Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Τουρκικά (3)

Νέα Πολιτική


του Αντώνη Παπαγιαννίδη*
Μένουμε για μια στιγμή μόνο ακόμη στην επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ρωσίας, σαν άκρια του κουβαριού προκειμένου να δούμε “πού το πάει” ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου. Η “βήμα-προς-βήμα αποκατάσταση των σχέσεων” που, κατά Πούτιν, συμφωνήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, δεν είχε μόνο για λόγους που σχετίζονται με το “βήμα-βήμα” περιεχόμενο κυρίως οικονομικό: ήταν και για να αποφευχθούν οι πολιτικές αντιπαλότητες, με κυριότερη εκείνη των “διαφωνιών” για τον Πόλεμο στην Συρία (“οι απόψεις των δυο χωρών για την Συρία ήταν διαφορετικές κατά το παρελθόν”, ήταν η διπλωματική διατύπωση Πούτιν, διατύπωση που θα δούμε πώς θα γίνει συμβατή με το πιεστικό αίτημα Ερντογάν να σταματήσει κάθε Ρωσική υποστήριξη προς το Κουρδικό στοιχείο στην Συρία…)
Πράγματι, ακόμη και πριν την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου, και την “Τουρκική ταραχή” που έφερε στις αγορές, η Άγκυρα βρισκόταν με μια οικονομία υπό πίεση, πάντως υπό απο-επιτάχυνση. Μετά το φως που έπεσε στην Τουρκική απομάκρυνση από πλευράς εκείνου που συμβατικά λέμε “Δύση”, πρόσκαιρα ίσως, και καιροσκοπικά/χειριστικά σίγουρα, (το κλίμα στην συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν αυτό εκφράζει όσο τίποτε!), οι εκροές κεφαλαίων από την Τουρκία, που ήδη είχαν επιταχύνει, πέρασαν σε ανησυχητικούς ρυθμούς. Και, εδώ, πρέπει να έχει σημειώσει κανείς δυο θεμελιώδη στοιχεία: Πρώτον, η Τουρκία στηρίχθηκε τις τελευταίες δυο δεκαετίες – πάντως αφότου “ξέκοψε” από την στήριξη του ΔΝΤ – στις σταθερές εισροές διεθνών ιδιωτικών κεφαλαίων (12,75 δις δολάρια τον χρόνο (!) σε μέσους όρους και το διάστημα 2003-2016). Δεύτερον, η ισχυρή και μη-καμπτόμενη δημοφιλία Ερντογάν τα τελευταία χρόνια ανάγεται στην σταθερή οικονομική ανάπτυξη, ανάπτυξη δε διαχεόμενη σε όλο και ευρύτερα στρώματα. Αυτό φέρνει την αναγνώριση, την ευγνωμοσύνη, την στήριξη στον Ερντογάν. Όμως, ήδη το 2015 και το α΄3μηνο του 2016, ο ρυθμός ανάπτυξης αποεπιτάχυνε αισθητά. Κατέστη λοιπόν επείγον να αντιμετωπισθεί μια πρόσθετη πηγή ψύχρανσης: αυτή ήταν η ρίζα της κυρίως επαναπροσέγγισης με την Μόσχα, όσο κι αν όλοι δίναμε σημασία στην γεωπολτική/γεωοικονομική…

Καληνύχτα Ευρώ

analyst

Η «Εναλλακτική για την Ιταλία» είναι ένα ακόμη κόμμα που στηρίζει τον αγώνα εναντίον της Ευρωζώνης ως 4ου Ράιχ και της Γερμανίας – θεωρώντας πολύ σωστά πως η έξοδος της χώρας από τη νομισματική ένωση είναι απολύτως απαραίτητη, εάν θέλει να αποφύγει την καταστροφή και το χάος

«Το 2007 οι Έλληνες συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους πλουσιότερους λαούς παγκοσμίως, με βάση την αξία των περιουσιακών τους στοιχείων (πηγή: Credit Suisse) – τα οποία, για τη μεσαία τάξη, υπολογίζονταν στο 1,16 τρις $. Έκτοτε, λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, κυρίως δε μετά την υποταγή της χώρας στην Τρόικα, η μεσαία τάξη, η οποία παραδοσιακά στηρίζει τη Δημοκρατία και την κοινωνία, έχασε περιουσιακά στοιχεία αξίας 482 δις $ – οπότε της απομένουν ακόμη 678 δις $.
Από την άλλη πλευρά το 2000, όπου η Ελλάδα εισερχόταν στην Ευρωζώνη, η μεσαία τάξη αποτελούταν από 4,7 εκ. ενήλικες – φτάνοντας στα 5,8 εκ. το 2008 και υποχωρώντας σήμερα στα 4,6 εκ. (1,2 εκ. λιγότερα άτομα από το 2008 και 100.000 λιγότερα σε σχέση με το 2000). Ο μέσος πλούτος της μεσαίας τάξης των 5,8 εκ. Ελλήνων ήταν περίπου 200.000 $ ανά άτομο – έχοντας σήμερα διαμορφωθεί στα 147.000 $ για τα 4,6 εκ., όσο ήταν το 2007 ο μέσος πλούτος όλων των Πολιτών (136.800 $ το 2007 και 81.300 το 2014).
Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2007 ήταν στα 239,3 δις € (107,2% του ΑΕΠ), φτάνοντας πλέον στα 320 δις € περίπου (180% του ΑΕΠ) – παρά το ότι μεσολάβησαν δύο ουσιαστικά διαγραφές (PSI, επαναγορά ομολόγων). Υπολογίζεται δε πως θα πλησιάσει τα 350 δις € στα τέλη του έτους – οπότε στο 200% του ΑΕΠ, εάν διαμορφωθεί τελικά στα 175 δις €. Την ίδια στιγμή, το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος έχει εκτιναχθεί στα 200 δις € περίπου (100 δις € απέναντι στις τράπεζες και 100 δις € στο δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία κοκ.), μέσα στα λίγα τελευταία χρόνια.
Συνοψίζοντας, μόνο η μεσαία τάξη έχασε 482 δις $, καθώς επίσης 1.200.000 μέλη της, όταν το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί κατά 111 δις € – με το ΑΕΠ να χάνει περί τα 60 δις € και με την ανεργία να διαμορφώνεται στο 25%, παρά τη μαζική μετανάστευση των Ελλήνων.
Παράλληλα το ασφαλιστικό καταρρέει, οι συντάξεις θα αποτελούν σύντομα όνειρο θερινής νύχτας, η παιδεία υποφέρει, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε κατά 3,5 χρόνια, το κοινωνικό κράτος γκρεμίζεται μεθοδικά, ενώ οι τράπεζες χρεοκόπησαν για πολλοστή φορά – με την κυβέρνηση να καθησυχάζει τις μάζες, σφίγγοντας ταυτόχρονα τη θηλιά στο λαιμό τους» (πηγή).

Οι ευθύνες της επιχειρηματικής ελίτ και η τελευταία ευκαιρία


Η υπαγωγή του τραπεζικού συστήματος στους δανειστές μας οριοθετεί πλέον και τους πιστωτικούς όρους υπό τους οποίους θα κληθούν να λειτουργήσουν νέες και παλαιότερες υγιείς επιχειρήσεις στην χώρα μας. 
Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.
Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη, η Ελλάδα –που δεν έχει διδαχθεί απολύτως τίποτε από το γεγονός αυτό– άνοιγε το 1999 την πόρτα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και, υπό την πλασματική ευφορία της τότε χρηματιστηριακής άνοιξης, ζήτησε να γίνει μέλος της ευρωζώνης.
Με την πρωτοβουλία τους αυτή, οι τότε πρωτεργάτες και εμπνευστές του εγχειρήματος, Κ. Σημίτης, Γ. Παπαντωνίου, Ν. Χριστοδουλάκης, Γ. Στουρνάρας κ.ά., πίστευαν ότι η είσοδος στην ΟΝΕ θα δημιουργούσε συνθήκες αναδιάρθρωσης της οικονομίας και των επιχειρήσεων που λειτουργούσαν στους κόλπους της και ως εκ τούτου η χώρα θα έμπαινε σε σταθερή πορεία μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης.
Χαρακτηριστικά, στο βιβλίο του Ευρώ ή Δραχμή: Διλήμματα, Πλάνες και Συμφέροντα (εκδόσεις Gutenberg, 2014), ο πρώην υπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης γράφει, μεταξύ άλλων: «Την δεκαετία του 1990 η Ελλάδα χαρακτηριζόταν από μεγάλα ελλείμματα, διψήφιο πληθωρισμό και ραγδαία αυξανόμενο χρέος. Είτε έμπαινε στο ευρώ είτε όχι, ήταν υποχρεωμένη να κάνει σημαντική δημοσιονομική προσαρμογή. Εάν την επιχειρούσε εκτός ευρώ, θα ήταν πολύ πιο αβέβαιη και επώδυνη, γιατί τα επιτόκια δανεισμού θα εξακολουθούσαν να είναι αισθητά υψηλότερα.

Δεν χρειαζόμαστε ένα New Deal - Χρειαζόμαστε ένα νέο οικονομικό μοντέλο


Στη παγκόσμια οικονομία σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός κυριαρχεί, το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Εν μέσω αυτών των κρίσεων, η αναδημιουργία στον 21ο αιώνα του New Deal της δεκαετίας του ΄30 είναι στα αλήθεια αυτό για το οποίο πρέπει να αγωνίζονται οι άνθρωποι της αριστεράς;

του Χρόνη Πολυχρονίου

Τα σύγχρονα προοδευτικά κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και οι Podemos στην Ισπανία, συσπειρώθηκαν γύρω από την ιδέα ενός νέου «New Deal», ενώ και η Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών για ένα «New Deal για την Ευρώπη» φαίνεται να έχει την υποστήριξη των ηγετών των κομμάτων τόσο των Εργατικών όσο και των Πρασίνων σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Στις ΗΠΑ, ο Bernie Sanders, έχει επίσης δηλώσει ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας ως εργαλείο διεξόδου από τα προβλήματά μας.

Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά στην ιστορία της δεκαετίας του 1930 -της εποχή του New Deal- αποκαλύπτει ότι ένα νέο New Deal θα προσέφερε ελάχιστα στην επίλυση των βαθύτερων προβλημάτων του καπιταλισμού και θα μπορούσε ακόμη και να καθυστερήσει τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής εξαιτίας της έμφασης που δίνει στην ενίσχυση της ανάπτυξης μέσω μιας νέας εποχής κρατικού καπιταλισμού.

Αν και προγράμματα σαν το New Deal έχουν τη δυνατότητα να ανακουφίσουν τη φτώχεια σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχουν τεράστιους περιορισμούς εξαιτίας του ίδιου τους του πυρήνα αφού ο λόγος ύπαρξης της ενεργού κρατικής παρέμβασης μέσω αυτών στα καπιταλιστικά καθεστώτα δεν είναι άλλος από την ίδια τη σωτηρία του καπιταλισμού. Επιπλέον, οποιοδήποτε πρόγραμμα New Deal σαν αυτό του Προέδρου Franklin D. Roosevelt (FDR) περιορίζεται από την αδυναμία του να δώσει στους εργαζόμενους μεγαλύτερο ρόλο στη λήψη αποφάσεων.

Παράξενη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης


Του Κωνσταντίνου Βέργου*
Όλα τα στατιστικά στοιχεία σε όλες τις χώρες του κόσμου υφίστανται μεταβολές και συχνά αποτελούν αντικείμενο κριτικής για την αξιοπιστία τους. Σε κάθε περίπτωση, ο έλεγχος για την αξιοπιστία τους πρέπει να είναι συνεχής. Υπό αυτήν την έννοια, η παρέμβαση αξιωματούχων της Ε.Ε. υπέρ ενός συγκεκριμένου προσώπου, του κυρίου Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, ασχέτως του αν είναι βάσιμη ή όχι, είναι τουλάχιστον παράξενη.
Αν το 2010 βρέθηκε, για παράδειγμα, ότι «μαγειρεύονταν» τα στατιστικά στοιχεία, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε, ας πούμε, το 2012 ή και το 2015; Τα «τυπικά προσόντα» του διευθυντή ή το ήθος του; Από τυπικά προσόντα και ήθος, υπάρχουν άπλετα σε όλους τους διευθυντές στατιστικής υπηρεσίας. Μέχρι, και αν, αποδειχθεί το αντίθετο. Ο κύριος Γεωργίου είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου! Αυτή λοιπόν είναι η μία πλευρά όμως του θέματος.
Η άλλη, πλευρά, λέγεται κρατικό χρήμα. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης και οι οποίοι μάλιστα πληρώνονται από το ελληνικό κράτος, δηλαδή όλους μας, πρέπει να ελέγχονται για τις πράξεις τους και να λογοδοτούν για αυτές, όπως και για τις παραλείψεις τους. Η στατιστική υπηρεσία πληρώνεται από τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου. Άρα λογοδοτεί σε αυτόν που την πληρώνει, στον εργοδότη της.

Πώς τα μνημόνια άλλαξαν τη δομή του τραπεζικού συστήματος

Η περίοδος 2010-2015 ήταν ένα πολύ συμπυκνωμένο διάστημα για την πραγματοποίηση της τεράστιας αλλαγής στην τραπεζική αγορά, όπως άλλωστε ήταν και για την υποχώρηση του ΑΕΠ της χώρας κατά περίπου 25%.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της 'Αννας Δόγα
adoga@naftemporiki.gr
Ένα τελείως διαφορετικό τραπεζικό σύστημα, που θα οδηγήσει σε μια εντελώς διαφορετική οικονομία και επιχειρηματικότητα, «έβγαλε» η κρίση. Μέσα σε μια εξαετία, ο κλάδος συρρικνώθηκε κατά 114 δισ. υπέστη σημαντική απομόχλευση, περιόρισε τη διεθνή παρουσία του και συσσώρευσε ζημίες 70 δισ. ευρώ.
Πλέον, «υπό νέα διεύθυνση», καλείται να διαχειριστεί τεράστιο στοκ προβληματικών δανείων, ύψους 110 δισ. ευρώ.
Η ύφεση άφησε σημάδια μη αναστρέψιμα, καθώς για παράδειγμα, δεν είναι πιθανή η επιστροφή της καταθετικής βάσης στα προηγούμενα επίπεδα, ούτε των χορηγήσεων, με το σύστημα να έχει ενώπιόν του πλέον μια δύσκολη πρόκληση που μπορεί να θεωρηθεί παράλληλα ευκαιρία, αν τα επόμενα χρόνια επιτευχθεί επιτυχής διαχείριση των NPLs και ανάταξη της οικονομίας.
Η περίοδος 2010-2015 ήταν ένα πολύ συμπυκνωμένο διάστημα για την πραγματοποίηση της τεράστιας αλλαγής στην τραπεζική αγορά, όπως άλλωστε ήταν και για την υποχώρηση του ΑΕΠ της χώρας κατά περίπου 25%.
Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζικών ομίλων μειώθηκε την τελευταία εξαετία κατά 114 δισ. ευρώ.
Η μείωση προέκυψε, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ως συνισταμένη σειράς εξελίξεων: α) της μείωσης του υπολοίπου των καθαρών δανείων κατά 122 δισ., β) τη μεταφορά περιουσιακών στοιχείων των bad banks σε εκκαθάριση, γ) την πώληση θυγατρικών στο εξωτερικό και δ) την προσθήκη των δανείων των κυπριακών τραπεζών.

Γ. Καραμπελιάς: μια διαδρομή

ardin-rixi


Συνέντευξη του Γιώργου Καραμπελιά στον Κώστα Μαρδά, για την εκπομπή «Προσωπικά Δεδομένα» (Blue Sky 31 Iουλίου 2016)

Αρτέμης Σώρρας: Η αρχαιολατρία ως απάτη

ardin-rixi


Του Γιάννη Ξένου από τη Ρήξη φ. 121
Τα τελευταία επτά χρόνια, που η χώρα ταλαιπωρείται από μια πρωτοφανή κρίση, έχουν βρει την ευκαιρία να εμφανιστούν ένα σωρό ψευδοπροφήτες –άλλωστε ένας τέτοιος, με καλό αστικό λούστρο ,έγινε πρωθυπουργός–, που προσφέρουν τη «μαγική λύση» που θα μας βγάλει οριστικά από την κρίση. Τα παραδείγματα δεκάδες, αλλά εκείνη η περίπτωση που ξεπερνά κάθε άλλη είναι η περίπτωση Σώρρα, με τα υποτιθέμενα 600 δισ. δολάρια (τελευταία η παράνοια έχει προχωρήσει και μιλούν για τρισ.) που θα τα δωρίσει σε Ελλάδα και Κύπρο για να γλιτώσουν από το χρέος τους.
Στα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν ο ΓΑΠ και οι κηπουροί του έφερναν το ΔΝΤ στην Ελλάδα, άρχισαν να ανθούν τέτοια φαινόμενα μέσω καναλιών όπως το Άλτερ και εκπομπών τύπου Ζούγκλα. Εκεί το πανελλήνιο πρωτάκουσε για την περιβόητη οργάνωση END(End National Debt – εθνικό Χρέος Τέλος) που θα διέγραφε το Εθνικό χρέος. Ο εκ Πάτρας ορμώμενος Αρτέμης Σώρρας βρήκε στις ΗΠΑ τον γιατρό Μανώλη Λαμπράκη (που το 1995 είχε καταδικαστεί για φοροδιαφυγή στις ΗΠΑ) –εμπλέκοντας και τον γνωστό ομογενή καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη, στο κύρος του οποίου αρχικά στηρίχτηκαν για να γίνουν γνωστοί– και κατασκεύασαν την END. 
Ο Σώρρας ισχυριζόταν αρχικά ότι έχει στην κατοχή του μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, που δημιουργήθηκε από την Εθνική Τράπεζα το 1904 με τομέα δραστηριότητας τη Θεσσαλονίκη, τη Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια. Το 1932 η Τράπεζα της Ανατολής εξαγοράζεται και συγχωνεύεται από την Εθνική Τράπεζα (μιας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή φυτοζωούσε). Οι Σώρρας – Λαμπράκης ισχυρίζονται ότι οι μετοχές είναι σε χρυσό και τις δίνουν στον καθηγητή Καρυώτη για να τις εκτιμήσει. Αυτός αποφαίνεται ότι κάθε μετοχή αξίζει σήμερα 675 δισ. δολάρια. Οι Σώρρας – Λαμπράκης διατείνονται ότι έχουν στην κατοχή τους 40 τέτοιες μετοχές (μην κάνετε τον κόπο να υπολογίσετε πόσα τρισ. προκύπτουν, μια απάτη περιγράφουμε). Ο Καρυώτης, με μεγάλη καθυστέρηση (τον Σεπτέμβριο του 2012), αντιλήφθηκε τι είναι οι Σώρρας-Λαμπράκης και αποχώρησε κατηγορώντας τους ότι είναι απατεώνες που έχουν σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή και τους δωδεκαθεϊστές. Σε δήλωσή του στο Έθνος, ο καθηγητής ανέφερε την ίδια περίοδο πως ο Σώρρας είπε ότι έχει στη διάθεσή του ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου αξίας 2,8 τρισ. δολαρίων!

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Έτσι σώθηκε ο ελληνικός χρυσός στην Κατοχή*

Το Ποντίκι


του Βασίλη Γαλούπη
Πώς διηγείται ο Ηλίας Βενέζης το χρονικό της φυγάδευσης
Για την τύχη του ελληνικού χρυσού στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχουν ακουστεί διάφορα σενάρια, άλλοτε βάσιμα, άλλοτε ευφάνταστα, άλλοτε συνωμοσιολογικά. Προφανώς ελάχιστοι γνωρίζουν ότι εδώ και 61 χρόνια υπάρχει επίσημη εκδοχή, μάλιστα άκρως περιγραφική και με κάθε λεπτομέρεια, για τις «περιπέτειες» του χρυσού που είχε στην κατοχή της η Τράπεζα της Ελλάδος κατά την εισβολή των Γερμανών. 
Στο (σπάνιο στις μέρες μας) «Χρονικό της Τράπεζας της Ελλάδας», έκδοσης 1955, το οποίο επιμελήθηκε ο συγγραφέας Ηλίας Βενέζης, με πρόλογο του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και μετέπειτα πρωθυπουργού Ξενοφώντα Ζολώτα, υπάρχουν όλα τα επίσημα ιστορικά ντοκουμέντα για τον ελληνικό χρυσό επί Κατοχής. 
 
Η διήγηση των γεγονότων συγκλονίζει. Η αγωνιώδης προσπάθεια ώστε να σωθεί ο χρυσός – ο οποίος θα βοηθούσε στην ανασυγκρότηση της χώρας την επομένη του πολέμου – και να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών κατακτητών καταγράφεται βήμα προς βήμα, με μαρτυρίες κορυφαίων προσώπων της εποχής και ακλόνητες πηγές, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κάποιος από το απόσπασμα που παραθέτει το «Π», με μια ελάχιστη προσαρμογή στη σύγχρονη γλώσσα – για την ευκολία κατανόησης εκ μέρους των αναγνωστών – της γλαφυρής περιγραφής του Ηλία Βενέζη:

Γκάου! Ουστ από εδώ βρωμιάρηδες!


Ο διευθυντής επικοινωνίας της ΕΡΤ αποκάλεσε την Ολυμπιονίκη Στεφανίδη γκάου, επειδή η τελευταία δήλωσε ότι δεν γνωρίζει την εφημερίδα Αυγή. Να φανταστούμε ότι όσοι προσλήφθηκαν στην ανανεωμένη και δημοκρατική ΕΡΤ γνωρίζουν τι είναι η Αυγή. Αλλιώς θα είχαν να αντιμετωπίσουν την οργή των διευθυντών τους. Ελπίζουμε να μην τους βάζουν και να διαβάζουν κάθε πρωί την εφημερίδα…
Ο διευθυντής της ΕΡΤ, πάντως, δεν έκανε κάτι χειρότερο απ’ όσα έχουν προηγηθεί όλο αυτό το διάστημα. Να μην ξεχνάμε τον συνεπή κομμουνιστή Πολάκη, ο οποίος δήλωσε για τους δημοσιογράφους: «όταν τους λέω βοθροκάναλα και πληρωμένος παπαγάλους της διαπλοκής, δεν είμαι πολιτικά ορθός. Ουστ βρωμιάρηδες».
Καταρχήν να πούμε ότι όλη αυτή η κατάσταση είναι αντιαισθητική. Κι ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε τον Άδωνη Γεωργιάδη να βγαίνει στα παράθυρα και να λέει προς τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς του αντιπάλους: «Ουστ βρωμιάρηδες». Χαμός θα είχε γίνει. Ακροδεξιό θα τον ανέβαζαν, ακροδεξιό θα τον κατέβαζαν.

Επιχείρηση «κάθαρση ελληνικού ποδοσφαίρου»: Κάποιοι κυνηγούν ακόμη την ουρά τους


Για κάποιους ίσως η όλη κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει την πλάκα της. Ίσως το συνεχές δημόσιο ξεκατίνιασμα μεταξύ Κοντονή, Γκιρτζίκη, Μαρινάκη, Μελισσανίδη, Σαββίδη, Αλαφούζου και λοιπών «δημοκρατικών δυνάμεων» μέσα στο κατακαλόκαιρο να βγάζει πια γέλιο, κάνοντας αρκετούς να ξεχνούν τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά. Για εκείνους, όμως, που έχουν δει και τα προηγούμενα επεισόδια στο σήριαλ της κάθαρσης του ελληνικού ποδοσφαίρου, η εν λόγω υπόθεση μόνο ενδιαφέρον δεν προκαλεί.

του Αλέξανδρου Ζέρβα
Λίγο πολύ είναι εμφανές ότι το υπουργείο, με την απόφαση για αναβολή της έναρξης του πρωταθλήματος,  έκανε, για μια ακόμη φορά, «μια τρύπα στο νερό». Κι αυτό γιατί η πλειοψηφία εκείνων που αντέχουν ακόμη να παρακολουθούν τις εξελίξεις, εύκολα φαντάζεται την τελική έκβαση των πραγμάτων: το «κατ’ ευφημισμό επαγγελματικό πρωτάθλημα» (όπως εύστοχα το χαρακτήρισε ο Σταύρος Κοντονής) θα ξεκινήσει για μια ακόμη χρονιά μέσα στη μιζέρια και την αμφισβήτηση. Το φιλοθεάμον κοινό θα συνεχίσει να τρέφεται από τον οπαδικό τύπο με σχέδια  για μεγαλεπίβολες μεταγραφές (που ποτέ δεν υλοποιούνται) αλλά και με μίσος για οτιδήποτε θεωρεί ότι βρίσκεται «απέναντι», την ίδια στιγμή που η διαιτησία θα επιβεβαιώνει σχεδόν κάθε φορά ότι δικαίως υπάρχει καθολική καχυποψία απέναντί της.

Σοκάρουν τα προνόμια και οι ανταμοιβές των Ελλήνων ολυμπιονικών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Αίσθηση έχει προκαλέσει η ανακοίνωση του υπουργού Αθλητισμού για τα προνόμια και τις ανταμοιβές που θα λάβουν οι Έλληνες ολυμπιονίκες του Ρίο.
Οι Έλληνες ολυμπιονίκες απαλλάσσονται από τον ΕΝΦΙΑ μέχρι τους επόμενους Ολυμπιακούς στο Τόκιο, ενώ θα εξαιρεθούν και από τα capital controls.
Η Κατερίνα Στεφανίδη θα προσληφθεί ως καθαρίστρια στο υπουργείο Οικονομικών, ενώ θα λάβει συμβολικά, ως δώρο, ένα κόκκινο γάντι και τρία cd της Χαρούλας Αλεξίου.
Ο Λευτέρης Πετρούνιας θα προσληφθεί στην ΕΡΤ ως θυρωρός, ενώ θα του δοθεί και άδεια για λούνα παρκ, ώστε να πηγαίνουν οι Έλληνες να πετάνε κρίκους στα μπουκάλια και να κερδίζουν λούτρινα αρκουδάκια.
Ο κολυμβητής Σπύρος Γιαννιώτης θα προσληφθεί ως καθαριστής πισίνας στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, ώστε να καθαρίζει την πισίνα κολυμπώντας και να συνδυάσει την δουλειά με την προπόνηση.
Η σκοποβόλος Άννα Κορακάκη θα προσληφθεί ως φύλακας σε εθνικό δρυμό, όπου θα έχει το προνόμιο να κυνηγάει αρκούδες, αγριογούρουνα και φασιανούς.

Η Δυτική Αρμενία συνεχίζει το έργο της

Νέα Κρήτη


Με Εθνικό Συμβούλιο, Υπουργούς, βουλευτές, αστυνομική ταυτότητα, σημαία, η Δυτική Αρμενία κατακτά ένα ένα τα δικαιώματά της κι απελευθερώνεται από το ζυγό της βαρβαρότητας. Έτσι έχουμε μια παράλληλη πορεία με το Κουρδιστάν.
Του Νίκου Λυγερού
Και τώρα με την υπογραφή της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας και με τη θέσπιση της αρμενικής ΑΟΖ, διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα και στη Μαύρη Θάλασσα. Και για τους ζωντανούς πόρους και τους μη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα εμπλακεί σε μια περιοχή όπου άλλο κράτος νόμιζε ότι είχε ένα είδος μονοπωλίου, αλλά δεν είχε προβλέψει τις δράσεις και τις πράξεις των Δίκαιων.

Τουρκικά (2)

Νέα Πολιτική


του Αντώνη Παπαγιαννίδη*
Βλέπαμε χθες πώς οι εξελίξεις στην Τουρκία – που, για μας, αποκρυσταλλώνονται στην διεκδίκηση, από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του ρόλου ουσιαστικού διαδόχου του Μουσταφά Κεμ άλ Ατατούρκ (“Πατέρα των Τούρκων”: πολλά από τα πανό στο πελώριο συλλαλητήριο στο Γενί Καπί της Πόλης εκεί παρέπεμπαν, στην ηρωοποίηση/θεοποίηση του Ερντογάν) – “προσγειώνονται” στα δικά μας αν μη τι άλλο λόγω του προσφυγικού/μεταναστευτικού. Το οποίο άμα ξαναξεκινήσει από Τουρκία μεριά, αληθινά θα βρει την όποια Ελληνική Κυβέρνηση κρατά τα ηνία την στιγμή εκείνη απολύτως αδύναμη σε επίπεδο χειρισμών: διότι χειρισμός δεν είναι, όπως την προηγούμενη φορά, να βελάζουμε “Ευρώπη! Ευρώπη!”, την στιγμή που η Ευρωπαϊκή αμηχανία αποδεικνυόταν αυτάρεσκη ανυπαρξία, αφήνοντας στην όποια Αυστρία ή Ουγγαρία ή Σλοβακία την ευχέρεια κλεισίματος των συνόρων.
Ήδη, μετά την συμπαράταξη πίσω από τον Ερντογάν που άστοχα τον αποκαλούμε συχνά-πυκνά “Σουλτάνο”, καθώς έχει κατορθώσει να υποχρεώσει να τον ακολουθούν και τα υπόλοιπα κόμματα (πλην του Κουρδικού, ευλόγως: το κρατά αποκλεισμένο με τον ισχυρισμό συνεργασίας  με το “τρομοκρατικό” ΡΚΚ, όμως ο Ερντογάν δεν διστάζει να διεξαγάγει και πολεμικού τύπου εκκαθαρίσεις σε πόλεις και χωριά Κουρδικού πληθυσμού…) κυρίως όμως η μεγάλη μάζα του Τουρκικού λαού σήμερα, έχουμε ήδη δεδομένο και το παιχνίδι στην μείζονα γεωπολιτική σκακιέρα. Πώς; Με την ενορχήστρωση και ήδη εκτέλεση της επαναπροσέγγισης Άγκυρας-Μόσχας. Με μια λογική επανάληψης του “Μεγάλου Παιχνιδιού” /του Great Game του 19ου/αρχών 20ου αιώνα.

Το έτος της αποκάλυψης

analyst

Όταν ο κόσμος αρχίσει να αγριεύει, θα συμβεί τόσο γρήγορα και με τόσο απίστευτο μένος που θα σβήσουν τα πάντα τριγύρω και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι – ενώ θεωρείται πως το 2018 θα είναι το πλέον κρίσιμο τόσο για την Ελλάδα, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη.

«Δυστυχώς, από τι στιγμή που δεν αντιδράσαμε πλημμυρίζοντας τους δρόμους, μετά την αθλητική αναπαράσταση της ολυμπιακής κυβίστησης εκ μέρους του πρωθυπουργού, μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος δηλαδή που μετατράπηκε ενδοτικά σε ΝΑΙ, η κατάσταση θα πρέπει να γίνει πολύ χειρότερη, πριν αρχίσει να βελτιώνεται. 
Η αιτία είναι το ότι, οι άνθρωποι δυσκολεύονται περισσότερο να αναγνωρίσουν τα λάθη τους από την δυστυχία τους. Επομένως, όσοι δεν εξαγριώθηκαν και δεν εξεγέρθηκαν την επόμενη μέρα της αντιστροφής του ΟΧΙ, θα πρέπει να κάνουν τον κύκλο του διαλογισμού τους – έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουν μόνοι τους τον όγκο του καρκινώματος που προκάλεσε η χλιαρότητά τους, η εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικράτησε.
Τα καλά νέα είναι πως όταν ο κόσμος αρχίσει να αγριεύει, θα συμβεί τόσο γρήγορα και με τόσο απίστευτο μένος(κάτι που ιστορικά έχουμε βιώσει ξανά στην ιστορία μας) που θα σβήσουν τα πάντα τριγύρω και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι.
Αυτή τη στιγμή πάντως η κατάρρευση κλιμακώνεται με γρήγορους ρυθμούς. Η ανεργία απλά σταμάτησε να αυξάνεται, παρά το ότι 500.000 Έλληνες δραπέτευσαν στο εξωτερικό παύοντας να καταγράφονται στις στατιστικές, η μερική απασχόληση εκτινάχθηκε στα ύψη, η παραγωγικότητα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα συνεχίζεται, ενώ θα ακολουθήσουν οι φθινοπωρινές ανατροπές στις ομαδικές απολύσεις, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και το συνδικαλιστικό νόμο.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τους νέους φόρους που θα επιβληθούν, με τις μαζικές κατασχέσεις, με τους πλειστηριασμούς, με το κούρεμα των καταθέσεων, καθώς επίσης με την προβλεπόμενη καταναγκαστική φορολόγηση της ακίνητης και κινητής περιουσίας των Ελλήνων (άρθρο), σχηματίζουν ένα εξαιρετικά εκρηκτικό μίγμα – το οποίο αργά ή γρήγορα θα εκτονωθεί«.
του Βασίλη Βιλιάρδου 

Ανάλυση

Εάν δεν συμβεί κάτι απρόοπτο, τα χρήματα από τη νέα δανειακή σύμβαση που σύναψε η κυβέρνηση το 2015, χωρίς ουσιαστικά την έγκριση των Ελλήνων, είναι αρκετά για τη χρηματοδότηση της χώρας μας έως το 2018 – όπου άλλωστε λήγει, με μηδενικές σχεδόν πιθανότητες να συναφθεί μία επόμενη. Η αιτία είναι το ότι, δεν θα έχουν πλέον κανένα συμφέρον να συμφωνήσουν σε κάτι τέτοιο οι δανειστές – αφού δεν θα υπάρχει κίνδυνος για την Ευρωζώνη, θα έχει ολοκληρωθεί η λεηλασία μεγάλου μέρους της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, ενώ οι τράπεζες ήδη τους ανήκουν.

Και το εσωτερικό χρέος;


Από την έντυπη έκδοση
Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη
skbllz@hol.gr
Όλοι μιλάμε -και στους μήνες που έρχονται θα μιλάμε ακόμη περισσότερο- για το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας. Το πασίδηλα ΜΗ βιώσιμο, που ακόμη και όσοι παλιότερα βέλαζαν: «βιώσιμο είναι! βιώσιμο!» αναγνωρίζουν ότι δεν μπορεί να μείνει χωρίς αληθινή αντιμετώπιση. Για το ελληνικό χρέος και την ελάφρυνσή του ή την αναδιάταξή του, ώστε να καταστεί εξυπηρετήσιμο. Για τις άμεσες προοπτικές και τη σπουδαία δουλειά που γίνεται στον ESM ώστε να μετακινηθούν λήξεις με επιμήκυνση των ωριμάνσεων και να μπουν οροφές στα επιτόκια.
Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης.
Για την ετήσια οροφή 15% του ΑΕΠ προς κάλυψη ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών (μαζί και με τα έντοκα, εννοείται). Για «διώξιμο» μετά το 2044 των όποιων ποσών δεν χωρούν σ’ αυτήν τη λογική «εξυπηρετησιμότητας».
Όμως, όλα αυτά τα ενδιαφέροντα και εμπνευσμένα, που δικαίως η κυβέρνηση τα προσδοκά ώστε να ξαναπιαστεί ειλικρινέστερα το νήμα που οι «εταίροι» της Ελλάδας εγκατέλειψαν, παρά τις συμφωνίες του Νοεμβρίου 2012, όταν επετεύχθη μεν το διαβόητο πρωτογενές πλεόνασμα του 2013, όχι όμως και με τρόπο αξιόπιστο και ολοκληρωμένο με μεταρρυθμίσεις (η αληθινή τραγωδία της εποχής Σαμαρά/Στουρνάρα), προκειμένου να αποκομίσει τώρα το ελπιζόμενο πολιτικό όφελος από το ότι «εγκαθίσταται η χώρα σε μια νέα εποχή», όλα αυτά θα έχουν θεωρητικό μόνο ενδιαφέρον άμα δεν αντιμετωπιστεί το θέμα του εσωτερικού χρέους. Άμα δεν ξεκινήσει πάντως να αντιμετωπίζεται, αντί να σκουπίζεται κάτω από το χαλί όπως μέχρι τώρα.

ΙΑΠΩΝΙΑ: ΟΔΕΥΕΙ ΣΕ «ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΥ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

iskra


Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙΚΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΔΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
BoJ καταπίνει ένα ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου δημοσίου χρέους της χώρας και οι παρατηρητές αναρωτιούνται ήδη αν το πρόγραμμα αγορών αποτελεί την προετοιμασία για ένα τεράστιο κούρεμα χρέους. Πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο και για το ευρωπαϊκό χρέος.
Η Ιαπωνία συσσωρεύει τεράστια χρέη, εκ των οποίων πολλά διακρατούνται από την Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας / KτI (Bαnk of Jαpan / ΒοJ). Ορισμένοι οικονομολόγοι εικάζουν ότι οι Ιάπωνες τραπεζίτες θα διαγράψουν το κρατικό χρέος. Θα μπορούσε να αποτελέσει αυτό και ένα μοντέλο για την Ευρώπη, διερωτάται σχετικό άρθρο της συντηρητικής γερμανικής εφημερίδας Die Welt, μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας / ΚτΙ, της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας στον κόσμο, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με τεράστια ηλεκτρική σκούπα. Ρουφά κρατικά ομόλογααμοιβαία κεφάλαια ακίνητης περιουσίαςμερίδια εταιρειών. Οι Ιάπωνες τραπεζίτες αγοράζουν εδώ και μήνες με μεγάλη επιμονή το σύνολο της ιαπωνικής χρηματαγοράς. Οι τραπεζίτες θέλουν με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν τις επιχειρήσεις και με τα χρήματα τα οποία ρίχνουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημανα αναζωπυρώσουν τον πληθωρισμό.
Οι οικονομολόγοι παρακολουθούν την εξέλιξη με έκπληξη και ανησυχία. Όχι μόνο γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας (ΚτΙ) θα είναι έως το τέλος του 2017 ο μεγαλύτερος μέτοχος των 55 εισηγμένων ομίλων επιχειρήσεων, εάν συνεχίσει να αγοράζει με τον ίδιο ρυθμό, αλλά και διότι η εξέλιξη αυτή μοιάζει με κρατικοποίηση από την πίσω πόρτα.

Η ύφεση χτυπάει τα νοικοκυριά, που περικόπτουν την κατανάλωση τροφίμων

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Της Δήμητρας Μανιφάβα
Με δραματική μείωση της κατανάλωσης σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης έκλεισε το πρώτο εξάμηνο του 2016, αποκαλύπτοντας ότι επικρατεί βαθιά ύφεση στην καθημερινότητα των ελληνικών νοικοκυριών. Τα στοιχεία της εταιρείας ερευνών αγοράς IRI δείχνουν υποχώρηση του τζίρου στα σούπερ μάρκετ κατά 8,8% το διάστημα Ιανουαρίου – Ιουνίου 2016 σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2015, ενώ ακόμη μεγαλύτερη, της τάξης του 12,6%, είναι η κάμψη του όγκου πωλήσεων. Τα στοιχεία από την αγορά κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι, καθώς οι έως τώρα εκτιμήσεις δείχνουν σημαντική υποχώρηση των πωλήσεων τόσο τον Ιούλιο όσο και κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, ακόμη και σε τουριστικές περιοχές αλλά και σε εποχικά είδη.
Σύμφωνα με επιχειρηματίες του κλάδου, αλλά και ειδικούς επί των στατιστικών στοιχείων του κλάδου των σούπερ μάρκετ η αιτία για την κατάρρευση των πωλήσεων, η οποία εντείνεται μήνα με τον μήνα, εντοπίζεται αφενός στην εξάντληση των ορίων αντοχής των καταναλωτών και αφετέρου στην αύξηση των τιμών που διαπιστώνεται στα είδη σούπερ μάρκετ λόγω και των αυξήσεων του ΦΠΑ. «Ολα τα χρόνια της κρίσης παρατηρείται σταδιακά υποχώρηση των πωλήσεων. Ωστόσο φέτος μοιάζει σαν να γίνεται ένα ξέσπασμα», δήλωσε χαρακτηριστικά στην «Κ» στέλεχος της αγοράς. Σε ό,τι αφορά τις ανατιμήσεις, τα στοιχεία της IRI δείχνουν αύξηση των τιμών ανά τεμάχιο 3,8% στο πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, γεγονός που εξηγεί άλλωστε και τη μικρότερη μείωση της αξίας πωλήσεων σε σύγκριση με αυτή του όγκου πωλήσεων. Το 2015 είχε παρατηρηθεί οριακή αύξηση των τιμών ανά τεμάχιο, κατά 0,1%, ενώ αντιθέτως το 2014 είχε παρατηρηθεί μείωση κατά 2%.

Ποιοι φόροι έβγαλαν «εκτός τροχιάς» τον προϋπολογισμό τον Ιούλιο



Στα 3,55 δισ. ευρώ διαμορφώνεται το πρωτογενές πλεόνασμα στο 7μηνο, χάρη στην καλή πορεία των εσόδων το πρώτο εξάμηνο και την τεράστια συγκράτηση στις δαπάνες. Οι έξι φόροι που οδήγησαν σε απόκλιση τον Ιούλιο. Η εικόνα του ΠΔΕ.

της Έλενας Λάσκαρη

Τους «ένοχους» της υστέρησης των καθαρών εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού κατά 375 εκατ. ευρώ τον Ιούλιο έναντι των μηνιαίων στόχων, αποκαλύπτουν τα αναλυτικά στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Σύμφωνα με αυτά, τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα 4.991 εκατ. ευρώ, μειωμένα έναντι του μηναίου στόχου κατά 375 εκατ. ευρώ.
Η μείωση των εσόδων Ιουλίου 2016 οφείλεται κυρίως:
• στον φόρο εισοδήματος Φυσικών Προσώπων κατά 272 εκατ. ευρώ
• στον φόρο εισοδήματος ειδικών κατηγοριών κατά 55 εκατ. ευρώ
• στους λοιπούς άμεσους φόρους κατά 45 εκατ. ευρώ
• στον ΦΠΑ καπνού κατά 41 εκατ. ευρώ
• στους λοιπούς Ε.Φ.Κ. (καπνού κ.λπ.) κατά 160 εκατ. ευρώ
• στα λοιπά μη φορολογικά έσοδα κατά 132 εκατ. ευρώ.
Αντίθετα, αυξημένα έναντι του στόχου ήταν κυρίως τα έσοδα:

ΚΥΠΡΟΣ 1974. "Ήρωες χωρίς παράσημα..."


Το ντοκιμαντέρ «Ήρωες χωρίς παράσημα...» επιχειρεί να ρίξει φως σε άγνωστους δρόμους και διαδρόμους της νεότερης εθνικής καταστροφής που εξελίχθηκε στην Κύπρο,πριν από 42 χρόνια,μέσα από την έρευνα για την αποστολή της Α΄ Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη στην Κύπρο

Η απελπισμένη στροφή του Ερντογάν*

Το Ποντίκι


του Σταύρου Χριστακόπουλου
Πιο περιπλοκη γίνεται η κατάσταση στην ευρύτερη γειτονιά μας, λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, της Μεσο­γείου και της Μέσης Ανατολής στη Ρόδο, χωρίς την Τουρκία. Η εισβολή δυνάμεων του Ερντογάν στη Συρία, με τις κάννες στραμμένες επισήμως στους τζιχαντιστές του 1515 και κατ' ουσίαν στους Κούρδους πολιτοφύλα­κες, προσθέτει νέες ψηφίδες στο παζλ.
Το κατά τα άλλα αποτυχημένο πραξικόπημα έχει επιτύχει έναν βασικό στό­χο του: ενώ όλοι βλέπουν το απολυταρχικό πρόσωπο του Ερντογάν στο ε­σωτερικό ξεκαθάρισμα, εκείνος πήρε το... μπλάνκο και επιχειρεί να σβήσει μια σειρά από χρόνιες πολιτικές και διπλωματικές «ανορθογραφίες», που απομόνωσαν τη χώρα του και έφεραν την ίδρυση κουρδικού κράτους σε πρώτο πλάνο.
Η μερική αποκατάσταση των σχέσεων με Ισραήλ και Ρωσία -παρότι η κα­χυποψία θα παραμείνει- και η εγκατάλειψη του 1515 είναι τα πρώτα δείγ­ματα μιας απόπειρας να διορθώσει τη διεθνή θέση της Τουρκίας και να αποφύγει μια ενιαία κουρδική κρατική οντότητα, που θα συντίθεται από τους θυλάκους στο Ιράκ και τη Συρία. Εξού και το όνομα της επιχείρησης στη Συρία (Ασπίδα του Ευφράτη), που αποτελεί προειδοποίηση προς τους Κούρδους να μην επιχειρήσουν την ενοποίηση των εδαφών τους.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Όταν η Ελλάδα εκδιώχθηκε από την Νομισματική Ένωση


Σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, και είναι πέρα για πέρα αληθινό, η Ελλάδα εκδιώκεται από την νομισματική ένωση λόγω... απάτης. Μεταφράζοντας το κείμενο του πρακτορείου βλέπουμε ότι αυτό έγινε εξ αιτίας των «χρόνιων προβλημάτων της αδύναμης οικονομίας της» στα οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις αντέδρασαν με το να νοθεύσουν το κοινό νόμισμα για να κρύψουν τα προβλήματα αυτά. Τα προβλήματα των υπερβολικών ελλειμμάτων του δημοσίου και της αδυναμίας είσπραξης από τον φορολογικό μηχανισμό, οδήγησαν στο να «κόβεται» κοινό νόμισμα στην Ελλάδα περισσότερο από αυτό που επέτρεπε η συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδας στην νομισματική ένωση.
Τα παραπάνω γεγονότα είναι πέρα για πέρα αληθινά. Μας έρχονται όμως βέβαια από το 1908 όταν η Ελλάδα εκδιώχθηκε από την Ευρωπαϊκή νομισματική ένωση που ονομαζότανε «ΛΝΕ - Λατινική Νομισματική Ένωση» (Latin Monetary Union). Το 1865 ιδρύθηκε η ΛΝΕ ως μια προσπάθεια για να δημιουργηθεί ένα κοινό νόμισμα στην Ευρώπη. Αυτό θα βοηθούσε στο να προαχθεί και να διευκολυνθεί το ενδο-ευρωπαικό εμπόριο σε μια εποχή που οι διεθνείς συναλλαγές γνώριζαν ραγδαία άνοδο μετά την βιομηχανική επανάσταση. Στις 23 Δεκεμβρίου του 1865 η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Ελβετία αποτέλεσαν τα πρώτες χώρες της ένωσης. Ακολουθήσαν και άλλες χώρες, η Τυνησία, η Αλγερία, το Περού, η Κολομβία, η Βενεζουέλα, η Φινλανδία, η Σερβία, η Βουλγαρία, κλπ. Συνολικά συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα 61 χώρες από όλο τον κόσμο.

Πόλωση πρωτόγονων επιλογών


του Χρήστου Γιανναρά
Η ταινία είναι ρωσική, του 2014, ο τίτλος της: «Durak» (O ηλίθιος – καμιά σχέση με το μυθιστόρημα του Nτοστογιέφσκι), σκηνοθέτης ο Γιούρι Mπίκοφ.
Θέμα της ταινίας το κοινότοπο σήμερα διεθνοποιημένο σύμπτωμα που το «εξημερώνουμε» (το καταπίνουμε σαν αυτονόητο πια) με τη χιλιοφθαρμένη ετικέτα: διαπλοκή - διαφθορά. Tο ταλέντο του κινηματογραφιστή κατορθώνει να διαρρήξει τα στεγανά της κοινοτοπίας, να ξανασυνδέσει τα σημαίνοντα με τα εφιαλτικά σημαινόμενα αποκαθηλώνοντας τα προσωπεία και ξεγυμνώνοντας το φρικώδες αντίκρισμα ρεαλισμού που το καμουφλάρει η συμβατική εκφραστική.
H διαπλοκή - διαφθορά συνοδεύει, σαν να πρόκειται για νομοτελειακή αναγκαιότητα, το καινούργιο διεθνοποιημένο μοντέλο λειτουργίας κάθε κρατικής οικονομίας: Nα βασίζεται η οικονομία όχι στην εξισορρόπηση παραγωγής και κατανάλωσης, εσόδων και εξόδων, αλλά στον δανεισμό, δηλαδή σε ένα παγκοσμιοποιημένο «χρηματοπιστωτικό» παιχνίδι (τζόγο) ληστρικής τοκογλυφίας, που όποιος διανοηθεί να το αποφύγει, απλούστατα, πεθαίνει. Θύματα είναι, σχεδόν αποκλειστικά, κοινωνίες με πολύ χαμηλούς δείχτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας (συχνά μεθοδευμένη πολιτικά η εξηλιθίωση – αγλωσσία, ασκεψία, ποδοσφαιροποίηση της νοο-τροπίας των μαζών), επομένως, με μοναδική χαρά ζωής την καταναλωτική ευχέρεια.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΟΛΟΤΟΦ – ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ: ΚΥΛΗΣΑΝ ΟΙ ΓΛΙΤΣΕΣ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  
Παρατήρηση 1η: Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.
Παρατήρηση 2η: Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.
  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.

  • Αυτό συνέβη όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Αυτό συνέβη όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ να κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να τον διορίζουν καγκελάριο.
Παρατήρηση 3η: Ο φασισμός είναι – μεταξύ άλλων – η μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων της ολιγαρχίας που, πίσω από το «φιλολαϊκό» προσωπείο που χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κοινωνική βάση, εκείνο που πραγματικά εγγυάται μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της είναι ότι τίθεται «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως ακριβώς το υποσχέθηκε ο Χίτλερ στη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.

Οι «16 αλήθειες» της κυβέρνησης για τις τηλεοπτικές άδειες


Με το βασικό επιχείρημα ότι βάζει τέλος σε 27 χρόνια ανομίας, η κυβέρνηση υπεραμύνεται του επικείμενου διαγωνισμού για τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες, σε σημείωμα που τιτλοφορείται «16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών»

Αναλυτικά, το κυβερνητικό σημείωμα αναφέρει:

«16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών:

  • ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν έκαναν ποτέ διαγωνισμό για τα κανάλια, αλλά έδωσαν 15 παρατάσεις «προσωρινά νόμιμης λειτουργίας». Το 1989 καταργήθηκε με νόμο το κρατικό μονοπώλιο τηλεόρασης. Ο πρώτος νόμος που προέβλεπε αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών με διαγωνισμό ψηφίστηκε το 1995. Η πρώτη παράταση δόθηκε το 1998. Το 2002 κατάργησαν τη διαγωνιστική διαδικασία και έδωσαν δεύτερη παράταση. Το 2006 έδωσαν –τρίτη- παράταση στην προκήρυξη. Μέχρι 30/6/2006. Το 2007 έδωσαν δύο παρατάσεις. Πρώτα μέχρι 30/6/2007. Και μετά μέχρι 31/10/2007. Ακολούθησαν άλλες έξι παρατάσεις μέχρι 31/12/2008, 30/6/2009, 31/12/2009, 31/12/2010, 31/12/2011 και 31/12/2012. Το 2012 αναγνώρισαν πάλι ως προσωρινά νόμιμη τη λειτουργία των σταθμών, δίνοντας τη 12η παράταση. Το 2013 έδωσαν παράταση μέχρι τις 30/6/2014. Το 2014 έδωσαν δύο νέες παρατάσεις. Μέχρι τις 31/12/2014 και τις 31/12/2015.