «καλή πηγή» επικαλείται και «αποκλειστικό» το αναδεικνύει, η κυρία Μέρκελ προ διετίας σε φιλικό δείπνο με τον κ. Σαρκοζί και τον πρώην πρωθυπουργό του Κατάρ στο Λονδίνο, είπε: «Τους Ελληνες πρέπει να τους αρπάζεις από τα μαλλιά, να τους βουτάς το κεφάλι στο νερό και λίγο πριν να σκάσουν, να τους αφήνεις να πάρουν μιαν ανάσα.
Και μετά ξανά το κεφάλι μέσα μέχρι να καταλάβουν».
Δεν είναι προς έκπληξιν. Αλλωστε το μαρτύριο του πνιγμού η Γκεστάπο το εφάρμοζε ως πρελούδιο του προγράμματος που ακολουθούσε. Δεν φαντάζομαι ότι η κυρία Μέρκελ θα έφθανε το πρόγραμμα ως το τέλος του, δεν είναι δα και ναζί! ο εικονικός πνιγμός θα ήταν αρκετός. Ε, αν συνέβαινε και κανένα ατύχημα εξ υπερβάλλοντος ζήλου με αποτέλεσμα ο προς επιδιόρθωσιν κρατούμενος, ο έλλην ασθενής τέλος πάντων, να πνιγεί, δεν χάθηκε και ο κόσμος, υπάρχουν τόσοι άλλοι κρατούμενοι, που δεν είναι απαραίτητο να τους συμβεί το ίδιο. Τον άλλον τον πνίξαμε, εσύ κάτσε καλά κι ανάσαινε με καλάμι.
Εκείνο πάντως που με ανησυχεί λιγάκι στη διατύπωση της Κομαντατούρ Μέρκελ είναι αυτή η γενίκευση: «οι Ελληνες» - είναι όλοι οι Ελληνες για πνίξιμο, στύψιμο, κάψιμο; Θα βούταγε η κυρία Μέρκελ και το κεφάλι του κ. Σαμαρά στη λεκάνη με το καθαρτήριο ύδωρ; Και του κ. Βενιζέλου; Ή για τους κάπο στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, αν είναι αλλοεθνείς, το προνόμιο να τους τρώνε οι βάφεν σκύλοι τελευταίους, ισχύει ακόμα;